با آنهمه اندوه و دلشکستگی، Remake نگاهی بهطرز شگفتانگیزی روشن و واقعبینانه دارد: هم فیلمی خانگی است، هم دفتریادداشتی صمیمی و هم کاوشی گسترده در هدف فیلمساز. فیلم مدام با واکنشهایی از خشم، سرخوشی و سردرگمیای که هنوز برطرف نشده، نتیجهگیریهای خودش را زیر سؤال میبرد.
هیل آمیخته با دیانایِ «پرتقال کوکی» (۱۹۷۱) ساختهی کوبریک است و نگاهی ناآرام به سلطه و دگرگونی دارد. بازیهای بسیار محکم بون و گراهام تعادل شکنندهی فیلم میان اضطراب و پوچی را حفظ میکنند.
Hoppers پیکسار در بهترین حالتش است؛ داستانی گرم و بامزه، با صحنههای اکشن هیجانانگیز، شخصیتهای دوستداشتنی و برداشتی دلگرمکننده و فراگیر از جامعه.
«سایپن» با مدتزمان ۹۱ دقیقه، بهاندازه یک بازی فوتبال، هوشمندانه تند و تیز پیش میرود و تمام میشود. با همه خشمی که در فیلم هست، تماشایش سرحال و بامزه هم هست؛ اما این از معدود فیلمهای فوتبالی است که ارزش دوباره دیدن دارد.