یک حس آشنایی در «جنگ ستارگان: خدمه اسکلت» وجود دارد که می‌توانید آن را در استخوان‌هایتان حس کنید. این سریال اسپین‌آف جدید، با یک پیش‌فرض کاملاً آشنا بازی می‌کند، اما کار جذابی با این واقعیت انجام می‌دهد که احتمالاً قبلاً چیزی شبیه به این ماجراجویی بچه‌ها در مقابل دزدان دریایی را دیده‌اید. این حس آشنا از حال و هوای نوستالژیکی می‌آید که «خدمه اسکلت» با افتخار به نمایش می‌گذارد: بله، این به صراحت از «گونی‌ها» الهام گرفته شده است. یک مسئله قابل توجه در این قسمت‌های اولیه این است که همه چیز خارج از دکور عملی سفینه فضایی بچه‌ها، بسیار حس «فیلمبرداری شده روی والیوم» را دارد. این فناوری مجموعه‌های دیجیتالی جالبی را ممکن می‌کند، اما همیشه توخالی و خالی به نظر می‌رسد. با این حال، پس از این دو قسمت اول، شتاب خوبی «خدمه اسکلت» را به جلو می‌برد و این واقعیت که به نظر می‌رسد یک توجیه داستانی برای زیبایی‌شناسی نوستالژی دهه ۸۰ وجود دارد، نشانه خوبی برای آینده است.

«نژا ۲» یک پدیده سینمایی گیج‌کننده، سرگیجه‌آور و در عین حال به طرز شگفت‌انگیزی، تماشایی است. این فیلم که یک موفقیت تجاری عظیم در چین بوده، سینمای ماکسیمالیستی را به اوج خود می‌رساند و برای مخاطب ناآشنا با اساطیر چینی، یک تجربه آشفته و نامنسجم است. داستان با اطلاعاتی بسیار متراکم و سریع آغاز می‌شود و دنبال کردن آن برای کسانی که با این اسطوره‌ها بزرگ نشده‌اند، دشوار است. فیلم هیچ امتیازی برای روایت منسجم یا اقتصادی نمی‌گیرد و تقریباً هر عنصر فانتزی قابل تصوری را به روی پرده پرتاب می‌کند. با این حال، اگر خود را تسلیم این هرج‌ومرج کنید، لذت‌های فراوانی در آن خواهید یافت. شخصیت اصلی، نژا، یک کودک-دیو فوق‌العاده قدرتمند و در عین حال گستاخ و بازیگوش، بسیار جذاب است. شوخ‌طبعی فیلم نیز به طرز عجیبی بین حماسه‌های فانتزی باشکوه و شوخی‌های سخیف و کودکانه در نوسان است. اما بزرگترین نقطه قوت فیلم، مقیاس خارق‌العاده آن است؛ چیزی که حتی استودیوهای هالیوودی جرئت تلاش برای آن را ندارند. نبردهای حماسی و درگیری‌های مافوق بشری آنقدر عظیم و خلاقانه هستند که ضعف‌های روایی را جبران می‌کنند. «نژا ۲» یک پیروزی برای جلوه‌های بصری است، حتی اگر از نظر داستانی شکست‌خورده باشد.

کارگردان، اسکات دریکسون، مطمئن شده که صحنه‌های اکشن حسابی جذاب باشن، طراحی صحنه با کمک CGI حال‌وهوای تاریک و غمگین داره، و بازیگرها تو هر نور، صحنه مبارزه یا لحظه رمانتیک، فوق‌العاده به نظر می‌رسن.

«پوسته» تلاش می‌کند در موج تازهٔ وحشت بدنی برای خود جایی باز کند، اما عملاً زیر سایهٔ «The Substance» گیر می‌افتد. فیلم ایدهٔ جذابی درباره وسواس جوانی دارد، اما روایتش بیش از حد محتاط و کند پیش می‌رود و هر بار که آمادهٔ جسور شدن است، عقب می‌کشد. الیزابت ماس در نقشی کم‌جان گیر افتاده، در حالی‌ که انرژی واقعی را کیت هادسون وارد فیلم می‌کند. «Shell» فقط در پرده پایانی‌اش واقعاً از پوسته بیرون می‌زند و به موجودی دیوانه‌وار و سرگرم‌کننده تبدیل می‌شود؛ اما این جهش دیرهنگام نمی‌تواند سر و شکل متوسط و بی‌لایهٔ بقیهٔ اثر را جبران کند.