به نظرم این فیلم یک جنگجوی جادهای از نوعی دیگر است؛ شخصیت اصلی با بازی دنزل واشنگتن، بیشتر داستان را با پای پیاده در یک منظره وهمآور طی میکند، با چاقویی بلند و تیز آماده به کار. این اولین فیلمی است که برادران هیوز پس از «از جهنم» کارگردانی کردهاند و خوشبختانه خونریزی را مهار کردهاند، که باعث میشود توجه به چیزهای دیگر روی پرده آسانتر شود. سادگی گرافیکی صحنه مبارزه اولیه نه تنها به دلیل برجستگی بصریاش، بلکه به این دلیل که بخشی از یک قطعه معنادار در داستانی است که در آن همه چیز، از جمله طبیعت و تمدن، از بین رفته است، کار میکند. با این حال، شادترین تحول، معرفی گری اولدمن در نقش کارنگی، رهبر پاسگاه است. او به فیلم، که در جدیترین حالتش به سمت ملال میرود، یک شوک خوب و حضوری سرسخت میبخشد که واشنگتن میتواند در برابرش بدرخشد. اما داستانی که این دو، صحنه به صحنه، کلیشه به کلیشه، بازی میکنند، به ندرت به سطح استعدادهای آنها میرسد. داستان با ورود سولارا به تصویر، مسیر اشتباهی را در پیش میگیرد. با وجود سولارا و ابروهای مانیکور شدهاش، و اکشن به طور فزایندهای فرمولی، فیلم شما را به تماشا و به طور کلی درگیر نگه میدارد.
مشکل اصلی فیلم در فیلمنامهای است که با وجود تلاش برای شخصیتپردازی در نیمه اول، آنقدر پر از دیالوگهای کلیشهای و پیشبینیکننده درباره خطر است که باورپذیری داستان را خدشهدار میکند. زکری لیوای در نقش نیک، با آن بازیِ همیشه متعجب و کودکانهاش، هرگز نمیتواند عمق فاجعه و ترس از دست دادن دوستانش را بهدرستی منتقل کند و این ضعف، در کنار قطع شدنهای مداوم صحنههای اقیانوس برای رفتن به خشکی و دیالوگهای توضیحی اضافی، تأثیر عاطفی فیلم را کم کرده است. با این حال، کارناهان در صحنههای داخل آب با فیلمبرداری غوطهور و حذف صدا در لحظات حساس، حس درماندگی و غم را بهشکل مؤثری منتقل میکند و جاش دوهامل در نقش فرمانده گارد ساحلی، با بازی معتبرش، اندکی از این آشفتگی را جبران میکند. در نهایت، «بیامید هرگز» یک اثر ناهماهنگ است که در بهترین لحظاتش ترسناک و در بدترینهایش ساختگی به نظر میرسد.
یک لحظه در اوایل فصل دوم وجود دارد که به قلب سریال میزند. صحنههای صمیمی مانند این، جایی که کار دوربین نزدیک با اجراهای تأثیرگذار ترکیب میشود، ما را به تراژدیهای گسترده فصل دوم میکشاند. چون پس از اینکه ما را به شخصیتها علاقهمند کرد، میداند چگونه ضربه بزند و بخشی از تلویزیون را ارائه میدهد که به نوعی ناراحتکنندهتر از فصل قبل است. با اینکه این اقتباس به اندازه منبع بازی ویدیوییاش به طور طاقتفرسایی وحشتناک نیست، اما این به نفع آن است، زیرا شورانرها از یک چاقوی جراحی به جای چکش برای تأمل در هزینه انتقام خشونتآمیز استفاده میکنند. نتیجه هفت قسمتی است که از عشق ما به این شخصیتها بهرهبرداری میکند. در حالی که درام شخصیتی آن میخکوبکننده، اجراها عالی و پیچشها تند هستند، این فصل هنوز بیعیب نیست. انتخاب کیتلین دیور در نقش ابی، به دلیل عدم تطابق فیزیکی با همتای بازیاش، ممکن است برای برخی آزاردهنده باشد. با این حال، حتی با وجود احساسات متضاد من در مورد بازی که بر اساس آن ساخته شده، این فصل خشونت کوبنده را با ضربات عاطفی دقیق ترکیب میکند.
گاهی با نگاهی لطیف و دقیق، گاهی به شکلی غیرمنتظره تاریک و گاهی با حالوهوای پرانرژی یک سیتکام، فیلم اثری کاملاً نوساندار است و دستکم در بسیاری از جنبههای دیگر نیز با نوعی عدم قطعیت همراه میشود.
