فراموش کنید واقعیت مجازی را، به سهبعدی توجه نکنید و حتی به فکر معرفی یک نرخ فریم جدید هم نباشید - غوطهورکنندهترین تجربه سینمایی سال را میتوان در «فانوس دریایی» رابرت اگرز یافت؛ یک رؤیای تبآلود سیاه و سفید قدیمی که در قاب جعبهای ۱.۳۳:۱ فیلمبرداری شده و پر از زبان تخصصی و قدیمی است که با لذتی دیوانهوار توسط رابرت پتینسون، ویلم دفو و هیچکس دیگر ارائه میشود. این فیلم فوقالعاده است. این یک پرتره با بافت غنی از دو مرد در دورترین حاشیههای جامعه است که سقوط یکدیگر به جنون را تشدید میکنند. «فانوس دریایی» مانند یک آهنگ دریایی آرامشبخش است، مانند یک موج میکوبد و تأثیری کاملاً هیپنوتیزمی بر تماشاگران جشنواره فیلم کن داشت. هر دو بازیگر، پتینسون و دفو، به نظر میرسد اوقات خوبی را سپری میکنند و اجازه میدهند جنون کار خودش را بکند و هر دو از قانون «یا بزرگ باش یا به خانه برو» پیروی میکنند. این یک استراتژی حیلهگرانه است که ما را وادار به زیر سؤال بردن فیلم میکند، اما هرگز خود فیلمساز را زیر سؤال نمیبریم. در این مورد میتوانیم مطمئن باشیم: این مرد میداند چه کار میکند.
شاید یک فیلمِ خوشحالوهوا و شخصیتمحور، مناسبترین شیوه برای به تصویر کشیدن آنتونی بوردین باشد. هرچند جاهطلبیهای فیلم هرگز به اندازه شخصیت الهامبخش آن نمیرسد، اما تابستانی را به تصویر میکشد که بهسختی میتوان مجذوب حالوهوای دلنشینش نشد.
اگر چیزی وجود داشته باشد که سومین تکرار «دختران بدجنس» به ما میآموزد، این است: «به تینا فی اعتماد داریم.» او با حمایت از آهنگهای پرانرژی و کارگردانی خوب، این داستان اوایل دهه ۲۰۰۰ درباره سلسلهمراتب بیرحمانه دبیرستان را بازآفرینی کرده و آن را برای مخاطبان نسل Z و آلفا مرتبط ساخته است. این موزیکال جدید بر پایه و اساس خود استوار است. یکی از قویترین تصمیمات فیلم، انتخاب دوستان عجیب و غریب، دیمین و جنیس، به عنوان راویان داستان است. آنها به خوبی به عنوان ناظران آگاه، سفر پر فراز و نشیب کیدی در دنیای محبوبیت دبیرستان را روایت میکنند. فیلم به خوبی با استفاده از شبکههای اجتماعی، داستان را برای سال ۲۰۲۴ مدرنسازی کرده است. «انگوری رایس» در نقش کیدی، شخصیتی ساده و بیآلایش را به تصویر میکشد و «رنی رپ» نیز در نقش رجینا، قدرتی جوشان دارد. کارگردانان نیز در تبدیل انرژی یک نمایش صحنهای به این بازگویی سینمایی، موفق عمل کردهاند. این یک بازسازی برنده و سرگرمکننده است که ارزش تماشا دارد.
فیلم جدید کوین کاستنر بیشتر به خاطر نحوه روایتش رادیکال به نظر میرسد تا خود داستان. اینکه چندین خط داستانی گسترده را در طول سه ساعت معرفی کنی و دقیقاً هیچکدام را به نتیجه نرسانی، یک قمار است که به ندرت در چشمانداز کنترلشده هالیوود میبینیم. فیلم خشونتآمیز، تکاندهنده و اغلب غیراخلاقی است. تماشای آن سخت است؛ فیلم از مکانی به مکان دیگر میپرد و دائماً شخصیتهای جدیدی را معرفی میکند و امیدوار است که بیننده بتواند هر چهره سبیلو را از دیگری تشخیص دهد. من به نوعی با تحسین، به یاد شاهکار دیوید لینچ، «توئین پیکس: بازگشت» افتادم که یک حماسه تلویزیونی ۱۸ قسمتی بود و اهمیت کمی برای انسجام روایی ساعتی قائل بود. «افق» ممکن است به معنای سنتی کلمه «قابل تماشا» نباشد، اما به اندازهای جسورانه است که من در ماه آگوست برای قسمت دوم بازخواهم گشت، در انتظار اینکه چه اتفاقی خواهد افتاد وقتی همه این داستانها، امیدوارانه، در نهایت با هم برخورد کنند.
