پاراج | معرفی فیلم، سریال، بازیگران و عوامل سینما و تلویزیون
تازه‌‌ها
مقالات
بیشتر
باکس آفیس
بیشتر
به‌روزرسانی‌ها
بیشتر
جدیدترین عنوان ها
بیشتر
جدیدترین نقد‌ها
با قرار دادن داستان در بستر سنت‌های عامیانه آمریکای لاتین و بررسی عملکرد مبلغین مسیحی در دوران استعمار، سازندگان فیلم فراتر از ترساندن مخاطب حرکت می‌کنند و پرسش‌هایی درباره برتری فرهنگی، باورها و هزینه‌های تسخیر روحانی مطرح می‌کنند.
کارگردان کره‌ای که اولین بار با فیلم کمدی-هیولایی زیرکانه‌اش «میزبان» به شهرت جهانی رسید، با جدیدترین اثرش، «انگل»، دوباره به رابطه میزبان-انگل می‌پردازد. بونگ جون-هو یک طنز تاریک از داراها و نداراهای مبتکر خلق کرده است، فیلمی که به عنوان یک کمدی «کلاهبرداری بزرگ» لذت‌بخش آغاز می‌شود و هرچه پیش می‌رود، عمیق‌تر و از نظر سیاسی تندتر - و خشن‌تر - می‌شود. هوشمندانه‌تر از همه، این نقد تند بر نابرابری جهانی و جنگ طبقاتی، حداقل در مورد شبه‌جزیره خودش، سؤال بزرگ یک دوران را بی‌پاسخ می‌گذارد. این برنده نخل طلای ۲۰۱۹، معلم‌های خصوصی قلابی دارد که مستقیماً از شکسپیر بیرون آمده‌اند. اما من متعجب خواهم شد اگر بونگ جون-هو فیلم ژاپنی «دله‌دزدها» را ندیده باشد و از آن برای ساخت یک برداشت خنده‌دارتر و جاه‌طلبانه‌تر از دنیای زیرزمینی کلاهبرداران سطح پایین الهام نگرفته باشد. با «انگل»، او حتی در حالی که مهارت‌های طنز اجتماعی خود را تیزتر می‌کند، از ژانر فراتر می‌رود و فیلمی را ارائه می‌دهد که از سئول تا سیراکیوز طنین‌انداز خواهد شد و یکی از بهترین فیلم‌های سال ۲۰۱۹ است.
در یک لحظه خودآگاهانه از «علاءالدین» جدید، یک شخصیت طرحی از سه شخصیت دیگر را در دست دارد. این طرح به سبک انیمیشن موفق ۱۹۹۲ است؛ ساده، سرگرم‌کننده و مستقیم، بیشتر نگران لذت‌بخش بودن تا «واقعی» به نظر رسیدن. این بازسازی اولویت‌ها را برعکس می‌کند. این بدان معنا نیست که هرگز سرگرم‌کننده نیست، زیرا گاهی اوقات هست - فقط اغلب سنگین، تکه‌تکه، سرگردان و به طور کلی عاری از الهام است. این یک فیل رقصان از یک فیلم است؛ چند حرکت مناسب دارد، اما هرگز نمی‌توانید آن را سبک‌پا بنامید. این «علاءالدین» متأسفانه یک تصویر کامل از یک مشاهده است که این دوران از ویژگی‌های دیزنی و انیمیشن کامپیوتری را خلاصه می‌کند: «استفاده از CGI برای تبدیل فیلم‌های انیمیشن بیانی به بازسازی‌های فوتورئالیستی، مانند استفاده از یک عصای جادویی برای ساختن یک توستر است.» این فیلم آنقدر برده‌وار به مسیر کوبیده شده پایبند است که وقتی از آن منحرف می‌شود، گویی کل فیلم لحظه‌ای از اسارت فرار کرده است، مانند جن از چراغش.
مردم قبلاً مگان فاکس را به خاطر عدم بیانگری‌اش مسخره می‌کردند. اما با بازی در نقش یک اندروید در این اثر علمی-تخیلی/ترسناک بی‌ارزش، تقریباً انگار دارد به منتقدانش پاسخ می‌دهد و از نقش یک ربات با بدنی بی‌نقص و چهره‌ای تقریباً همیشه یخ‌زده و غیرقابل نفوذ، لذت می‌برد. ای کاش فیلم کمی هوشمندتر و کمتر قابل پیش‌بینی بود، آنگاه شاید شانسی برای تبدیل شدن به یک کلاسیک کالت داشت. در عوض، این فیلم مانند «دستی که گهواره را می‌جنباند» و تمام آن فیلم‌های پرستار بچه دیوانه از دهه ۱۹۹۰ است، اما با یک به‌روزرسانی هوش مصنوعی که واقعاً به آن نیازی نداشتید. فیلمنامه به وضوح ضد هوش مصنوعی است و پایان آن یک پروتکل نتیجه‌گیری آماده و پیش‌پاافتاده است و به همین دلیل، تا حدودی خسته‌کننده است، حتی تا اشاره به اینکه ممکن است دنباله‌ای در کار باشد.
تولد روز
بیشتر
بزودی
بیشتر
محبوب ترین سریال ها
بیشتر
محبوب ترین هنرپیشه ها
بیشتر
محبوب ترین فیلم ها
بیشتر
پیشنهاد ویژه
بیشتر
