با اینکه شخصیتها و خطوط داستانی جالب زیادی وجود دارند، تا زمانی که قسمت پایانی، یعنی «Lock and Load»، به پایان میرسد، درخشش و جذابیت سریال به شکل قابلتوجهی کمرنگ میشود. در نهایت، این اثر بیشتر شبیه یک داستان هشداردهنده به نظر میرسد تا روایتی دربارهٔ پیروزی و موفقیت.
«The Substance» یک حماسهی بیباکانه در ژانر وحشت بدنی است که استانداردهای زیبایی را به چالش میکشد. دمی مور و مارگارت کوالی با بازیهای بینقص خود، دو روی متفاوت شخصیت اصلی را به تصویر میکشند و دنیای هالیوود را از دریچهای دردناک و طنزآمیز نقد میکنند. فیلم با کارگردانی جسورانه کورالی فارژه، صحنههای خونآلود و تحولات بدن را به نمایش میگذارد و همزمان با لحظات احساسی و خندهآور، مخاطب را درگیر میکند. دنیس کواید نیز با انرژی و طنز درخشان خود، عمق بیشتری به اثر میبخشد. «The Substance» ترکیبی از وحشت، کمدی و نقد اجتماعی است که تماشاگر را مسحور و تکاندهنده نگاه میدارد.
این سریال (و حتی گاهی خود شخصیت اصلی، با آن لحن آرام و تصنعیاش) به طرز عجیبی آزاردهندهای است؛ و بدتر از همه اینکه حتی زحمت خندهدار بودن را هم به خودش نمیدهد.
«واعظ»، یک نمایش ترسناک کمدی و پر زد و خورد بر اساس کتاب کمیک اواخر دهه ۹۰ به همین نام، یک سریال ژانر دیگر را به مجموعه ایامسی اضافه میکند. گفتن اینکه این روزها نمیتوان با فانتزی یا ماوراءالطبیعه اشتباه کرد، اغراق است، اما هنوز هم یک شرط بسیار ارزشمند است که تا حد زیادی در اینجا نتیجه میدهد. اینکه این سریال در نهایت برای ایامسی، یک شبکه کابلی پایه با استانداردها و رویههای کابلی پایه، توسط تهیهکنندگانی که تاریخچه و تخصصشان در کمدی است، توسعه یافت، به نظر من کاملاً به نفع آن است. این لحن خشنتر و زبان اصلی را تعدیل میکند، حتی در حالی که همه چیز را رنگارنگتر میکند؛ از نظر زیباییشناختی، جایی بین مکتب لینچ و مکتب کوئن قرار دارد. این اثر را از تاریکی به روشنایی میکشد - خونآشام خوشخلق گیلگان کلید چیزی است که نمایش ترسناک را همچنین شاد میکند - و اگرچه گاهی خشن است، اما خشونتی است که خود را زیاد جدی نمیگیرد.
