این درام عاشقانه پر زرق و برق و اغلب زیبا، یک بازگشت غافلگیرکننده دلسوزانه و تکان‌دهنده به فیلم‌های زنانه دهه‌های ۱۹۴۰ و ۵۰ و همچنین آثار استودیویی زن‌محور دهه ۹۰ است. اگرچه داستان از کلیشه‌های سریال‌های آبکی ساخته شده، اما بلوغ واقعی در نحوه روایت آن وجود دارد. داستان سوءاستفاده بسیار کمتر از آنچه به آن عادت کرده‌ایم، واضح است و جزئیات آن پیچیده‌تر از آن است که برخی ممکن است راحت باشند. فیلمنامه دارای خودآگاهی تیز و بسیار مورد نیازی است. کارگردانی بزرگ و درخشان است و دنیایی از افراد خوش‌تیپ را به تصویر می‌کشد، اما دیالوگ‌ها ریشه‌دار و باورپذیر هستند. بلیک لایولی یک بازیگر گرم و غریزی است که هم با دو بازیگر مرد اصلی و هم با بهترین دوستش، که توسط جنی اسلیت بازی می‌شود، شیمی مؤثری دارد. شاید درس‌های زندگی کمی ساده باشند، اما با ما تمام می‌شود ابتدا با قلب پیش می‌رود و بعد با هر چیز دیگر. این فیلمی با احساسات عظیم و گاهی بسیار غیرظریف است، اما یک حرکت قدرتمند و مؤثر دارد.

فقط یک قسمت برای نقد در دسترس قرار گرفت، که کافی است تا بگویم انرژی قدیمی آن (آهسته حرکت کن و چیزها را بشکن) و فلسفه اخلاقی ساده‌اش (آهسته حرکت کن و تکه‌هایی از افرادی را که از تو بدتر هستند، بشکن) بسیار سرگرم‌کننده است و راحت‌ترین تماشایی است که می‌توانید پیدا کنید و در عین حال هنوز تلاش و هوشی در آن به کار رفته است. سریال دقیقاً می‌داند با چه چیزی کار می‌کند و با ترفندهای نوآورانه یا مرزشکنی، کسی را نمی‌ترساند. خالق، تیلور شریدان، و نویسنده، ترنس وینتر، سریال را به طور دستی برای استالونه ساخته‌اند و دقیقاً بر روی نقاط قوت و میراث او بازی می‌کنند. شوخی‌ها و چند لطیفه وجود دارد، اما محتوای کمدی واقعی وجود ندارد، زیرا همه ما «ایست! وگرنه مادرم شلیک می‌کند» را به یاد داریم و هیچ‌کس نمی‌خواهد به آنجا برگردد. اکشن وجود دارد، زیرا این همان چیزی است که او برای ما معنا دارد. و تمام طنین هر دو شخصیت و بازیگر که خود را خارج از مکان - چه در تالسا یا تلویزیون - و کمی خارج از زمان می‌یابند و سال‌ها تجربه خود را برای موفقیت در شرایط جدیدشان به کار می‌گیرند، وجود دارد. نمی‌توانید برای هر دوی آنها آرزوی موفقیت نکنید.

اپل تی‌وی پلاس همچنان خود را به عنوان استریمری که بزرگترین ریسک‌ها را می‌پذیرد و جسورانه‌ترین داستان‌ها را روایت می‌کند، تثبیت کرده است. «سلب مسئولیت»، این مینی‌سریال تریلر روانشناختی، مجموعه‌ای از استعدادهای بی‌نظیر است. آلفونسو کوارون، برنده اسکار، داستانی چنان پیچیده، گیرا و فریبنده را می‌بافد که در پایان، خود را در حال بازنگری قدم‌هایتان می‌یابید تا بفهمید چگونه به چنین جایگاه خسته‌کننده عاطفی رسیده‌اید. یکی از برجسته‌ترین عناصر سریال، نحوه روایت داستان توسط کوارون است؛ سه خط داستانی با دقتی تهدیدآمیز در هم تنیده شده‌اند. فلش‌بک‌ها و روایت‌ها، که می‌توانستند به راحتی به یک عصای روایی تبدیل شوند، در دستان کوارون به ابرقدرت‌های او تبدیل می‌شوند. موسیقی متن فینیس اوکانل نیز پویا و پر از بار عاطفی است. درست زمانی که فکر می‌کنید داستان را کاملاً در دست دارید، فرش به طرز وحشیانه‌ای از زیر پایتان کشیده می‌شود.

«رئیس جنگ» یک حماسه سینمایی نفس‌گیر و به لحاظ فرهنگی اصیل است که با الهام از سبک مجموعه‌هایی مانند «بازی تاج و تخت» و «شوگون»، تاریخ غنی و کمتر گفته‌شده هاوایی را از نگاهی کاملاً بومی و با احترام فراوان به تصویر می‌کشد. جیسون موموآ در نقشی چندلایه و عمیق—هم به عنوان ستاره، کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده—درخششی بی‌سابقه دارد و فراتر از کلیشه جنگجوی خشن، انسانی درگیر با تعهدات خانوادگی، از دست دادن‌های عاطفی و بحران اخلاقی را ارائه می‌دهد. این مجموعه با دیالوگ‌هایی کاملاً به زبان هاوایی، بازی‌های قدرتمند گروهی (به ویژه از تموئرا موریسون و کلیف کرتیس) و صحنه‌های نبرد خشن و با شکوه، بیننده را به طور کامل در جهان خود غرق می‌کند. فراتر از یک درام تاریخی صرف، «رئیس جنگ» یک اثر ضروری و دیداری است که نه تنها سرگرم می‌کند، بلکه آموزشی ژرف و احترام‌آمیز نسبت به میراث بومی جزایر ارائه می‌دهد و بی‌صبرانه منتظر فصل بعدی آن هستیم.