وقتی اعلام شد اسپینآف «شلدون جوان» به فرمت چنددوربینه و با حضور تماشاگران در استودیو بازمیگردد، کمی غافلگیر شدم. آیا دیدن این شخصیتها در چنین محیط متفاوتی عجیب خواهد بود؟ کمی بله، اما انتقال آن کمتر از آنچه انتظار میرفت، ناخوشایند است، زیرا چاک لوری و تیمش در ساخت این نوع کمدیها استاد هستند. برای من سخت است که «جورجی و مندی» را خندهدار بنامم، اما قطعاً صمیمی و دلچسب است، که حداقل برای شروع خوب است. امیلی اوزمنت به دلیل تجربهاش، این انتقال به دنیای چنددوربینه را مانند یک حرفهای مدیریت میکند. تحمل شخصیت همیشه شاد و مثبت جورجی ممکن است کمی سخت باشد، اما بازیگرش نشان میدهد که ظرفیت ایفای نقش جدی و بالغ را نیز دارد. تنها امید من این است که نویسندگان از حضور شخصیتهای «شلدون جوان» به عنوان یک عصا استفاده نکنند و به جورجی و مندی اجازه دهند تا به عنوان ستارههای سریال خودشان شکوفا شوند.
خانواده خوب آمریکایی با الهام از پرونده عجیب ناتالیا گریس، تلاشی است برای روایت یک داستان واقعی پر از پیچیدگیهای اخلاقی، روانی و رسانهای. سریال در هشت قسمت، با ساختاری چندوجهی و زمانپریش، تلاش میکند نگاههای متضاد نسبت به ماجرا را بازتاب دهد و مخاطب را مدام میان قضاوت و تردید نگه دارد. در آغاز، تمرکز روی مادرخواندهای است که از فرزندی که به تازگی به سرپرستی گرفته، احساس تهدید میکند؛ اما بهتدریج زاویه دید تغییر میکند و ناتالیا از چهرهای نگرانکننده به دختری آسیبدیده و معماگونه تبدیل میشود. سریال در پرداخت شخصیتها، بخصوص مادر جاهطلب و کنترلگر با بازی الن پومپئو و همسر بیارادهاش، موفق عمل میکند. همچنین به خوبی فضایی از تردید و بحران اعتماد خلق میکند. با این حال، در مسیر روایت بارها میان تلاش برای نقد فرهنگی و میل به تحریک حس کنجکاوی مخاطب در نوسان است، و همین تناقض گاه روایت را سطحی یا جهتدار جلوه میدهد. در نهایت، اگرچه خانواده خوب آمریکایی موفق به خلق اثری ماندگار نمیشود، اما برای مخاطبانی که با جزئیات داستان ناآشنا هستند، تجربهای سرگرمکننده، قابلتأمل و گاه ناراحتکننده ارائه میدهد.
«دونالد گلاور» به عنوان یک هنرمند تحریکآمیز شناخته میشود، اما او جنبه عاشقانهای نیز دارد. «آقا و خانم اسمیت» اولین سریال اوست که این حس شیرینتر را در اولویت قرار میدهد. در واقع، این سریال از نظر لحن، بیشتر یادآور درام کمدی کارآگاهی «پوکر فیس» است تا فیلم اکشن پرهیجانی که الهامبخش آن بوده است. در این نسخه، جان و جین غریبههایی هستند که توسط یک کارفرمای مرموز در یک ازدواج ساختگی متحد شدهاند. اکشن زیادی در سریال وجود دارد، اما تأکید واقعی بر روی شخصیتها و گروهی از بازیگران مهمان لذتبخش است. جان و جین به سرعت عاشق هم میشوند، اما رابطهشان با استرس شغلی، اولویتهای ناسازگار و شخصیتهای بسیار متفاوتشان آزمایش میشود. به عنوان استعارهای از غرور «ما در برابر دنیا»ی ازدواج، این ایده عمدتاً موفق است. «گلاور» و «ارسکین» نوعی شیمی بازیگوشانه دارند. این سریال شاید یک اثر کلاسیک مانند «آتلانتا» نباشد، اما میتواند بسیار سرگرمکننده باشد.
«وزن» در مجموع به تدوینی منسجمتر و ریتمی فشردهتر نیاز دارد، اما یک نیروی محرک اصلی دارد که فیلم را در این سفر اروپاییِ الهامگرفته از «مسیر اورگن» پیش میبرد؛ و آن چیزی نیست جز حضور درخشان هاوک.
