فیلم دریاچه استخوان، زوج‌های ناسازگار و ضعف در ارتباطات انسانی را عمیق بررسی نمی‌کند، اما به اندازه کافی جذابیت دارد تا داستانی جذاب بسازد و تماشاگر را کنجکاو کند که ماجرا به کجا می‌رسد.

«آخرین سنگر» با یک شروع و پایان پرقدرت آغاز و به پایان می‌رسد، اما در وسط سریال دچار افت شدید می‌شود و با انحرافات کند و بی‌هدف، نه تنها بازیگرانش را حیف میکند، بلکه ایده فوق‌العاده‌ای را نیز ضایع می‌کند.

آقای فلایشر هیچ حس شوخ‌طبعی یا سرزندگی به فیلمی نداده و بطور کلی انتخاب بازیگرها اشتباه بوده. تنها چیزی که از فیلم تو ذهن می‌مونه طراحی لباس و صحنه‌ است.

این فیلم یک برداشت سبک از «بیتل‌جوس» است - در واقع، یک قطعه «فن سرویس». آن شوک هیجان‌انگیز و کمدی-ترسناک فیلم اصلی را به شما نمی‌دهد. با این حال، فن سرویس خوب و بد وجود دارد، و با تمام تصنعی بودنش، من در تماشای «بیتل‌جوس بیتل‌جوس» اوقات بسیار خوبی داشتم. برتون موفق شده رعد و برق گوتیک و ترک‌خورده قدیمی را در یک بطری جدید بازآفرینی کند. مایکل کیتون با همان انرژی و حیله‌گری رذیلانه، نقش خود را بازآفرینی می‌کند. اگرچه فیلم تا اواسط راه کاملاً زنده نمی‌شود و طرح داستانی آن کمی سست است، اما در نهایت، ایده‌های مختلف آن با هم هماهنگ می‌شوند و به اوج می‌رسند. این فیلم به اندازه «بیتل‌جوس» اصلی نیست، اما در پایان، به اندازه کافی از «جوس» برتون در خود دارد تا به یک اثر موفق تبدیل شود.