«Him» ساخته جردن پیل و کارگردانی جاستین تیپینگ، یک ترسناک روانی با تم فوتبال حرفه‌ای است که خشونت، توهم و آیین‌های عجیب را با هم ترکیب می‌کند. فیلم درباره کامرون کِید است، بازیکن کالج که جایگزین یک کوارتر‌بک افسانه‌ای، ایزایا وایت، می‌شود. وایت با وسواس و خشونت، کِید را در کمپ تمرینی شخصی‌اش تحت فشار قرار می‌دهد و تعهد و درد مورد نیاز برای حرفه‌ای شدن را به او نشان می‌دهد. بازی مارلون ویانس در نقش وایت دیوانه‌وار و جذاب است، اما تایریک ویتِرز کمی ضعیف ظاهر می‌شود. فیلم، در مجموع، تمی استعاری از فروختن روح برای شهرت و سختی‌های ورزش حرفه‌ای ارائه می‌دهد.

این فیلم کاملاً به اندازه عنوانش بزرگ نیست. پیرس برازنان در نقش یک کلانتر به نام «گابریل داو» (کبوتر جبرئیل)، یک شخصیت درستکار را به تصویر می‌کشد و بهترین دیالوگ‌های فیلمنامه را دریافت می‌کند. ساموئل ال. جکسون نیز در نقش خود، با همان انرژی همیشگی‌اش ظاهر می‌شود. بازیگر نقش اصلی، براندون لسارد، آنقدر چهره معصومی دارد که حتی با ریش و کبودی روی صورتش، شبیه به یک انتقام‌جوی قانع‌کننده در غرب وحشی به نظر نمی‌رسد، که البته شاید هدف همین بوده است. گروه بازیگران مکمل نیز از ستاره‌های قابل‌قبولی تشکیل شده است. این فیلم یک اثر جریان‌ساز یا یک کلاسیک آینده نیست، اما این روزها وسترن‌های جدید کمیاب هستند و این یکی در نهایت، یک اثر بهتر از حد متوسط در ژانر خود است.

«Materialists» با ترکیبی از رمانتیسم، طنز تلخ و نگاهی بی‌پرده به روابط مدرن، نشان می‌دهد سلین سون پس از «Past Lives» همچنان استاد روایت‌پردازی صادقانه است. فیلم زیر ظاهر براق و شیک خود، مسئله قدیمی «عشق یا پول؟» را با پیچیدگی‌های عصر امروز بازتعریف می‌کند. بازی داکوتا جانسون و دوگانه پدرو پاسکال و کریس ایوانز عمق احساسی داستان را تقویت می‌کند و شخصیت‌ها را از قالب‌های کلیشه‌ای ژانر فراتر می‌برد. سون با دیالوگ‌های دقیق و ضرباهنگی متعادل، رابطه‌ها را واقعی، شکننده و انسانی تصویر می‌کند. نتیجه اثری ظریف و پخته است که بیش از یک کمدی عاشقانه ساده، تفکری ماندگار درباره انتخاب‌های ما در عشق ارائه می‌دهد.

«اسپرینگستین: مرا از هیچ کجا نجات بده» فیلمی کشدار و خسته‌کننده‌ست؛ نه تنها نسبت به هنرمند محور داستان سردرگمه، بلکه گرفتار ایده‌های غیرقانع‌کننده‌ای درباره هنر او هم شده.