«The Phoenician Scheme» اثر وس اندرسون، باز هم مخاطب را با جهان خیالپردازانه و بصریگرایانه خود مسحور میکند. فیلم داستان ثروتمند زسا-زسا کوردا (بنیشیو دل تورو) و دختر فرضیاش لیسل (میا تریپلِتون) را روایت میکند و با طنز پیچیده، فضاسازی استادانه و قاببندیهای شگفتآور، حتی جزئیاتی مثل فونت و طراحی کف زمین را به بخشی از زیباییشناسی سینمایی تبدیل میکند. داستانی پر از ماجراهای عجیب، مبارزات خانوادگی، انفجارها و هواپیماهای سقوطکننده است، اما نکته اصلی فیلم، بازی درخشان دل تورو و تریپلِتون و سبک بصری و موسیقی دلنشین الکساندر دسپلات است که هر لحظه را تبدیل به یک تجربه سینمایی بیهمتا میکند. در نهایت، «The Phoenician Scheme» یک اثر سرگرمکننده و خوشآبورنگ است که جایگاه اندرسون در سینمای معاصر را بیش از پیش تثبیت میکند.
این چیزی جز کفِ زودگذر و بیدوام نیست؛ فقط وقتی به درد میخورد که بخواهید کمی ژاپنی یاد بگیرید یا با شوخیهای بچگانه دربارهٔ مزخرفات و دستشویی بخندید.
فیلم تصویری دردناک از آزار، فریب و شدت خشونت خانگی نشان میدهد. قدرتش در این است که «میشود» زندگی کریستی مارتین را بدون اغراق یا قهرمانسازی روایت میکند. پشت موفقیتهای او، واقعیتی تلخ و صادقانه جریان دارد که فیلم با تمام سادگی و صداقت آن را نشان میدهد.
آنقدر نامنسجم و بیربط است که در ابتدا ممکن است با خودتان فکر کنید شاید حلقههای فیلم به ترتیب اشتباه نمایش داده شدهاند.