اینکه داستان از واقعیت الهام گرفته شده، برای تماشاگر اهمیت زیادی دارد. همین موضوع باعث میشود فیلم My Mother’s Wedding که در مجموع اثری معمولی است و آنطور که باید تأثیر نمیگذارد، عمقی احساسی پیدا کند.
بازیگران نیز به همان اندازه چشمگیر ظاهر شدهاند؛ همگی کاملاً آمریکایی بازی میکنند و خوشبختانه هرگز وسوسه نمیشوند با تقلید از لهجههای تصنعی و تئاتریِ بریتانیایی، بازیشان را از طبیعی بودن دور کنند.
«جمعه عجیبتر» فیلمی است که انگار همه را تحقیر میکند. به نظر میرسد تنها به یک دلیل ساخته شده باشد و آنهم سوءاستفاده از علاقه و نوستالژی بزرگسالانی که فیلم اصلی را دوست داشتند! این دنباله هیچکدام از جذابیتهای هوشمندانه نسخهی اول را ندارد.
این فیلم به همان اندازه خونین، زیبا و به طرز خندهداری سرگرمکننده است که همیشه بوده و شاید تماشاییترین قسمت این مجموعه باشد. فرنچایز جان ویک، که به عنوان یک نئو-نوآر آغاز شد، اکنون به یک فانتزی شهری دیوانهوار با بیتوجهی لذتبخش به واقعگرایی تبدیل شده است. مقایسه آن با سری جیمز باند آسان است؛ جایی که خشونت دنیل کریگ با پوچی مطلق راجر مور تلاقی میکند. اگرچه ۲۰ دقیقه ابتدایی فیلم با توضیحات سنگین و ناشیانه همراه است، اما به محض شروع اکشن، به سرعت شتاب میگیرد. دانی ین در نقش یک قاتل نابینا، حضوری کاریزماتیک و کمیک دارد و دیگر شخصیتهای جدید نیز به یادماندنی هستند. بخشی از جذابیت این مجموعه، جدیت آن در عین پوچ بودن فزایندهاش است. شخصیتها فکر میکنند شاعر هستند، اما در اشتباهند و همین باعث میشود که از شوخیهای خودآگاه و بیمزه فیلمهای مارول فاصله بگیرد. این فیلم با اعتماد به نفس ثابت میکند که تمام چیزهای احمقانهاش، در واقع بسیار جذاب و باحال هستند و همین به آن نوعی شکستناپذیری میبخشد.