در Pizza Movie جایی برای ابتذال، وحشت، پوچی و مقدار زیادی احساس وجود دارد؛ هرچند بهسختی، درست مثل تلاش برای برپا کردن یک مهمانی شلوغ در اتاق خوابگاه ۱۲ در ۱۴ فوتی. نتیجه، یک کمدی استونریِ عجیب، نامتعارف و کمی ناموفق است؛ اما ممکن است برای کسانی که هنوز در دنیای لمدادههای نشئهدوست، یک مهمانی خانگی واقعی را تجربه نکردهاند، به خاطرهای ماندگار و مهم تبدیل شود.
روبن اوستلوند، کارگردان سوئدی، عاشق کنایه زدن است و این بار، چشم تیزبین خود را به سمت ثروتمندان و افراد ممتاز نشانه رفته است. فیلمسازی او هدفمند، تقریباً طعنهآمیز و به اندازه یک پتک با روکش طلا، عاری از ظرافت است. اما این رویکرد با اعتماد به نفس و به شکلی لذتبخش ارائه میشود و یک شورش پر زرق و برق و به شدت گیرا را خلق میکند. تماشای این موجودات گروتسک و بیگانه، همزمان جذاب و دافعهبرانگیز است. اوج این کارناوال افراط، سکانس ۱۵ دقیقهای شام کاپیتان در یک شب طوفانی است که به یک آتشبازی از استفراغ و اسهال ختم میشود. این کمدی در مبتذلترین و در عین حال سرگرمکنندهترین شکل ممکن است. شاید این صحنهها به اندازه یک کاسه توالت، عمق داشته باشند، اما سواری آنقدر لذتبخش است که نمیتوان زیاد به آن اهمیت داد. در شرایطی که بحران اقتصادی در حال عمیقتر شدن است، تماشای خالی شدن رودههای ثروتمندان برای لذت ما، نوعی حس کاتارسیس حاد را به همراه دارد. این یک شورش پوچ و شمایلشکنانه است.
این سریال، یک تریلر پارانویایی به سبک دهه ۷۰ است که در بستر دو قطبیسازی شدید امروزی روایت میشود. این اثر، خستگی جمعی ما از گفتمانهای سیاسی را به یک داستان هیجانانگیز تبدیل میکند. داستان درباره مانسی دنیلز، یک مفسر جاهطلب CNN است که در یک جنگ میان راست افراطی و چپ رادیکال، میلیاردرها و گروههای حاشیهای جامعه گرفتار میشود. این یک فرض به موقع است. با این حال، سریال گاهی در به تصویر کشیدن شخصیتها و انگیزههای هر دو جناح، به سمت کاریکاتور میرود. با این وجود، «The Madness» عمدتاً به لطف اجرای قوی دومینگو، پیچیدگی شخصیت مانسی و بالاتر از همه، حس واقعی هرج و مرج و بیهودگی معاصری که منتقل میکند، موفق میشود. دومینگو با ظرافت و هوش، این شخصیت را به تصویر میکشد و او را به یک قهرمان نادر و عمیق در ژانری تبدیل میکند که معمولاً داستان را بر شخصیت ترجیح میدهد. این سریال حداقل اذعان میکند که حال و هوای دنیای امروز چقدر دیوانهوار شده است.
توضیح دادن اینکه چه چیزی این اثر را جذاب میکند بدون لو دادن داستان دشوار است، اما همینقدر میتوان گفت که این فیلم بهعنوان یک اثر طنز انتقادی، موضوعاتی مانند والدین بیش از حد مراقب، نوآوریهای پزشکی نگرانکننده برای افزایش طول عمر و وسواس ما نسبت به جوانی و زیبایی را هدف قرار میدهد. حیف که بخشهای پایانی فیلم نمیتوانند این مضمونهای پربار را به شکلی کاملاً رضایتبخش به هم پیوند دهند و در نهایت، فیلم همهچیز را با چند صحنه خشونت سطحی و گذرا جمعبندی میکند.