«ترستریال» با طنز سیاه و تیرهای که به وضوح در آن نمایان است، شروع میکند، اما این ویژگی شما را آماده نمیکند برای اینکه ببینید سازندگان تا چه حد حاضرند در صحنههای تاریک پیش بروند.
هانام شخصیت اصلی رو با نوعی دستوپاچلفتیگری اغراقآمیز و صدایی نازک و شبیه «قورباغه» بازی میکنه، صدایی که خودش گفته از ضبط صدای واقعی اد گین الهام گرفته؛ اما با این حال، هیچوقت طبیعی به نظر نمیرسه. در نقطهای از سریال، این میزان از زشتی و انزجار به حدی قابل پیشبینی میرسه که تقریباً خندهدار میشه؛ کافیه تصور کنید در هر صحنه چه اتفاق زنندهای ممکنه بیفته، چون دقیقاً همون رخ میده، و دوربین هم با نمای نزدیک، با ولع تمام جزئیات بیمارگونه رو ثبت میکنه.
اگر قدرتهای روانی داشتید، شاید میخواستید از آنها برای هشدار دادن آرام به بازیگران برای دوری از این فیلم استفاده کنید. این فیلم موفق میشود همزمان بیش از حد نوشته شده و کمتر از حد نوشته شده باشد. بیشتر بازیگران با استعداد اینجا فقط مقدار کمی برای انجام دادن دارند. جایی که دیالوگ به هوش و جرقه نیاز داشت، تکخطیهای «همین خوبه» و پیشینههای خستهکنندهای دارد که وقتی شخصیتها بیش از حد صاف هستند تا با شخصیتهای گرد و کامل ابراز شوند، به دست میآورید. شاید مقدار کمتری از آشغال دیجیتالی در «مادام وب» نسبت به برخی فیلمهای ابرقهرمانی اخیر وجود داشته باشد، اما این کافی نیست تا حس خزنده این را جبران کند که وقتی صحبت از این فرنچایز میشود، کلمه «مارول» کمتر با حس شگفتی و بیشتر با یک شانه بالا انداختن مترادف است. «مادام وب» خیلی بدتر از بقیه فیلمهای دنیای سونی نیست، اما واقعاً بهتر هم نیست.
سریال جدید گای ریچی خوشساخت، روان و به طور مرتب سرگرمکننده است، اما در عین حال ثابت میکند که تلویزیون وسیلهای ناقص برای انتقال شور، شوخطبعی و سرعت ریچی در بهترین حالتش است. بسیار گیجکننده است که این سریال چقدر از فیلم فوقالعادهای که بر اساس آن ساخته شده، جداست. خندهها بسیار کمتر از بهترین کمدیهای جنایی ریچی است و ساختار اپیزودیک و طولانیتر تلویزیون، فاقد آن انرژی است که معمولاً در فیلمهای او میبینیم. تئو جیمز در نقش اصلی متقاعدکننده است، اما شخصیتش کمی تکبعدی به نظر میرسد. با این حال، وینی جونز در نقش یک شکاربان آرام، یک غافلگیری برجسته است و حضوری آرام و باوقار دارد. سریال در ابتدا شبیه به مجموعهای از مأموریتهای بازی «جیتیای» است، اما در نهایت به یک مسیر مشخصتر میرسد. این سریال با وجود تمام ایراداتش، شتاب کافی برای رسیدن به یک پایانبندی نهچندان هیجانانگیز اما مؤثر را دارد.
