سینمای بزرگ قدرت انتقال امر غیرقابل تصور را دارد. آنچه در مورد «بازگشته» آلخاندرو گونزالس ایناریتو قابل توجه است، این است که چقدر به طور مؤثری ما را به زمان و مکان دیگری منتقل میکند، در حالی که همیشه ارزش خود را به عنوان یک اثر هنری بصری حفظ میکند. شما فقط «بازگشته» را تماشا نمیکنید، آن را تجربه میکنید. شما از آن خسته خارج میشوید، تحت تأثیر کیفیت کلی فیلمسازی و کمی سپاسگزارتر برای آسایشهای زندگیتان. ایناریتو و همکار نویسندهاش، مارک ال. اسمیت، لحن خود را در اوایل فیلم با صحنهآرایی یک حمله نفسگیر به گروهی از تلهگذاران خز توسط بومیان آمریکایی تنظیم میکنند. دیکاپریو باید برای این فیلم برنده اسکار شود و این یک جایزه «یک عمر دستاورد» نخواهد بود. او در هر لحظه وحشتناک کاملاً متعهد است و خود را بیش از هر زمان دیگری به عنوان یک بازیگر تحت فشار قرار میدهد. حتی فقط خواستههای فیزیکی این قهرمان برای شکستن بسیاری از بازیگران کمتر کافی بود، اما این روشی است که دیکاپریو استقامت درونی او را به تصویر میکشد که جذاب است.
این فیلم یک اثر متفاوت از «جاده خشم» است؛ یک مطالعه شخصیتی کندتر به جای یک فیلم اکشن بیوقفه. به دلیل ماهیت این داستان، ریتم و لحن کاملاً متفاوت از فیلم قبلی است. اکشن نفسگیری که در «جاده خشم» وجود داشت، در اینجا به طور کامل حضور ندارد و از برخی جهات، داستان به خاطر آن ضعیفتر است. فیلم از مشکل «اطلاعات بیش از حد» رنج میبرد و گاهی اوقات شبیه به یک تخلیه اطلاعاتی است که جزئیاتی را پر میکند که بهتر بود خالی بمانند. با این حال، برجستهترین بخش فیلم، دو بازیگر نقش اصلی، آلیلا براون و آنیا تیلور-جوی هستند. گذار بین این دو بازیگر کاملاً یکپارچه است و هر دو به طرز درخشانی شخصیت فیوریوسا را به تصویر میکشند. متأسفانه، بازی کریس همسورث در نقش دمنتوس، یک نقطه ضعف است؛ او هرگز به طور کامل در نقش فرو نمیرود و بیشتر شبیه به ثور در سرزمین بایر است.
وقتی ربکا د مورنی در نقش مادرسالار سرسخت اما دلسوزِ جنایتکاران ظاهر میشود، انرژی و درخشش اجرای حسابشده و شیطانی او، حواس مخاطب را به شکلی خوشایند از این فهرست زمخت و بیرحمانه از شکنجه و مرگهای فلاکتبار پرت میکند.
مارتین اسکورسیزی با بهترین فیلمش از زمان «رفقای خوب» و یکی از بهترین فیلمهای تمام دورانش بازگشته است. این یک حماسه جنایی با بازیهای عالی، فیلمبرداری هیجانانگیز درباره خشونت، خیانت، عدم صداقت و ورشکستگی عاطفی است. اسکورسیزی برای بازیگرانش، سه ستاره بزرگ را گرد هم آورده است، یک مجموعه بازیگری سوپراستار که به او (و ما) اجراهایی از درخشش زمستانی، شور و هیجان و حسرت میدهند. بیتفاوتی محکم رابرت دنیرو در نقش شیران، که تجربه نظامیاش او را نسبت به کشتن بیحس کرده بود، در اینجا خالصترین معنا را پیدا میکند. اسکورسیزی جو پشی را از بازنشستگی خارج کرده و پشی در این نقش یک شگفتی است: نه ترسناک یا بدخلق، بلکه یک شخصیت پدربزرگ آرام، یک حلال مشکلات. این راسل است که فرانک را به مربی بزرگش، جیمی هوفا، معرفی میکند - یک اجرای باشکوه از آل پاچینو. «ایرلندی» به سبک کلاسیک، اپرایی و نگرانکننده است، یعنی سبکی که اسکورسیزی با زبانی که تا حدی توسط دنیرو و پشی ارائه شده بود، ابداع کرد.
