- − فیلمبرداری
واقعاً خستهکننده است که از میان تاریکی دنبال چیزی جالب بگردی و سعی کنی آن را ببینی، اما وقتی معلوم میشود فقط با بدن دیگری روبهرو شدهای که بیرحمانه شکنجه شده، مجبور شوی نگاهت را برگردانی.
در دنیایی تاریک و مملو از جنایت، کارآگاهان باید با روان یک قاتل مرموز مواجه شوند که اعتقادات رادیکالش آنها را به ورطهای هولناک میکشاند. تنش و تعلیق در هر گوشه از این داستان فشرده، لحظه به لحظه مخاطب را محصور میکند.
اگر به داستانهای تاریک و پر از معما علاقه دارید و میخواهید بدانید یک قاتل روانی با عقاید رادیکال مسیحی چگونه میتواند جهان را به ترس فرو ببرد با فیلم هفت همراه شوید.
فیلم seven در سال 1995 تولید شده و در ژانرهای جنایی، درام و هیجانانگیز قرار دارد. کارگردانی این فیلم را دیوید فینچر بر عهده داشته و نویسندگی آن را اندرو کوین واکر انجام داده است. هنرپیشههای اصلی فیلم برد پیت در نقش دیوید میلز، مورگان فریمن در نقش ویلیام سامرست و کوین اسپیسی در نقش قاتل مرموز، جان دو هستند. گوینت پالترو نیز در نقش تریسی، همسر میلز، به ایفای نقش پرداخته است. برای بازیگران فیلم هفت، گزینههای دیگری نیز مد نظر بودهاند. دنزل واشنگتن برای نقش دیوید میلز و آل پاچینو برای نقش ویلیام سامرست در نظر گرفته شده بودند.
هفت در زمان اکران خود با استقبال گستردهای مواجه شد و توانست جایگاه ویژهای در میان فیلمهای جنایی و هیجانانگیز پیدا کند. این فیلم نامزد جوایز متعددی از جمله جایزه بفتا برای بهترین فیلمبرداری و بهترین تدوین صدا شد و در جشنوارههای مختلف نیز مورد تحسین قرار گرفت. فیلم همچنین به عنوان یکی از تأثیرگذارترین فیلمهای دهه 90 میلادی شناخته میشود و به دلیل داستان پیچیده و پایان غیرمنتظرهاش، در یادها ماندگار شده است.
موسیقی متن فیلم هفت که توسط هاوارد شور ساخته شده، به خوبی توانسته است فضای تاریک و دلهرهآور فیلم را به تصویر بکشد. فیلمبرداری توسط داریوش خنجی انجام شده و استفاده از نورپردازی کم و فضای مهآلود به ایجاد حس وحشت و ناآرامی کمک کرده است.
بیایید نگاهی به چند حقیقت جالب فیلم seven داشته باشیم:
با اینکه فیلم سون به خاطر خشونتش شناخته شده است، اما هیچ یک از خشونتهایی که جان دو بر قربانیانش تحمیل میکند، روی پرده نشان داده نمیشود. همه چیزی که مخاطبان میبینند، نتیجه اعمال جان دو است. تنها صحنهای که خشونت واقعی را نشان میدهد، صحنهای است که سرنوشت جان دو در دستان کارآگاه دیوید میلز قرار دارد.
برد پیت در یکی از صحنههای تعقیب و گریز بر روی شیشه جلوی ماشین پرید. این مصدومیت باعث شد که در برخی از صحنههای بعدی، تیم تولید از ترفندهای دوربین استفاده کنند تا گچ دست او را پنهان کنند. آنها این مصدومیت را به صحنههای بعد از تعقیب و گریز اضافه کردند، به طوری که میلز هم بتواند با گچ دست ظاهر شود و انسجام فیلم حفظ شود.
با وجود موفقیت فیلم هفت، هیچ یک از عوامل اصلی فیلم تمایلی به ساخت دنبالهای نداشتند. دیوید فینچر، کارگردان فیلم، صراحتاً اعلام کرد که هیچ علاقهای به ساخت دنباله ندارد. حتی یک دنباله پیشنهادی که میلز را در یک مؤسسه روانی نشان میداد، نیز به نتیجه نرسید.
در صحنهای که کارآگاه سامرست چاقویی به سمت تخته پرتاب میکند، این پرتابها به طور واقعی توسط مورگان فریمن انجام شده است. تیم تولید دو صحنه را برنامهریزی کرده بود که در مرحله ویرایش با هم ترکیب شوند، اما فریمن توانست چاقوی سنگین را به مرکز تخته پرتاب کند.
اگر به فیلمهای در مورد قاتلان سریالی علاقه دارید در کنار این فیلم میتوانید سری به سکوت برهها (silence of the lambs) یا خانهای که جک ساخت (the house that jack built) نیز بزنید.
نقاط قوت:
بازیهای مورگان فریمن و برد پیت به عنوان دو کارآگاه با تجربه و جوان، به فیلم عمق و جذابیت بخشیده است. مورگان فریمن با بازی دقیق و متفکرانه خود، شخصیت یک کارآگاه کهنهکار و خسته از فساد و جنایت را به خوبی به تصویر میکشد. برد پیت نیز با بازی پرانرژی و گاه تند خود، تضاد جالبی با فریمن ایجاد میکند و پویایی خوبی به فیلم میبخشد.
فیلمنامه اثر اندرو کوین واکر، با دیالوگهای هوشمندانه و پیچیده، یکی از نقاط قوت فیلم است. داستان فیلم هفت با بررسی قتلهایی که هر کدام به یکی از هفت گناه کبیره اشاره دارند، توانسته تعلیق و هیجان را تا پایان حفظ کند. ظهور قاتل زنجیرهای با بازی کوین اسپیسی در نیمه دوم فیلم، تعلیق و پیچیدگی داستان را به اوج خود میرساند.
