«Bugonia» اثری جسورانه و پیچیده از یورگوس لانتیموس است که ژانر تریلر علمی-تخیلی را با طنز تاریک و کنایه اجتماعی ترکیب می‌کند. داستان حول دو نظریه‌پرداز توطئه (جسی پلمونس و آیدن دبلیس) می‌چرخد که یک مدیرعامل ثروتمند (اما استون) را می‌ربایند، معتقدند او بیگانه‌ای است که قصد نابودی بشر را دارد. لانتیموس با تصاویر بصری چشمگیر و نماهای نزدیک، تعلیق و کمدی را به‌طور استادانه‌ای با هم می‌آمیزد. اجرای استون و پلمونس لایه‌دار و جذاب است و شیمی فوق‌العاده‌ای دارند. فیلم بیننده را هم می‌خنداند، هم وحشت‌زده می‌کند و هم به تأمل درباره طبیعت انسان دعوت می‌کند، و تجربه‌ای غیرقابل پیش‌بینی و فکری ارائه می‌دهد.

خود فیلم بیشتر شبیه یه ویدیو تبلیغاتیه، تا اینکه بخواد واقعاً یه نگاه عمیق و جدی به داستان موفقیت بندازه.

«جنگ یا پرواز» از پیش‌فرض داستانی سطح بالای خود تا جای ممکن بهره‌برداری می‌کند، به ما یک قهرمان جذاب با همه چیز در خطر می‌دهد و سپس او را با پیچیدگی‌های بی‌پایان مواجه می‌کند. جاش هارتنت با اشتیاق در نقش یک بازنده نامتعادل فرو می‌رود. فیلمنامه هوشمندانه است و دو سوم ابتدایی فیلم یک تفریح پر سر و صدا و خوب است. بزرگترین نقطه قوت فیلم، فیلمنامه‌اش است، اما وقتی مبارزات به مرکز توجه می‌آیند، با تلاطم واقعی مواجه می‌شود. سکانس‌های اکشن به کمپ خالص تنزل پیدا می‌کنند و با تکیه بیش از حد بر فیلمبرداری چیپ و جلوه‌های ویژه غیرمتقاعدکننده، بودجه پایین فیلم را آشکار می‌سازند. شاید این اشکالی نداشته باشد، زیرا فیلم هرگز تلاشی برای ارائه چیزی بیش از یک سرگرمی بی‌مغز نمی‌کند. این فیلم به مجموعه فیلم‌های میانسالی جاش هارتنت که به خاطر مضحک بودنشان به یاد ماندنی هستند، می‌پیوندد.

این سریال یک طنز هوشمندانه، آگاهانه و پر از حضورهای افتخاری است که به شکلی عالی، حماقت ذاتی صنعت فیلم‌سازی را به سخره می‌گیرد. ست روگن در نقش رئیس استودیویی پر از تزلزل، راهنمای بی‌نقص ما در این هزارتوی دیوانه‌وار است. او بارها سعی می‌کند هنر عالی خلق کند اما در نهایت به دلیل ضعف‌های خودش و فشارهای بیرونی، آشغال مطلق تولید می‌کند. سریال در بهترین حالت خود زمانی است که موضوعاتی با رگه‌هایی از حقیقت دردناک را هدف قرار می‌دهد؛ مانند داستانی خنده‌دار که در آن مدیران استودیو بر سر ترکیب نژادی بازیگران یک فیلم، خود را به آب و آتش می‌زنند. این یک نقد تند و تیز و سرگرم‌کننده از صنعت سینماست که در آن ست روگن با لذت، دستی که به او غذا می‌دهد را گاز می‌گیرد و نتیجه آن عمدتاً به شکلی پیروزمندانه خنده‌دار است.