از دید من، «همسفر با اسلحه» یک فیلم مهیج به شدت خوش‌ساخت و پر از احساس است که با ترکیب استادانه اکشن نفس‌گیر و رابطه عاطفی عمیق بین پدر و دختر، ژانر آشنا را به سطحی برتر می‌برد. کارگردانی ماهرانه نیک رولند، فیلمبرداری خلاقانه وایت گارفیلد و تدوین دقیق جولی مونرو، لحظات اکشنی خلق می‌کنند که هم از نظر بصری جذابند و هم از نظر عاطفی باورپذیر. اما قلب تپنده فیلم، بازی‌های خیره‌کننده تارن اجرتون در نقش پدری سخت‌کوش اما خطرناک، و آنا سوفیا هگر در نقش دختری آسیب‌پذیر اما مقاوم است که رابطه آنان پر از لحظات صمیمی، طنزآمیز و دل‌شکست می‌شود. این اثر نه تنها با تعلیق خود مخاطب را میخکوب می‌کند، بلکه با کمالیت هنری و عمق احساسی خود، خاطره‌ای ماندگار بر جای می‌گذارد.

گرین در تلاشش برای کنترل فیلم تعادل لازم را پیدا نمی‌کند و چیزی که ابتدا به‌عنوان پیش‌زمینه‌ای جذاب برای نقد شهرت و صنعت اطراف آن شروع شده بود، به یک جشن خونین تبدیل می‌شود که مخاطب را دلزده می‌کند و داستان هم در مسیر فروپاشی قرار میگیرد.

فیلم عالی و نوآورانه جنگ جهانی اول به کارگردانی سم مندس، به جای یک فیلم جنگی متعارف، به عنوان یک تریلر فیلمبرداری شده است که با یک جنبه تیک‌تاک ساعت برای قهرمانانش و هزاران زندگی که به تکمیل مأموریت مرگبار آنها بستگی دارد، همراه است. اما چیزی که این فیلم زنده را به تلاشی شگفت‌انگیز - و یکی از بهترین فیلم‌های سال - تبدیل می‌کند، این است که به طور یکپارچه به عنوان یک برداشت پیوسته و در زمان واقعی تدوین شده است. این رویکرد، دو بریتانیایی را از میان سنگرهای پر از موش، شهرهای پر از تک‌تیرانداز و حتی میدان‌های نبرد خالی که دروگر مرگ در آنجا مشغول بوده، دنبال می‌کند. آنچه در ادامه می‌آید، یک سفر غوطه‌ورکننده و شدید است که عمیقاً به روح هر یک از شخصیت‌های اصلی‌اش می‌پردازد. مک‌کی و چپمن شیمی فوق‌العاده‌ای به عنوان بهترین دوستان دارند و هر کدام با مهارت، ترس مطلق از اینکه همیشه چند قدم با کشته شدن فاصله دارند را به تصویر می‌کشند. فیلم بار دیگر ثابت می‌کند که جنگ جهنم است، اما پیامدهای آن می‌تواند به همان اندازه غریزی و متفکرانه باشد.

تا اینجا سریال کمی نوجوان‌پسند است و حالتی متوسط دارد؛ هرچند تحسین زیادی برنمی‌انگیزد، اما ارزش دیدن دارد. اکشن پرهیجان و عاشقانه پرچالش هم ما را کنجکاو نگه می‌دارد تا ببینیم داستان چطور پیش می‌رود.