Relay یک تریلر پارانویا‌محور است که جهانی را تصویر می‌کند که در آن «امنیت» فقط یک توهم است. داستان درباره اَش، فیکسر گوشه‌گیر و متخصص تکنولوژی است که بدون هیچ تماس مستقیمی و از طریق سیستم پیام‌رسان ناشنوایان، به افشاگران کمک می‌کند از چنگ سازمان‌های قدرتمند فرار کنند. او این‌بار می‌کوشد به سارا، دانشمند مضطربی که اسناد مهمی برای افشا دارد، کمک کند تا از تعقیب نجات یابد. فیلم با ریتمی تند، تعقیب‌وگریزهای شهری، تنش‌های روانی و تهدیدهای شرکتی را در هم می‌آمیزد. بازی ریز احمد، کارگردانی دیوید مکنزی و فضای سرد و مدرن فیلم نیز بسیار مورد توجه قرار گرفته‌اند.

«سرنشین» یک تریلر است که به آرامی پیش می‌رود اما هرگز به اوج نمی‌رسد. این فیلم که قصد دارد به نقد جستجوی کمال در دوره سرمایه‌داری جدید بپردازد، هم از هدف‌های طنزآمیز خود باز می‌ماند و هم جذاب بودنش را از دست می‌دهد.

دینو با بازیِ سرد و بی‌احساسش، فقط یک ظرف خالی برای انتقال اطلاعات است و آلیسیا ویکاندر هم در نقش عشق بی‌خاصیت زندگی‌اش هدر رفته است. تنها نقطهٔ روشن فیلم، جود لا در نقش پوتین است که با وجود کم‌رنگ بودن نقشش، آن خشونت و قدرتِ سرد را به‌خوبی منتقل می‌کند. فیلم با دیالوگ‌های چوبی و لحنِ نصیحت‌گرایانه‌اش، مخاطب را خسته و بی‌تفاوت می‌کند و هیچ‌وقت نمی‌تواند شخصیت‌هایش را از سطح ایده‌های سیاسی فراتر ببرد.

این سریال تلاش می‌کند تا جنبه‌های تاریخی ظهور اولین سرآشپز مشهور جهان را با کمدی، روابط عاشقانه فراوان و تصاویری زیبا از غذاهای او متعادل کند. به عقیده من، این ترکیب همیشه موفق نیست، اما حداقل سریال در حین انجام این کار، ظاهر بسیار خوبی دارد. به لطف بازی جذاب «بنجامین ویسین» در نقش آنتون، به راحتی می‌توان باور کرد که چگونه او توانسته راه خود را در میان مقامات عالی‌رتبه کنسولگری ناپلئون باز کند. با این حال، احساس می‌کنم در روند به تصویر کشیدن مهارت‌ها و جذابیت‌های آنتون، داستان اصلی گاهی گم می‌شود. قسمت اول در ارائه برخی جزئیات که می‌توانست به ما در دنبال کردن بهتر داستان کمک کند، کوتاهی می‌کند، به خصوص در مورد انگیزه‌های شخصیت تالیران. من معمولاً از سریال‌هایی که همه چیز را توضیح نمی‌دهند استقبال می‌کنم، اما در اینجا برخی صحنه‌ها به قدری مبهم هستند که اتفاقات بعدی را گیج‌کننده می‌کنند. امیدوارم با پیشرفت سریال، داستان منسجم‌تری را شاهد باشیم، زیرا برای اینکه تمام صحنه‌های غذا و روابط عاشقانه معنا پیدا کنند، به یک خط داستانی قوی نیاز است.