این فیلم دقیقاً همانقدر فراموششدنی و یکبارمصرف است که بدبینترین منتقدان آثار ساحلی از این ژانر انتظار دارند؛ و حتی دست به کاری باورنکردنی میزند: برای نخستین بار در زندگی، باعث شد آرزو کنم آخر هفته هرچه زودتر تمام شود.
اثری با انرژی فوقالعادهای که میخواهد در مرکز توجه باشد: تمامی نماهای نزدیک طولانی و قابهای هنرمندانهای که بازیگران را در حال گریه، فریاد، خنده و با شدت سختی زیاد به تصویر میکشد.
در نگاه اول، «ماتلاک» یک بازسازی تقریباً کامل از یک سریال حقوقی دهه هشتادی به نظر میرسد، اما به بینندگان هشدار میدهم: این سریال در نهایت انتظارات شما را به چالش میکشد. هرچه در قلمرو آشنای آن پیش میروید، در واقع به سمت یک اثر بسیار مهمتر و جذابتر هدایت میشوید. این سریال یک بستر عالی برای کتی بیتس است؛ بازیگری در سطح و کالیبر او سالهاست که لایق چنین نقشی بوده است. او در تمام جنبههای شخصیت پیچیدهاش کاملاً متقاعدکننده ظاهر میشود. شخصیت «متی» از سن و سال و ظاهر بیخطرش به عنوان یک ابرقدرت استفاده میکند تا به ساختمانها نفوذ کند، استراق سمع کند و اعتماد غریبهها را جلب نماید. سریال ساختاری هوشمندانه دارد که پروندههای هفتگی را با یک خط داستانی کلی و پرمحتواتر در پسزمینه ترکیب میکند و به موضوعاتی چون حرص و طمع شرکتها و رنج انسانها میپردازد. این سریال بسیار فراتر از آن چیزی است که در ابتدا به نظر میرسد و با پیچشهای داستانی خود و بازی بینظیر نقش اولش، قطعاً ارزش تماشا را دارد.
این کمدی دیوانهوار که شوخیای با «The Incredible Hulk» است، ترکیبی عجیب و غریب از خشونت خونآلود و جلوههای ویژه واقعگرایانه است.