استیون اسپیلبرگ و تام هنکس با «اربابان آسمان» سه‌گانه حماسی خود از جنگ جهانی دوم را تکمیل می‌کنند. از نظر ساختاری، این سریال با پیشینیان خود کاملاً متفاوت است. ماهیت حملات بمب‌افکنی مستلزم پویایی مبتنی بر اعزام و بازگشت است - که بازگشت متغیر نامشخص است. در کنار شکوه بصری سریال، چیزهای زیادی برای توصیه در مورد «اربابان آسمان» وجود دارد. با این حال، یک حس آزاردهنده وجود دارد که سریال تسلیم وسوسه زیباسازی می‌شود. باتلر مانند یک آدونیس جوان روی صفحه می‌درخشد. او و ترنر مانند ستاره‌های راک لباس می‌پوشند. پالت رنگی خیره‌کننده و اشباع شده، فاصله زیادی با وحشت‌های رنگ‌پریده «جوخه برادران» دارد. با این حال، وقتی اولین دودهای اسلحه‌های ضدهوایی از میان ابرها بیرون می‌زند، مقاومت در برابر «اربابان آسمان» دشوار است. این فیلمسازی جسورانه و پرهزینه است که تقریباً با موفقیت فرود می‌آید.

فیلم لایو اکشن «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم» ساخته دین دیبلویس، پس از پانزده سال نسخه انیمیشنی محبوب را با جلوه‌های بصری CGI چشم‌نواز و بازیگرانی توانمند بازآفرینی می‌کند. داستان درباره دوستی میان وایکینگی ناشی و اژدهایی بازیگوش است که پیوندی عمیق میان آن‌ها شکل می‌گیرد. بازیگران مانند میسون تامز و جرارد باتلر نقش‌هایشان را با جذابیت اجرا می‌کنند و ترکیب CGI و بازی زنده کاملاً طبیعی به نظر می‌رسد. فیلم با وفاداری به روایت اصلی و تأکید بر دوستی و همدلی، تجربه‌ای هیجان‌انگیز و خانوادگی ارائه می‌دهد. اگرچه روایت داستان آشناست، اما با جلوه‌های بصری و موسیقی متن قوی جان پاول، این بازسازی جان تازه‌ای گرفته و برای طرفداران و مخاطبان جدید جذاب خواهد بود.

در این فیلم جذاب و پیچیده، هیچ چیز ساده نیست و هیچ کار خوبی بی‌مجازات نمی‌ماند. فیلم با معرفی یک شخصیت دوست‌داشتنی به نام رحیم آغاز می‌شود، اما به تدریج ما را وادار به ارزیابی مجدد او و موقعیتش می‌کند. این یک نسخه هالیوودی نیست که در آن آدم‌های خوب و بد مشخص باشند؛ در اینجا، مرزها کاملاً محو هستند. امیر جدیدی در نقش رحیم، اجرایی کم‌نظیر ارائه می‌دهد. او ما را وادار می‌کند که از همان ابتدا رحیم را دوست داشته باشیم و سپس، با یک چشم به هم زدن، او را دوباره ارزیابی کنیم. این واقعیت که فرهادی هرگز طرف هیچ‌کس را نمی‌گیرد، «قهرمان» را به اثری برجسته‌تر تبدیل می‌کند. این فیلم آنقدر مرا از تعادل خارج کرد که حس یک مکاشفه را برایم داشت؛ حسی که فکر نمی‌کردم دوباره تجربه کنم. تنش فیلم به تدریج افزایش می‌یابد و تماشای آن گاهی مانند تماشای یک تصادف است؛ ناراحت‌کننده، اما نمی‌توانید نگاهتان را برگردانید. این همه، بخشی از درخشش «قهرمان» است؛ یک داستان پیچیده که فرهادی با ظرافت ما را به درون اضطراب‌هایش هدایت می‌کند.

یک فیلم مستقل ایرلندی که دقیق دیده شده و بازیگرانش خوب اجرا می‌کنند، اما در نهایت هیجان چندانی فراتر از زندگی عاشقانه‌ی شخصیت‌های اصلی ندارد.