دو نگهبان فانوس دریایی در حالی که در دهه 1890 در جزیره ای دورافتاده و مرموز نیوانگلند زندگی می کنند، سعی دارند تا سلامت عقل خود را حفظ کنند.
بازی‌های رابرت پتینسون و ویلم دفو از نقاط قوتی است که چند منتقد برجسته کرده‌اند؛ آن‌ها از تعهد و شدت بازی دو بازیگر و تغییرشان از رفتارهای روزمره به جنون تعریف کرده‌اند. تصویرهای سیاه‌وسفید، قاب تقریباً مربع، جزئیات دقیق دوره‌ای و فضای دیداری و شنیداری فیلم هم تحسین شده‌اند. انزوای دو مرد و کشمکش میانشان، برای بعضی منتقدان هم‌زمان دلهره‌آور و آمیخته به طنز سیاه است.
«فانوس دریایی» با منطق خودش جواب می‌دهد. به لطف دو بازی خوب که بازیگران با تمام وجود ارائه می‌دهند و ساحلی که انگار برای چنین قصه‌ی اغراق‌آمیزی ساخته شده، فیلم با سماجت جادوی سیاه مخصوص خودش را به کار می‌اندازد؛ جادویی که ایده‌ها و الگوهایش را از سینمای صامت و سال‌های آغازین سینمای ناطق، از نمایشنامه‌های اولیه‌ی هارولد پینتر مثل «The Dumb Waiter» و از اعماق تخیل پربار برادران اگرز می‌گیرد.
همین است و بس: دو مرد و یک فانوس دریایی؛ به‌علاوه‌ی دو بازی درخشان و هم‌سنگ، رگباری از کلام حیرت‌انگیز، اوج‌گیری آرامِ صداهای شوم و رشته‌ای از تصاویر مسحورکننده، سیاه‌وسفید و روی پرده‌ای تقریباً مربع‌شکل؛ تصاویری که باعث می‌شوند کشمکش فزاینده‌ی این دو مرد بر سر سلطه کاملاً واقعی و باورپذیر به نظر برسد.
با اینکه The Lighthouse به اندازه‌ی The Witch عمیق و نافذ روی من اثر نگذاشت، همین که هنوز می‌شود چنین فیلم عجیب‌وغریبی ساخت، بی‌آنکه چندان در برابر جریان اصلی کوتاه آمد، و قرار است این فیلم روی پرده‌ی سینماها برود، مثل نفس تازه‌ای است؛ البته نفسی که دست‌کم چندتا گوز ویلم دفو هم باهاش قاطی شده.
گفت‌وگوهای پرتصنعِ ملوانی، با «آی، رفیق» گفتن‌هایشان، اغلب به «فانوس دریایی» حال‌وهوای یک اجرای تئاتری می‌دهند. اما ایگرز («جادوگر») در سبک‌پردازی هم استاد است. بر اساس چند نشانه، داستان ظاهراً در نسخه‌ای از قرن نوزدهم می‌گذرد، هرچند فیلم زمان را کمتر واقعیتی قطعی می‌بیند و بیشتر نوعی وضعیت متافیزیکی.
پتینسون و دفو واقعاً در نقش‌هایشان فرو می‌روند. هر دو بازیگر به‌شکلی دیوانه‌وار و خیره‌کننده مدام میان حال‌وهوای روزمره، سرزنش و اتهام‌زنی، جنون و حالت‌های دیگر جابه‌جا می‌شوند. آن‌ها همراه با اگرز، تصویری استادانه از روح آدم‌هایی می‌سازند که روی صخره‌ای دورافتاده گرفتار شده‌اند و تنها هستند، اما در عین حال ناچارند کنار هم بمانند؛ با تمام پیچیدگی‌های درهم‌وبرهمی که این وضعیت به همراه دارد.
«فانوس دریایی» نبردی بی‌رحمانه میان اراده‌هاست؛ نمونه‌ای درخشان از دلهره‌ای سرد و نمور و سقوطی طولانی به جنونی که از محبوس‌ماندن در فضای بسته می‌آید. از نظر فن و هنر فیلمسازی هم اثری چشم‌نواز است و فرصتی برای لذت‌بردن از شکوه بصری دورانی سپری‌شده از فیلم‌سازیِ استادانه.
اگرز با دقت فضا را می‌سازد و به آن جزئیات می‌دهد؛ بعد هم با نشان‌دادن مردانی که گاه با هم می‌جنگند و گاه یکدیگر را در آغوش می‌گیرند، تنش و رازآلودگی می‌آفریند. او داستانی درباره کشمکشی دیرینه ساخته؛ کشمکشی که رضایت‌بخش‌ترین نمودش را در جدال خود فیلم میان ژانر و فاصله‌گرفتن از قواعد آن می‌بینیم.
لازم نیست فیلمی مثل «فانوس دریایی» حتماً مضمون یا قصد عمیق‌تری داشته باشد، اما تماشایش حسابی طاقت‌فرساست؛ به‌خصوص وقتی آخرش با چنین شانه‌بالاانداختنِ تمسخرآمیزی تمام می‌شود. نتوانستم این حس را از سرم بیرون کنم که «فانوس دریایی» صرفاً یک تمرین است؛ پروژه‌ی کلاسیِ نویسندگیِ پسری که زیادی ذوق‌زده شده و تازه سارتر و بکت و، نمی‌دانم، استیون کینگ را خوانده است.
فیلمی دیوانه‌وار و حسابی محشر است. از این هم بهتر، اگرز با «فانوس دریایی» ثابت می‌کند که فقط یک ترفند بلد نیست. او فیلمسازی واقعاً اصیل، مؤلف و زیرک است که نمی‌خواهد فقط برای خوشایند مخاطب فیلم بسازد.
«فانوس دریایی» به فیلمی تبدیل می‌شود که کمتر فیلمی می‌تواند ادعایش را داشته باشد: فیلمی که در یاد می‌ماند. مخالفانش شاید شانه بالا بیندازند و بگویند زیادی درگیر ذوق هنری خودش شده و چیزی جز مزخرفات هنری‌بازانه نیست، اما فیلم لعنتی آن‌قدر سرگرم‌کننده است و این‌قدر به زیبایی بصری‌اش اهمیت می‌دهد که این اتهام چندان بهش نمی‌چسبد.
