«ماشین کوبنده» یک درام زندگینامه‌ای متعادل اما بیش از حد محتاط و فاقد جرقه است که با وجود بازی عظیم و ظریف دواین جانسون در نقش مارک کر — که برجسته‌کردن مردانگی مثبت و آسیب‌پذیری شخصیت ستودنی است — نتوانسته از کلیشه‌های ژانر خود فراتر رود. بنی سفدی با ایفای نقش نویسنده، کارگردان و تدوینگر، اثری فنی و قابل قبول ارائه می‌دهد، اما فیلم فاقد خطرپذیری و خشن‌بودن آثار قبلی او با برادرش است و در بخش‌هایی بیش از حد به مستند اصلی وفادار مانده. بازی امیلی بلانت نیز در نقش دوست‌دختر شخصیت اصلی، یک‌بعدی و آزاردهنده است. در نهایت، این فیلم اگرچه بی‌عیب است، اما به اندازه کافی متمایز یا به یادماندنی نیست.

در نهایت، فیلم بسیار عجیبی است و خیلی با چیزی که حتی از خاص‌ترین زندگی‌نامه‌های سینمایی انتظار می‌رود، فاصله دارد. با این حال، سخت است که فکر نکنی «فرانتس» جلوتر از زمان خودش است.

فیلم عالی و نوآورانه جنگ جهانی اول به کارگردانی سم مندس، به جای یک فیلم جنگی متعارف، به عنوان یک تریلر فیلمبرداری شده است که با یک جنبه تیک‌تاک ساعت برای قهرمانانش و هزاران زندگی که به تکمیل مأموریت مرگبار آنها بستگی دارد، همراه است. اما چیزی که این فیلم زنده را به تلاشی شگفت‌انگیز - و یکی از بهترین فیلم‌های سال - تبدیل می‌کند، این است که به طور یکپارچه به عنوان یک برداشت پیوسته و در زمان واقعی تدوین شده است. این رویکرد، دو بریتانیایی را از میان سنگرهای پر از موش، شهرهای پر از تک‌تیرانداز و حتی میدان‌های نبرد خالی که دروگر مرگ در آنجا مشغول بوده، دنبال می‌کند. آنچه در ادامه می‌آید، یک سفر غوطه‌ورکننده و شدید است که عمیقاً به روح هر یک از شخصیت‌های اصلی‌اش می‌پردازد. مک‌کی و چپمن شیمی فوق‌العاده‌ای به عنوان بهترین دوستان دارند و هر کدام با مهارت، ترس مطلق از اینکه همیشه چند قدم با کشته شدن فاصله دارند را به تصویر می‌کشند. فیلم بار دیگر ثابت می‌کند که جنگ جهنم است، اما پیامدهای آن می‌تواند به همان اندازه غریزی و متفکرانه باشد.

از دید من، «همسفر با اسلحه» یک فیلم مهیج به شدت خوش‌ساخت و پر از احساس است که با ترکیب استادانه اکشن نفس‌گیر و رابطه عاطفی عمیق بین پدر و دختر، ژانر آشنا را به سطحی برتر می‌برد. کارگردانی ماهرانه نیک رولند، فیلمبرداری خلاقانه وایت گارفیلد و تدوین دقیق جولی مونرو، لحظات اکشنی خلق می‌کنند که هم از نظر بصری جذابند و هم از نظر عاطفی باورپذیر. اما قلب تپنده فیلم، بازی‌های خیره‌کننده تارن اجرتون در نقش پدری سخت‌کوش اما خطرناک، و آنا سوفیا هگر در نقش دختری آسیب‌پذیر اما مقاوم است که رابطه آنان پر از لحظات صمیمی، طنزآمیز و دل‌شکست می‌شود. این اثر نه تنها با تعلیق خود مخاطب را میخکوب می‌کند، بلکه با کمالیت هنری و عمق احساسی خود، خاطره‌ای ماندگار بر جای می‌گذارد.