نقاط ضعف:
برای برخی از بینندگان، فضای بسیار تاریک و ناامیدانه فیلم ممکن است بیش از حد سنگین و دلهرهآور باشد. این فیلم به طور مداوم با صحنههای خشونتآمیز و ناامیدکننده پر شده که ممکن است برای همه جذاب نباشد.
پایانبندی فیلم که با یک شوک بزرگ همراه است، ممکن است برای برخی از مخاطبان رضایتبخش نباشد. برخی ممکن است احساس کنند که این پایانبندی به اندازه کافی برای جمعبندی داستان مناسب نیست و میتوانست بهتر مدیریت شود.
چند نقد متفاوت از رسانههای معتبر جهان در باره فیلم seven:
واریته / توسط گروه تحریریه - امتیاز 90
این تریلر عجیب و غیرمعمول، به لطف فیلمنامهای عالی، هنر برجسته و اجرای بینظیر مورگان فریمن، فراتر از رویههای معمول پلیسی یا داستانهای قاتل در حال شورش میرود.
تایم / توسط ریچارد شیکل - امتیاز 60
تماشای فیلم از میان تاریکی و تلاش برای دیدن چیزی جذاب بسیار خستهکننده است و وقتی میفهمید که فقط یک بدن دیگر با شکنجههای بیرحمانه است، باید چشمهایتان را برگردانید.
نیویورک تایمز / توسط جنت مسلین - امتیاز 30
حتی کیسههای پر از قطعات بدن، زبانی که قطع شده و مردی که مجبور شده یک پوند از گوشت خود را ببرد، نتوانستهاند از یکنواختی فیلم جلوگیری کنند.
اگر به دنبال فیلمی با فضایی تاریک و تعلیقآمیز هستید که بتواند شما را تا پایان درگیر نگه دارد، فیلم هفت انتخابی عالی خواهد بود.
چند منتقد فضای بیمارگون و ناآرام فیلم را گیرا میدانند و یکی از آنها میگوید تصاویرش، با آنکه خوشایند نیستند، تماشاگر را تحتتأثیر میگذارند. منتقد دیگری از اینکه فینچر رازآلودگی را به چالشی اخلاقی تبدیل میکند، تعریف کرده است؛ یک منتقد هم آن را اثری ناموفق اما جذاب میخواند. در مقابل، تیرگی فیلم برای بعضی خستهکننده است: یک منتقد از گشتن در دل تاریکی برای یافتن چیزی جالب به ستوه میآید و منتقد دیگری میگوید حتی تصاویر تکاندهنده هم فیلم را از ملالآور بودن نجات نمیدهند. منتقدی هم ایدهی فیلم را جذاب، اما خود آن را دستوپاچلفتی و فاقد هیجان میداند.
واقعاً خستهکننده است که از میان تاریکی دنبال چیزی جالب بگردی و سعی کنی آن را ببینی، اما وقتی معلوم میشود فقط با بدن دیگری روبهرو شدهای که بیرحمانه شکنجه شده، مجبور شوی نگاهت را برگردانی.
این فیلم دلهرهآورِ عجیبوغریب و نامتعارف، به لطف فیلمنامهای خوب، مهارت چشمگیر در ساخت و بازی استادانهی مورگان فریمن، خیلی فراتر از فیلمهای پلیسیِ معمول یا قصهی قاتلی میرود که بیمحابا آدم میکشد.
این فیلم ناموفق از کار درآمده؛ اما ناکامیای جذاب و مسحورکننده است: فیلمی پر از استعدادهای درجهیک که به موقعیتهایی پوچ کشانده شدهاند و تقلا میکنند به این یاوه، ظاهری باورپذیر بدهند. [جمعه، ۲۲ سپتامبر ۱۹۹۵، ص. C]
حتی کیسههای پر از تکههای بدن، زبانی که با گاز گرفتن قطع شده، یا مردی که وادارش میکنند یک پوند از گوشت تن خودش را ببُرد هم نمیتوانند فیلم را از کسلکنندهبودن دربیاورند.
این تریلر کارآگاهیِ هولناک دربارهی یک قاتل زنجیرهای است که کسانی را میکشد که در ارتکاب یکی از هفت گناه کبیره حسابی از حد گذشتهاند، و از همان ابتدا خبر از ترکیبی ناخوشایند از روایت کلیشهای و زنندگیِ بیحدوحصر میدهد.
آنچه به «هفت» نیرو میدهد، هویت قاتل نیست؛ بلکه شیوهای است که فینچر با آن معما را به چالشی اخلاقی تبدیل میکند.
این فیلم کنجکاویبرانگیز، تکاندهنده، زیرکانه و گزنده است و بهشدت آدم را معذب میکند. شاید از چیزی که میبینید خوشتان نیاید، اما دیدنش قطعاً رویتان اثر میگذارد.
دیوید فینچر در «هفت» آنقدر فضای تیرهوتار روی هم تلنبار میکند که حتی ژانر قاتل زنجیرهای هم دیگر تابش را ندارد؛ فیلمی با حالوهوایی کدر و گرفته که در نهایت خودش به خودش ضربه میزند.
هرچند «هفت» بهاندازهی «مظنونان همیشگی» ــ که فیلم بهتری است ــ زیرکانه نیست، آنقدر خوب از کار درآمده که در برابر بیشتر تریلرهای دیگر کم نیاورد.
سبک فیلم آنقدر شیک، تصنعی و مبهم است که انگار ترکیبی از یک تبلیغ نایکی و یک فیلم هنری لهستانیِ بد است.