درام‌های زندگی‌نامه‌ای در رقابت با یک مستند قطعی درباره همان موضوع، کار سختی دارند و «سنا» نیز از این قاعده مستثنی نیست. متأسفانه، این سریال هیچ زاویه جدید و عمیقی پیدا نمی‌کند. این یک مدیحه‌سرایی سرراست از یک ورزشکار بزرگ است که او را ساده‌تر از آنچه واقعاً بود، نشان می‌دهد و همه اطرافیانش را به یک کاریکاتور تخت تقلیل می‌دهد. تلاش سریال برای دنبال کردن تمام کلیشه‌های درام‌های مسابقه‌ای از همان ابتدا آغاز می‌شود. شخصیت‌های فرعی، به خصوص اگر بریتانیایی یا زن باشند، به سختی تحمل می‌شوند. بریتانیایی‌های اطراف او شخصیت‌های کلیشه‌ای هستند که با دیالوگ‌های توضیحی و خشک، به او می‌گویند نمی‌تواند موفق شود. زنانی که در زندگی او می‌آیند و می‌روند نیز به شکلی بی‌روح به تصویر کشیده شده‌اند. با اینکه سکانس‌های مسابقه هیجان‌انگیز هستند، اما هر زمان که غرش موتورها متوقف می‌شود، شتاب دراماتیک سریال نیز از بین می‌رود. در نهایت، خود سنا همچنان دست‌نیافتنی باقی می‌ماند.
با وجود یک شروع کند، فیلم G20 در نهایت به لطف حضور قدرتمند و کاریزماتیک ویولا دیویس، به یک اثر اکشن پاپ‌کورنی ساده اما سرگرم‌کننده و قابل‌قبول تبدیل می‌شود. فیلمنامه در ابتدا برای ایجاد توازن بین جنبه‌های داستانی مختلف (خانوادگی، سیاسی و اکشن) دچار مشکل است و ای کاش داستانی منسجم‌تر برای ستاره‌اش فراهم می‌کرد. با این حال، پس از کنار گذاشتن مقدمه‌چینی‌های دست‌وپاگیر، فیلم روی غلتک می‌افتد. تمام جذابیت اثر بر بازی مطمئن ویولا دیویس استوار است که نقش یک قهرمان اکشن را با اقتدار ایفا می‌کند و مشخص است که از لگد زدن به آدم‌های بد و حمل اسلحه با لباس شب لذت می‌برد. تعهد او به نقش، حتی در پوچ‌ترین لحظات، باعث می‌شود ضعف‌هایی مانند جلوه‌های ویژه نه چندان قوی، قابل چشم‌پوشی باشند. در نهایت، با صحنه‌های اکشن خلاقانه و شخصیت‌های مکمل دوست‌داشتنی، این فیلم برای طرفداران ویولا دیویس و مخاطبانی که آماده تماشای یک اکشن پرهرج‌ومرج و بی‌ادعا هستند، تجربه‌ای لذت‌بخش خواهد بود.
حتی شش قسمت کامل هم طول نمی‌کشد تا داستان به اثری تک‌بعدی، کسل‌کننده و خسته‌کننده تبدیل شود؛ آن هم در حالی که همچنان لحظات تازه و خلاقانه‌ای از رنج و عذاب شخصیت‌هایش روی هم انباشته می‌کند.
این فیلم از نظر بصری تماشایی و خوش‌ساخت است، اما هیچ دلبستگی و اهمیتی نسبت به شخصیت‌ها یا داستانش ایجاد نمی‌کند. مشکل اصلی آن این نیست که در رسیدن به هدفش ناکام می‌ماند، بلکه این است که اساساً هرگز نمی‌تواند دلیل و هویت وجودی خود را پیدا کند.
