این سریال به شکلی هوشمندانه، تمایل جیک جیلنهال به بازی در نقش شخصیت‌های وسواسی و دوست‌نداشتنی را به سلاحی برای به چالش کشیدن مخاطب تبدیل می‌کند تا اصل «بی‌گناهی تا زمان اثبات جرم» را به یاد بیاورد. این یک ترفند جذاب است؛ هر بار که شخصیت اصلی با دروغ‌ها و تصمیمات احمقانه‌اش شما را از خود بیزار می‌کند، یک لحظه احساسی یا یک حمله پانیک واقع‌گرایانه شما را به یاد می‌آورد که او این جنایت را مرتکب نشده است. با این حال، این ترفند همیشه به نفع سریال عمل نمی‌کند. تحمل کردن شخصیتی که اینقدر تحمل‌ناپذیر است، برای یک فصل کامل، خسته‌کننده میشود. علاوه بر این، شخصیت منفی داستان با بازی پیتر سارسگارد، حتی از او هم کمتر دوست‌داشتنی است که این موضوع، تفسیر جذاب سریال درباره سیستم قضایی را بی‌جهت گل‌آلود می‌کند. خوشبختانه، روث نگا در نقش همسر او، با ارائه یک حضور باثبات، هم به معمای قتل و هم به خود سریال، تعادل می‌بخشد.
با وجود اینکه تماشاگران معمولاً به پیچیدگی‌های فیلمبرداری یک فیلم تایلر پری که خودش نقش‌های متعددی بازی می‌کند اهمیتی نمیدهند، اما جز بازی‌های بازیگران، چیز چندان دیگری برای تحسین در این فیلم وجود ندارد.
من معتقدم این سریال واقعاً، واقعاً و واقعاً خنده‌دار است. «Deli Boys» با استفاده هوشمندانه از ویژگی‌های خاص فرهنگی و مکانی (فرهنگ پاکستانی-آمریکایی در فیلادلفیا) و موقعیت‌های کمدی ابزورد، موفق میشود یک پیش‌فرض داستانی آشنا را به اثری کاملاً تازه تبدیل کند. به نظر من، سلاح مخفی سریال، پورنا در نقش «عمه لاکی» است؛ اجرای سرکشانه و قدرتمند او، این شخصیت را به یکی از بهترین شخصیت‌های تلویزیونی جدید سال تبدیل کرده است. او تقریباً هر صحنه‌ای را که در آن حضور دارد، از آن خود می‌کند. بزرگترین نقطه قوت سریال، دیالوگ‌های آن است که هم از نظر فرهنگی و هم مکانی، بسیار دقیق و هوشمندانه نوشته شده‌اند. اگرچه بازیگران اصلی چند قسمتی زمان نیاز دارند تا کاملاً در نقش خود جا بیفتند، اما پس از آن به خوبی از پس کار برمی‌آیند. مهم‌تر از همه، خط داستانی اصلی به اندازه‌ای جذاب است که شما را تا انتها دنبال خود بکشاند تا ببینید این دو برادر چگونه خود را از مخمصه‌های بعدی نجات می‌دهند. این سریال یکی از برجسته‌ترین آثار امسال است که لایه‌هایی از یک ماجرای جنایی جذاب را بر روی کمدی تجربه مهاجران پاکستانی قرار می‌دهد.
