مارتین اسکورسیزی با بهترین فیلمش از زمان «رفقای خوب» و یکی از بهترین فیلم‌های تمام دورانش بازگشته است. این یک حماسه جنایی با بازی‌های عالی، فیلمبرداری هیجان‌انگیز درباره خشونت، خیانت، عدم صداقت و ورشکستگی عاطفی است. اسکورسیزی برای بازیگرانش، سه ستاره بزرگ را گرد هم آورده است، یک مجموعه بازیگری سوپراستار که به او (و ما) اجراهایی از درخشش زمستانی، شور و هیجان و حسرت می‌دهند. بی‌تفاوتی محکم رابرت دنیرو در نقش شیران، که تجربه نظامی‌اش او را نسبت به کشتن بی‌حس کرده بود، در اینجا خالص‌ترین معنا را پیدا می‌کند. اسکورسیزی جو پشی را از بازنشستگی خارج کرده و پشی در این نقش یک شگفتی است: نه ترسناک یا بدخلق، بلکه یک شخصیت پدربزرگ آرام، یک حلال مشکلات. این راسل است که فرانک را به مربی بزرگش، جیمی هوفا، معرفی می‌کند - یک اجرای باشکوه از آل پاچینو. «ایرلندی» به سبک کلاسیک، اپرایی و نگران‌کننده است، یعنی سبکی که اسکورسیزی با زبانی که تا حدی توسط دنیرو و پشی ارائه شده بود، ابداع کرد.

به نظر من، «شمال شمال» یک کمدی کانادایی روشن و یک سریال شیرین و خودمانی است که نکات مثبت زیادی دارد. «آنا لمب» در نقش اصلی فوق‌العاده است و شخصیت سیاجا را به زیبایی به تصویر می‌کشد. سریال سرشار از گرما و لطافت برای شخصیت‌هایش است، اما به تدریج عمق و جسارت غافلگیرکننده‌ای را نیز در به تصویر کشیدن دردهای خانوادگی و شوخ‌طبعی‌های تند و تیز نشان می‌دهد. در مجموع، این یک اثر دوست‌داشتنی است. با این حال، یک جنبه از داستان وجود دارد که سایه‌ای ناخوشایند بر همه چیز می‌اندازد. در پایان قسمت اول، سیاجا که ناراحت است، با یک غریبه جذاب به نام آلیستر یک برخورد عاشقانه کوتاه و ناگهانی دارد. لحظاتی بعد، مشخص می‌شود که آلیستر در واقع پدر گمشده اوست. این پیچش داستانی برای من به شکل غیرقابل انکاری نگران‌کننده بود. اگرچه سریال با این اتفاق به عنوان یک لحظه صرفاً ساده برخورد می‌کند، اما برای من به قدری آزاردهنده بود که بر کل تجربه تماشای این سریال که در غیر این صورت بسیار جذاب است، تأثیر منفی گذاشت و حسابی توی ذوقم زد.

«The Life of Chuck» ساخته مایک فلانگان، اقتباسی است درخشان از داستان استفن کینگ که با ظرافت، عمق احساسی و طنز ظریف، زندگی کامل یک شخصیت به نام چاک را روایت می‌کند. داستان به صورت معکوس و در سه بخش ارائه می‌شود و شخصیت‌ها از معلمان و معشوقه‌ها تا اجداد و دوستان، زندگی چاک را در برابر بحران‌ها و فجایع جهانی بازگو می‌کنند. فلانگان با کارگردانی، نویسندگی و تدوین دقیق، تعادل بین لحظات فلسفی و شادمانی را حفظ کرده و فیلم را به تجربه‌ای سینمایی سرشار از موسیقی، بازیگری و مونتاژ هنرمندانه تبدیل کرده است. در نهایت، این اثر یک قصه مدرن و شاعرانه درباره زندگی، عشق و هنر در برابر ناپایداری جهان است که موفق می‌شود داستان کینگ را به اوج سینمایی برساند.

این فیلم یک اثر متفاوت از «جاده خشم» است؛ یک مطالعه شخصیتی کندتر به جای یک فیلم اکشن بی‌وقفه. به دلیل ماهیت این داستان، ریتم و لحن کاملاً متفاوت از فیلم قبلی است. اکشن نفس‌گیری که در «جاده خشم» وجود داشت، در اینجا به طور کامل حضور ندارد و از برخی جهات، داستان به خاطر آن ضعیف‌تر است. فیلم از مشکل «اطلاعات بیش از حد» رنج می‌برد و گاهی اوقات شبیه به یک تخلیه اطلاعاتی است که جزئیاتی را پر می‌کند که بهتر بود خالی بمانند. با این حال، برجسته‌ترین بخش فیلم، دو بازیگر نقش اصلی، آلیلا براون و آنیا تیلور-جوی هستند. گذار بین این دو بازیگر کاملاً یکپارچه است و هر دو به طرز درخشانی شخصیت فیوریوسا را به تصویر می‌کشند. متأسفانه، بازی کریس همسورث در نقش دمنتوس، یک نقطه ضعف است؛ او هرگز به طور کامل در نقش فرو نمی‌رود و بیشتر شبیه به ثور در سرزمین بایر است.