«میرای» یک فیلم پویانمایی جذاب ژاپنی است که داستان پسر چهارساله‌ای به نام «کُن» را روایت می‌کند که با تولد خواهر جدیدش «میرای» احساس می‌کند دیگر «بامزه» نیست و جایگاهش در خانواده را از دست داده. فیلم با سبکی بصری ساده و دلنشین شروع می‌شود، اما به تدریج عمق و لبه تندی می‌یابد و به قلمرویی شاعرانه گسترش پیدا می‌کند که هم بسیار ژاپنی و هم کاملاً جهانی است. استرس خانوادگی نه تنها بر کُن، بلکه بر والدینش نیز تأثیر می‌گذارد و افسانه کودکان خوش‌رفتار و والدین آرام ژاپنی را به چالش می‌کشد.

ایو مایلز و داگرِی اسکات در کنار هم زوج قدرتمندی هستند و با شوخ‌طبعی و شیمی فوق‌العاده که دارند، بازی یکدیگر را تکمیل می‌کنند. البته این تنها نکته مثبت در «دختر کلاغ» است؛ سریالی که نتیجه گیری اشتباهی می‌کند و تجربه‌ای ناخوشایند برای مخاطب به همراه دارد.

این یک اثر مبتذل قابل‌قبول و یک وقت‌گذران لذت‌بخش و احمقانه است. این فیلم به عنوان «جان ویک» جیسون استاتهام طراحی شده و اصرار آن برای چنین بودنی، اغلب می‌تواند حواس‌پرت‌کن باشد، اما در میان انبوهی از مقلدان ناامید، پرونده متقاعدکننده‌تری نسبت به اکثر آنها ارائه می‌دهد. استاتهام دقیقاً می‌داند اینجا چه کار کند. فیلم با یک انگیزه مؤثر آغاز می‌شود، هرچند کارگردان آنقدر سریع از آن عبور می‌کند که می‌توان حس کرد حوصله صحنه‌های بدون تیراندازی را ندارد. فیلمنامه پر از دیالوگ‌های به طرز خنده‌داری مزخرف است. مانند بسیاری از این فیلم‌ها، ساختار آن شبیه به یک بازی ویدیویی است که تا رسیدن به غول آخر پیش می‌رود. در نهایت، این فیلم جذابیت کثیف و شبانه‌ای دارد و عمدتاً به همین دلیل موفق عمل می‌کند. برای یک دنباله آماده باشید.

بزرگترین نقطه قوت «هیچکس این را نمی‌خواهد» بدون شک، شیمی مغناطیسی بین کریستن بل و آدام برودی است. هر دوی آنها از همان ابتدا جذابیت فوق‌العاده‌ای دارند و این جاذبه آنقدر قوی است که سریال را از برخی لحظات کلیشه‌ای و ساختگی‌تر در چند قسمت اول عبور می‌دهد. خوشبختانه، سریال در نهایت به ریتم خود می‌رسد و به طور طبیعی شما را درگیر شخصیت‌هایش می‌کند. بازیگران مکمل عالی هستند، به خصوص جاستین لوپ و تیموتی سایمونز که به تدریج به نقش‌های بسیار خوبی تبدیل می‌شوند. در حالی که گاهی اوقات به نظر می‌رسد سریال برای ایجاد درگیری تلاش می‌کند، موانع عموماً ریشه در مسائل واقعی و مدرن روابط دارند. به علاوه، سریال می‌داند چگونه سکانس‌ها و سخنرانی‌های کمدی رمانتیک به یاد ماندنی بسازد. این یک ورود جذاب و موفق به این ژانر است و من قطعاً امیدوارم ادامه داستان را ببینیم.