پاراج | معرفی فیلم، سریال، بازیگران و عوامل سینما و تلویزیون
تازه‌‌ها
مقالات
بیشتر
باکس آفیس
بیشتر
به‌روزرسانی‌ها
بیشتر
جدیدترین عنوان ها
بیشتر
جدیدترین نقد‌ها
شاید یک فیلمِ خوش‌حال‌وهوا و شخصیت‌محور، مناسب‌ترین شیوه برای به تصویر کشیدن آنتونی بوردین باشد. هرچند جاه‌طلبی‌های فیلم هرگز به اندازه شخصیت الهام‌بخش آن نمی‌رسد، اما تابستانی را به تصویر می‌کشد که به‌سختی می‌توان مجذوب حال‌وهوای دلنشینش نشد.
این معضلی است که ریانون لوئیس، ضدقهرمان افسرده تریلر بریتانیایی تاریک و به طرز زیرکانه‌ای خنده‌دار «سوییت پی»، با آن روبروست. این سریال که به عنوان «داستان خشمگین شدن» معرفی شده، یک مطالعه شخصیتی دقیق از زنی است که به دلیل نوجوانی فلاکت‌بارش، رشد نکرده و در تلاشی مذبوحانه برای اعمال کنترل بر زندگی‌ای که همیشه در آن احساس ناتوانی کرده، کار وحشتناکی انجام می‌دهد. در اجرایی که به طرز متقاعدکننده‌ای درندگی، آسیب‌پذیری و ویژگی‌های عجیب را با هم ترکیب می‌کند، پورنل اساساً نقطه مقابل شخصیتش در «زردپوشان» را بازی می‌کند. همدردی ما با ریانون، خشونت او را تسکین‌بخش می‌کند و ناراحتی‌ای را در لذت خودمان می‌کارد که با ادامه کشتارهایش در طول فصل، بدون اینکه از سرگرمی سریال بکاهد، رشد می‌کند. این سریال برای طرفداران «مرده از نظر من» یا «خواهران بد» ایده‌آل است و با شخصیت‌های لایه‌لایه، طنز تیز و پیچیدگی اخلاقی، یک گزینه عالی برای تماشای فشرده در فصل هالووین است.
فراموش کنید واقعیت مجازی را، به سه‌بعدی توجه نکنید و حتی به فکر معرفی یک نرخ فریم جدید هم نباشید - غوطه‌ورکننده‌ترین تجربه سینمایی سال را می‌توان در «فانوس دریایی» رابرت اگرز یافت؛ یک رؤیای تب‌آلود سیاه و سفید قدیمی که در قاب جعبه‌ای ۱.۳۳:۱ فیلمبرداری شده و پر از زبان تخصصی و قدیمی است که با لذتی دیوانه‌وار توسط رابرت پتینسون، ویلم دفو و هیچ‌کس دیگر ارائه می‌شود. این فیلم فوق‌العاده است. این یک پرتره با بافت غنی از دو مرد در دورترین حاشیه‌های جامعه است که سقوط یکدیگر به جنون را تشدید می‌کنند. «فانوس دریایی» مانند یک آهنگ دریایی آرامش‌بخش است، مانند یک موج می‌کوبد و تأثیری کاملاً هیپنوتیزمی بر تماشاگران جشنواره فیلم کن داشت. هر دو بازیگر، پتینسون و دفو، به نظر می‌رسد اوقات خوبی را سپری می‌کنند و اجازه می‌دهند جنون کار خودش را بکند و هر دو از قانون «یا بزرگ باش یا به خانه برو» پیروی می‌کنند. این یک استراتژی حیله‌گرانه است که ما را وادار به زیر سؤال بردن فیلم می‌کند، اما هرگز خود فیلمساز را زیر سؤال نمی‌بریم. در این مورد می‌توانیم مطمئن باشیم: این مرد می‌داند چه کار می‌کند.
در تلاش برای بررسی ضعف ساختاری «اتاق بغلی»، ناگزیر به یک پرحرفی ناشی از ترجمه نادرست برمی‌خوریم. این سیل صحبت در فیلمی درباره دو نویسنده که از توانایی‌های ذاتی خود برای درک مرگ استفاده می‌کنند، ذاتی است. اما این کلمات کیفیتی غیرطبیعی دارند و نحو بیانی آنها کمتر به نویسندگان شبیه است تا به مدل‌های زبان بزرگی که به ما نویسندگان گفته شده ممکن است روزی شغل ما را بگیرند. به نظر می‌رسد مسئله کمتر ترجمه است و بیشتر یک انتخاب عجیب برای نگفتن هیچ چیز ناگفته است. فیلم در سکوت، نافذ است. ساختار فیلم نوعی رقص کلامی است که سوئینتون رهبری آن را بر عهده دارد. بازگشت دیرهنگام او در یک ظاهر کاملاً متفاوت، گواهی بر تسلط بصری همچنان استادانه آلمادوار است. چه حیف که او نتوانست کلماتی را برای هماهنگی با آن پیدا کند.
تولد روز
بیشتر
بزودی
بیشتر
محبوب ترین سریال ها
بیشتر
محبوب ترین هنرپیشه ها
بیشتر
محبوب ترین فیلم ها
بیشتر
پیشنهاد ویژه
بیشتر
بازیگران پیشنهادی
