فراموش کنید واقعیت مجازی را، به سه‌بعدی توجه نکنید و حتی به فکر معرفی یک نرخ فریم جدید هم نباشید - غوطه‌ورکننده‌ترین تجربه سینمایی سال را می‌توان در «فانوس دریایی» رابرت اگرز یافت؛ یک رؤیای تب‌آلود سیاه و سفید قدیمی که در قاب جعبه‌ای ۱.۳۳:۱ فیلمبرداری شده و پر از زبان تخصصی و قدیمی است که با لذتی دیوانه‌وار توسط رابرت پتینسون، ویلم دفو و هیچ‌کس دیگر ارائه می‌شود. این فیلم فوق‌العاده است. این یک پرتره با بافت غنی از دو مرد در دورترین حاشیه‌های جامعه است که سقوط یکدیگر به جنون را تشدید می‌کنند. «فانوس دریایی» مانند یک آهنگ دریایی آرامش‌بخش است، مانند یک موج می‌کوبد و تأثیری کاملاً هیپنوتیزمی بر تماشاگران جشنواره فیلم کن داشت. هر دو بازیگر، پتینسون و دفو، به نظر می‌رسد اوقات خوبی را سپری می‌کنند و اجازه می‌دهند جنون کار خودش را بکند و هر دو از قانون «یا بزرگ باش یا به خانه برو» پیروی می‌کنند. این یک استراتژی حیله‌گرانه است که ما را وادار به زیر سؤال بردن فیلم می‌کند، اما هرگز خود فیلمساز را زیر سؤال نمی‌بریم. در این مورد می‌توانیم مطمئن باشیم: این مرد می‌داند چه کار می‌کند.

با اینکه فیلم لحظات شوکه‌کننده‌ای دارد، اما در بیشتر مواقع محافظه‌کارانه پیش می‌رود و هیچ‌وقت جرأت نمی‌کند به‌طور کامل وارد آن شدت و هیجانی شود که گاهی به آن نزدیک می‌شود.

«بچه‌های بد»، یک کمدی سرقتی انیمیشنی که در سال ۲۰۲۲ اکران شد، سرانجام به والدین راهی برای آشنا کردن فرزندانشان با استیون سودربرگ و سه‌گانه اوشن او ارائه داد. چه هدیه‌ای! و این دنباله، تقریباً ما را به همان حس بازمی‌گرداند. «بچه‌های بد ۲» به اندازه‌ای شوخ‌طبعی و روح دارد که می‌توانید بچه‌هایتان را برای دیدنش ببرید بدون اینکه حس کنید به رشد فکری آنها آسیب می‌زنید. حتی، در واقع، بهتر از سلف خود به نظر می‌رسد. با این حال، وظیفه ایجاد داستانی درباره جنایتکارانی که می‌خواهند کار درست انجام دهند اما وقتی کار اشتباه انجام می‌دهند، به طور عینی باحال‌تر به نظر می‌رسند، باعث می‌شود که دنباله در تعقیب دم روایی خود گیر کند. ما با یک فلاش‌بک به دوران اوج گروه شروع می‌کنیم. سپس به زمان حال بازمی‌گردیم و می‌بینیم که همه آنها در یافتن شغل ثابت و محترمانه ناموفق هستند. فیلم از چندین فرصت خوب عبور می‌کند و به ادعاهای اساسی پیشینی خود مبنی بر اینکه نباید گرگ‌ها را از روی پوشش دندان‌دارشان قضاوت کنیم، بازمی‌گردد.

اگر چیزی وجود داشته باشد که سومین تکرار «دختران بدجنس» به ما می‌آموزد، این است: «به تینا فی اعتماد داریم.» او با حمایت از آهنگ‌های پرانرژی و کارگردانی خوب، این داستان اوایل دهه ۲۰۰۰ درباره سلسله‌مراتب بی‌رحمانه دبیرستان را بازآفرینی کرده و آن را برای مخاطبان نسل Z و آلفا مرتبط ساخته است. این موزیکال جدید بر پایه و اساس خود استوار است. یکی از قوی‌ترین تصمیمات فیلم، انتخاب دوستان عجیب و غریب، دیمین و جنیس، به عنوان راویان داستان است. آن‌ها به خوبی به عنوان ناظران آگاه، سفر پر فراز و نشیب کیدی در دنیای محبوبیت دبیرستان را روایت می‌کنند. فیلم به خوبی با استفاده از شبکه‌های اجتماعی، داستان را برای سال ۲۰۲۴ مدرن‌سازی کرده است. «انگوری رایس» در نقش کیدی، شخصیتی ساده و بی‌آلایش را به تصویر می‌کشد و «رنی رپ» نیز در نقش رجینا، قدرتی جوشان دارد. کارگردانان نیز در تبدیل انرژی یک نمایش صحنه‌ای به این بازگویی سینمایی، موفق عمل کرده‌اند. این یک بازسازی برنده و سرگرم‌کننده است که ارزش تماشا دارد.