از دید من، «خون ایرلندی» یک مجموعه جنایی-درام دلچسب اما ناهموار است که با وجود طرحریزی اولیه قوی در مورد ضربه عاطفی ترک پدر و کشف ریشههای ایرلندی، در همآمیزی مؤثر عناصر معمایی، خانوادگی و عاشقانه در شش قسمت کوتاه خود ناموفق است. بازی سرزنده و متعادل آلیسیا سیلورستون در نقش فیونا شارپ—زنانی که طنز تیز را به عنوان سپر در برابر درد به کار میگیرد—و حضور بازیگران مکمل جذاب، نقطه قوت مسلم سریال هستند. با این حال، پیچوخمهای اغلب تصنعی و کشدار داستان معمایی که بیشتر بهانهای برای نگه داشتن شخصیت اصلی در ایرلند به نظر میرسد، و ناتوانی در القای عمق عاطفی واقعی در لحظات دراماتیک، از تأثیر نهایی آن میکاهند. در نهایت، این مجموعه اگرچه جایگزین کاملی برای درامهای جنایی سنگینتر نیست، اما به لطف لحن گرم و بازیهای سرگرمکننده، تماشای خوشایندی برای یک تعطیلات آخر هفته ارائه میدهد.
بازی پوتر در نهایت فیلم را به پیش میبرد، اما لحظاتی وجود دارد که تمرکز بر مسیر بهبودی، داستان اصلی فیلم را تحتالشعاع قرار میدهد. در نهایت، «یونیون کانتی» یک شروع قابل احترام برای میکس است، اما تلاش برای انجام بیش از حد موجب میشود که فیلم نتواند در پایان بر روی زمین مستحکم فرود بیاید.
چاوز حالا آنقدر فیلمساز ماهری شده که وقتش رسیده به سراغ پروژههای تازهتری برود. همچنین، ویلسون و مخصوصاً فارمگا که بارها به داستانهایی بیش از حد اغراقشده و گاه احمقانه، اعتبار و سنگینی بخشیدهاند، بالاخره میتوانند استراحتی شایسته داشته باشند.
سم تا حدی به حاشیه داستان رانده میشود تا جای بیشتری برای شخصیت دایان با بازی آماندا پیت باز شود؛ شخصیتی که دنیای احساسی و لحن متفاوتش حضور خوشایندی دارد، اما قطعاً با فضای قبلی داستان یکسان نیست. بهجای اینکه اوضاع را منسجمتر کند، شیِر بهعنوان فیلمساز انگار خودش هم عقب میکشد. نتیجه، فیلمی است که فقط در لحظات کوتاه وجود و معنا پیدا میکند؛ گاهی خندهدار، گاهی جالب، اما همیشه فاقد انسجام لازم برای تبدیل شدن به اثری کامل و یکپارچه.
