با اینکه بخش‌هایی از فیلم قابل تحسین هستن، متأسفانه اثر اِمی حس ناقص و ناتموم داره و هیچ‌وقت داستانش رو اون‌قدر بالا نمی‌بره که تاثیری عمیق مثل دیگر تریلرهای مشابه ایجاد کنه.
وقتی واشنگتن در فیلم شروع به مبارزه با فرانسوی‌ها در تیراندازی‌های آهسته و نمایشی می‌کند و در حالی که به بیماری اسهال خونی مبتلاست، بدلکاری‌های عجیب روی اسب انجام می‌دهد، دیگر هیچ تظاهری که فیلم جان اروین قرار است اثری جدی باشد، کاملاً از بین می‌رود.
«دونده» تازه‌ترین فیلم نیکلاس کیج در میان مجموعه آثار کم‌کیفیتی است که یکی پس از دیگری بازی می‌کند؛ فیلمی که در آن خود کیج هم انگار تقریباً به همان اندازه که تماشاگر از دیدن بازی‌اش خسته شده، از بازیگری خسته به نظر می‌رسد.
