فیلم خانوادگی و ماجراجویانه «درخت جادویی دوردست‌ها» اقتباسی سینمایی از مجموعه کتاب‌های کلاسیک انید بلیتون است که خانواده‌ای امروزی را دنبال می‌کند که به‌ناچار برای شروع زندگی جدیدی به یک مزرعه در حومه روستایی بریتانیا نقل مکان می‌کنند. بچه‌های خانواده — جو، بث و فرن — که در ابتدا از این تغییر و دوری از تکنولوژی ناراضی هستند، به‌زودی اسرار جنگل نزدیک خانه‌شان را کشف می‌کنند و با درخت کهن و شگفت‌انگیزی مواجه می‌شوند که گویی به جهانی دیگر راه دارد. بالارفتن از این درخت آنان را به سرزمین‌های فانتزی و در حال تغییر بالای آن می‌برد، دنیاهایی رنگارنگ و پر از موجودات جادویی که هر بار سفر به آنها تجربه‌ای منحصربه‌فرد است. در میانه این ماجراجویی‌های خیال‌انگیز و رویارویی با شخصیت‌های عجیب و غریب، این خانواده نه تنها به دنبال کشف رازهای این درخت اسرارآمیز هستند، بلکه فرصتی می‌یابند تا با کنار گذاشتن دغدغه‌های دنیای مدرن، دوباره به یکدیگر نزدیک شده و پیوندهای فراموش‌شده خانوادگی را در دل طبیعت و تخیل احیا کنند.
جذابیت اصلی فیلم برای یک منتقد در رابطه‌ی گرم خانواده و تلاش پدر و مادر برای نزدیک‌شدن به بچه‌هاست. بازی‌های کلر فوی و اندرو گارفیلد هم تحسین شده؛ منتقدی دیگر از تصویر ساده و دلنشین آنها از ازدواجی بر پایه‌ی همکاری گفته است. دنیای خیال‌انگیز فیلم نیز برای بچه‌ها جذاب توصیف شده است.
جادوی واقعیِ The Magic Faraway Tree در رابطه‌ی میان اعضای خانواده است؛ رابطه‌ای که در نهایت بچه‌ها را به آن مکان افسون‌شده می‌رساند. پدر و مادر، با بازی پرجنب‌وجوش و گرمِ کلر فوی و اندرو گارفیلد، سعی می‌کنند بچه‌ها را از اضطراب‌هایی که ریشه در فناوری‌های امروزی دارند دور نگه دارند و با آنها ارتباط بگیرند.
برای بچه‌ها، هیجان ماجرا در دنیاهای خیال‌انگیزی است که در آنها مارشمالو روی درخت می‌روید و پسربچه‌ای می‌تواند هواپیما را هدایت کند. اما چیزی که بیش از همه حال بزرگ‌ترها را بهتر می‌کند، تصویر دلنشین و بی‌ادعای Garfield و Foy از ازدواجی است که در آن دو نفر واقعاً همراه هم‌اند.
کاملاً پیداست که برای بازآفرینی تصویری دنیای بلایتون خیلی دقت به خرج داده‌اند. اگر همین‌قدر به پرداخت شخصیت‌ها و داستان هم توجه می‌شد، شاید فیلم واقعاً موفق از آب درمی‌آمد، نه این افتضاحِ شلخته و بیش‌ازحد نازنازی.
The Magic Faraway Tree به پای وانکا نمی‌رسد، چه برسد به پدینگتون ۲؛ دو فیلم دیگری که فرنبی هم در ساختشان نقش داشته. با وجود فضای روستایی دلنشین و دکورهای پرجزئیات، ظاهر فیلم گاهی کمی شبیه برنامه‌های CBBC می‌شود. اما بازیگران درجه‌یک، پیام سنجیده و گاهی هم ماجرایی پرجنب‌وجوش باعث شده‌اند فیلم خانوادگی سرگرم‌کننده‌ای از کار دربیاید؛ فیلمی که بالاخره بهتان اجازه می‌دهد وای‌فای را خاموش کنید.
«The Magic Faraway Tree» دقیقاً می‌داند چه تجربه‌ای می‌خواهد برای مخاطب فراهم کند و با شوروشوقی مسری تمام‌قد پای این کار می‌ایستد. اگر کودک درونتان هوس سینما رفتن کرده، این فیلم برای شماست.
اندرو گارفیلد و کلر فوی به فیلم خانوادگی نه‌چندان خوبی جان می‌دهند؛ فیلمی که در نبود گزینه‌ای بهتر، بد نیست. پرسش نگران‌کننده‌تر این است که چرا فیلم‌های کودک ناگهان دارند راهشان را گم می‌کنند.
فیلمی گرم و بامزه برای بچه‌هایی که هنوز آن‌قدر بدبین نشده‌اند که خیال‌پردازی را کنار بگذارند، یا آن‌قدر بدبین شده‌اند که بشود از لبه‌ی پرتگاه برشان گرداند.
مثل فیلم‌های «داستان اسباب‌بازی»، فقدان‌های تلخ‌وشیرینِ ناگزیرِ دوران بزرگ‌شدن با لحنی سبک و درعین‌حال لطیف به تصویر کشیده می‌شوند. در لحظه‌ای کوتاه و تأثیرگذار هم گوشه‌ای از کودکیِ جادوییِ خودِ تیم را می‌بینیم.
The Magic Faraway Tree آن‌قدر یک‌ریز لوس و زیادی شیرین است که همه به‌جز کم‌سن‌وسال‌ترین تماشاگرها را در خطر کمای دیابتی قرار می‌دهد.
هرچند فیلم The Magic Faraway Tree به‌خوبی از حس شگفتی و خیال‌پردازی تجلیل می‌کند، خودش چندان شگفت‌انگیز یا خیال‌پردازانه نیست:
