پاراج | معرفی فیلم، سریال، بازیگران و عوامل سینما و تلویزیون
تازه‌‌ها
مقالات
بیشتر
باکس آفیس
بیشتر
به‌روزرسانی‌ها
بیشتر
جدیدترین عنوان ها
بیشتر
جدیدترین نقد‌ها
یک لحظه در اوایل فصل دوم وجود دارد که به قلب سریال می‌زند. صحنه‌های صمیمی مانند این، جایی که کار دوربین نزدیک با اجراهای تأثیرگذار ترکیب می‌شود، ما را به تراژدی‌های گسترده فصل دوم می‌کشاند. چون پس از اینکه ما را به شخصیت‌ها علاقه‌مند کرد، می‌داند چگونه ضربه بزند و بخشی از تلویزیون را ارائه می‌دهد که به نوعی ناراحت‌کننده‌تر از فصل قبل است. با اینکه این اقتباس به اندازه منبع بازی ویدیویی‌اش به طور طاقت‌فرسایی وحشتناک نیست، اما این به نفع آن است، زیرا شورانرها از یک چاقوی جراحی به جای چکش برای تأمل در هزینه انتقام خشونت‌آمیز استفاده می‌کنند. نتیجه هفت قسمتی است که از عشق ما به این شخصیت‌ها بهره‌برداری می‌کند. در حالی که درام شخصیتی آن میخکوب‌کننده، اجراها عالی و پیچش‌ها تند هستند، این فصل هنوز بی‌عیب نیست. انتخاب کیتلین دیور در نقش ابی، به دلیل عدم تطابق فیزیکی با همتای بازی‌اش، ممکن است برای برخی آزاردهنده باشد. با این حال، حتی با وجود احساسات متضاد من در مورد بازی که بر اساس آن ساخته شده، این فصل خشونت کوبنده را با ضربات عاطفی دقیق ترکیب می‌کند.
گاهی با نگاهی لطیف و دقیق، گاهی به شکلی غیرمنتظره تاریک و گاهی با حال‌وهوای پرانرژی یک سیتکام، فیلم اثری کاملاً نوسان‌دار است و دست‌کم در بسیاری از جنبه‌های دیگر نیز با نوعی عدم قطعیت همراه می‌شود.
این فیلم اقتباسی از مستندی تأثیرگذار دربارهٔ یک زوج خوانندهٔ گروه‌های کپی‌بردار است، اما متأسفانه درام واقعی زندگی آن‌ها را به یک ملودرام سطحی و کلیشه‌ای تبدیل کرده. هرچند هیو جکمن با آن موهای مشکیِ مدل‌داده شده و دندانی که ندارد، تلاشش را می‌کند تا مایکِ خودشیفته اما خوش‌قلب را به تصویر بکشد، بازی کیت هادسون در نقش کلر بسیار طبیعی‌تر و دلنشین‌تر از آب درآمده. مشکل اصلی فیلمنامه است که پر از دیالوگ‌های کلیشه‌ای و لحظات احساساتی است و با فشرده‌سازی وقایع، بیش از آنکه به عشق آن‌ها به موسیقی و یکدیگر بپردازد، روی مصیبت‌های پی‌در‌پی‌شان تأکید می‌کند. کارگردان آن‌قدر به الگوهای تکراری فیلم‌های زندگینامه‌ای موسیقی پایبند بوده که فیلم گاهی به مرز یک پارودی کمدی نزدیک می‌شود و از اصالت و گرمی‌ای که در مستند اصلی وجود داشت، خبری نیست.
مشکل اصلی فیلم در فیلمنامه‌ای است که با وجود تلاش برای شخصیت‌پردازی در نیمه اول، آن‌قدر پر از دیالوگ‌های کلیشه‌ای و پیش‌بینی‌کننده درباره خطر است که باورپذیری داستان را خدشه‌دار می‌کند. زکری لیوای در نقش نیک، با آن بازیِ همیشه متعجب و کودکانه‌اش، هرگز نمی‌تواند عمق فاجعه و ترس از دست دادن دوستانش را به‌درستی منتقل کند و این ضعف، در کنار قطع شدن‌های مداوم صحنه‌های اقیانوس برای رفتن به خشکی و دیالوگ‌های توضیحی اضافی، تأثیر عاطفی فیلم را کم کرده است. با این حال، کارناهان در صحنه‌های داخل آب با فیلمبرداری غوطه‌ور و حذف صدا در لحظات حساس، حس درماندگی و غم را به‌شکل مؤثری منتقل می‌کند و جاش دوهامل در نقش فرمانده گارد ساحلی، با بازی معتبرش، اندکی از این آشفتگی را جبران می‌کند. در نهایت، «بی‌امید هرگز» یک اثر ناهماهنگ است که در بهترین لحظاتش ترسناک و در بدترین‌هایش ساختگی به نظر می‌رسد.
تولد روز
بیشتر
بزودی
بیشتر
محبوب ترین سریال ها
بیشتر
محبوب ترین هنرپیشه ها
بیشتر
محبوب ترین فیلم ها
بیشتر
پیشنهاد ویژه
بیشتر
