نکاتی که سریال درباره مخرب بودن نظام مالی ما مطرح می‌کند، اشتباه نیستند؛ اما آن‌قدر واضح و سطحی بیان می‌شوند که نمی‌توانند ضعف‌های آن، از ریتم بیش از حد کش‌دار گرفته تا شخصیت‌های دوبعدی، را جبران کنند. به‌خصوص اینکه در نهایت، فیلم جسارت کافی ندارد تا منطق و ایده‌های خودش را به مسیری واقعاً جسورانه یا غافلگیرکننده دنبال کند.
با اینکه چند خنده و چند لحظه‌ی طنزآمیزِ انتقام‌گونه در فیلم وجود دارد، اثر در خون و خشونت افراطیِ خودش غرق می‌شود.
Rooster آشفته و نامنظم است، اما کارل در آن هیچ‌وقت کمتر از سرگرم‌کننده ظاهر نمی‌شود. ... با این حال، Rooster همچنان اثری بی‌شکل و نامشخص باقی می‌ماند؛ تلاش می‌کند ترکیبی از کمدیِ پرستیژِ واقع‌گرایانه و سیتکامِ تندوتیز و سبک‌پردازی‌شده باشد، اما در رسیدن به هر دوی این‌ها ناکام می‌ماند.
مردی که قوانین ژانر اکشن پسا-آخرالزمانی را بازنویسی کرد، بازگشته تا به نسلی از فیلمسازان نشان دهد که چگونه در تلاش برای دنبال کردن راه او، لغزیده‌اند. «جاده خشم» از همان صحنه‌های اولیه‌اش، با انرژی یک فیلمساز کهنه‌کار که در اوج کار خود است، می‌لرزد و ما را بدون جلوه‌های ویژه ارزان یا شخصیت‌های نازک کاغذی که اغلب بلاک‌باسترهای مدرن تابستانی را تعریف کرده‌اند، به جلو می‌راند. این فیلم به عنوان بازتابی از دوران ناامیدانه‌تر، نیازهای دنیای آینده خود را از کالاهایی مانند نفت به بقای خالص به‌روز کرده است. مکس به عنوان یک ماشین جنگی و رانندگی بازآفرینی شده است. با این حال، در یکی از جسورانه‌ترین حرکاتش، میلر وزن روایت را به فیوریوسا می‌دهد، زنی که به تنها چیزی که می‌تواند در این دنیای خشن به او امید دهد - نسل بعدی - چنگ می‌زند. تیریون احتمالاً بهترین کار دوران حرفه‌ای خود را در اینجا انجام می‌دهد. «جاده خشم» یک چالش برای یک نسل کامل از فیلمسازان اکشن است و آنها را ترغیب می‌کند تا مسیر جسورانه آن را به آینده ژانر دنبال کنند.
