تا اینجا، چیز زیادی در این اثر وجود ندارد که نتوانید از کیلومترها دورتر حدس بزنید، و میان وِر و تاونسند هم آنقدر شیمی و هماهنگی وجود ندارد که داستان واقعاً جان بگیرد و هیجانانگیز شود.
«پنج شب فردی ۲» یک اقتباس سینمایی است که به صراحت قاعدهای جدید برای این گونه آثار تعریف میکند: به جای تلاش برای جذب مخاطب عمومی، به طور کامل روی وفاداری و درونمایههای طرفداران پرتعداد بازی اصلی شرط بندی کن. این فیلم با پرتاب ارجاعات، جوکهای داخلی و لحظات نمادین آشنا به سمت مخاطبان آشنا، عملاً به یک شوخی خصوصی بزرگ تبدیل شده است. برای بیننده غیرآشنا، داستان پراکنده، شخصیتهای کمعمق و صحنههای خشونت کارتونگونه ممکن است گیجکننده یا بیمعنا به نظر برسد، اما برای طرفداران وفادار، این همان چیزی است که میخواهند و فیلم آشکارا برای برآورده کردن انتظارات آنان و آماده کردن صحنه برای قسمت سوم طراحی شده است. یک موفقیت تجاری استراتژیک که از منطق مرسوم هالیوود فاصله گرفته است.
"آنچه پنهان می کنیم" به پای "زمستان استخوانی" نمیرسد. اما این تلاش بدی نیست برای به تصویر کشیدن چگونگی تأثیر بحران مواد مخدر بر قربانیان جوانتر.
این اقتباس از بازی ویدیویی، از این مزیت برخوردار است که بار سنگین «اولین اقتباس خوب از بازی ویدیویی» بودن را به دوش نمیکشد. اگرچه قسمت آزمایشی آن بهترین تأثیر را نمیگذارد و طنز بیادبانهاش میتواند آزاردهنده باشد، اما این کمدی اکشن در نهایت به یک ریتم مناسب میرسد و لحظات شگفتانگیز و صادقانهای را در میان سیل طعنه و خشونت خود ایجاد میکند. در ابتدا، شوخطبعی تهاجمی و خشونت شدید، بیش از حد است و قسمت آزمایشی چیز کمی برای ارائه به جز شوخیهای ترسناکش دارد. با این حال، حتی با وجود اینکه جوکهایش در طول سریال کمی بیرحمانه باقی میمانند، این داستان در نهایت علاقه بیشتری به شخصیتهای اصلیاش پیدا میکند و دلیل بسیار مورد نیازی برای اهمیت دادن به ماجراهای بزنبکوبش ایجاد میکند. این سریال همچنین انتقادات خوبی از پلیس و بهرهبرداری اقتصادی ارائه میدهد. با اینکه هرگز به طور کامل با حس شوخطبعی سریال کنار نیامدم، اما پس از اینکه گروهی از بازماندگان شایسته حمایت را معرفی کرد، همراهی با آن بسیار آسانتر شد.