«اینی مینی» اولین فیلم شان سیمونز است؛ تریلری جنایی‌ـ‌کمدی با دیالوگ‌های تند، یک تعقیب‌وگریز جذاب و بازی‌های خوب، اما نه در حد آثار برتر الهام‌بخش آن مثل «Out of Sight». داستان درباره ادیث (سامارا ویوینگ)، راننده ماهر فرار است که تلاش می‌کند زندگی‌اش را سامان دهد، اما دوباره در دردسرهای بی‌پایان نامزد سابقش، جان، گیر می‌کند. جان بدهی سنگینی به یک رئیس خلافکار دارد و تنها راه نجاتش اجرای یک سرقت بزرگ است. فیلم از نظر رابطه‌ی احساسی شخصیت‌ها قوی‌تر از بخش جنایی‌اش عمل می‌کند، و گرچه نوآوری چندانی ندارد، اما با صداقت و ریتم خوبش سرگرم‌کننده باقی می‌ماند.

«Materialists» با ترکیبی از رمانتیسم، طنز تلخ و نگاهی بی‌پرده به روابط مدرن، نشان می‌دهد سلین سون پس از «Past Lives» همچنان استاد روایت‌پردازی صادقانه است. فیلم زیر ظاهر براق و شیک خود، مسئله قدیمی «عشق یا پول؟» را با پیچیدگی‌های عصر امروز بازتعریف می‌کند. بازی داکوتا جانسون و دوگانه پدرو پاسکال و کریس ایوانز عمق احساسی داستان را تقویت می‌کند و شخصیت‌ها را از قالب‌های کلیشه‌ای ژانر فراتر می‌برد. سون با دیالوگ‌های دقیق و ضرباهنگی متعادل، رابطه‌ها را واقعی، شکننده و انسانی تصویر می‌کند. نتیجه اثری ظریف و پخته است که بیش از یک کمدی عاشقانه ساده، تفکری ماندگار درباره انتخاب‌های ما در عشق ارائه می‌دهد.

این فیلم یک برداشت تند و تیز و تهوع‌آور از این ایده است که «آدم‌های پولدار بد هستند». برندون کراننبرگ این سوال را مطرح می‌کند: اگر آنقدر پول داشتید که بتوانید خود را از هر مشکلی، حتی حکم اعدام، خلاص کنید، چقدر آدم وحشتناکی می‌شدید؟ پاسخ او، یک اثر خیره‌کننده است که مفاهیم علمی-تخیلی بسیار تاریک را با طنز سیاه و خشونت غریزی ترکیب می‌کند. میا گاث در نقش گبی، یک زن اغواگر، اجرایی نابغه، دیوانه‌وار و لذت‌بخش ارائه می‌دهد. او با هر نگاهش، قدرت خود را به رخ می‌کشد و به نظر می‌رسد بر اسکارشگارد، با وجود اختلاف قدشان، تسلط کامل دارد. اسکارشگارد نیز به خوبی نقش یک نویسنده شکست‌خورده را بازی می‌کند که برای کسب اعتبار، به راحتی تسلیم می‌شود. شاید فیلم نسبت به اثر قبلی کراننبرگ، «متصرف»، کمی سبک‌تر باشد، اما سکانس‌های تجربی و سورئال آن همچنان در بی‌ثبات کردن شما و انتقال مغزتان به مکانی سیال و خطاپذیر، موثر هستند. این یک سواری هیجان‌انگیز، شیک، طعنه‌آمیز و دیوانه‌وار است.

گرین در تلاشش برای کنترل فیلم تعادل لازم را پیدا نمی‌کند و چیزی که ابتدا به‌عنوان پیش‌زمینه‌ای جذاب برای نقد شهرت و صنعت اطراف آن شروع شده بود، به یک جشن خونین تبدیل می‌شود که مخاطب را دلزده می‌کند و داستان هم در مسیر فروپاشی قرار میگیرد.