از «هفت» تا «صفر»؛ چگونه نابغه‌ی جنایی در تله‌ی ۲۰ ساله‌ی Psycho Killer گرفتار شد؟

اندرو کوین واکر نامی است که با شنیدن آن، لرزه بر تن دوستداران سینمای جنایی می‌افتد. او کسی است که با نوشتن فیلمنامه‌ی Se7en، استانداردهای ژانر تریلر روان‌شناختی را برای همیشه تغییر داد. اما سال ۲۰۲۶ برای او با یک کابوس آغاز شد. فیلم Psycho Killer که با انتظارات فراوان اکران شد، نه تنها نتوانست موفقیت‌های قبلی او مثل The Killer (دیوید فینچر) را تکرار کند، بلکه با امتیاز صفر درصد، به یکی از بدترین افتتاحیه‌های تاریخ برای یک نویسنده در سطح اسکار تبدیل شد.

نفرینِ «جهنمِ توسعه» (Development Hell)

یکی از اصلی‌ترین دلایل این شکست فاحش را باید در تاریخچه‌ی تولید فیلم جست‌وجو کرد. واکر اولین پیش‌نویس این فیلمنامه را در سال ۲۰۰۷ نوشت؛ یعنی تقریباً ۲۰ سال پیش! در دنیای سینما، فیلمنامه‌ای که دو دهه دست‌به‌دست شود، معمولاً طراوت و ارتباط خود را با زمانه‌ی حال از دست می‌دهد. در طول این ۲۰ سال، هالیوود شاهد تغییرات بنیادین در ذائقه مخاطب وحشت بود؛ از موج «وحشت استعلایی» (Elevated Horror) استودیو A24 گرفته تا بازسازی‌های مدرن اسلشر.

صندلی‌های لرزان کارگردانی

پروژه‌ی Psycho Killer در طول این سال‌ها بارها تغییر مسیر داد. در مقطعی قرار بود فرد درست (خواننده لیمپ بیزکیت) آن را کارگردانی کند و بعد نام‌های بزرگی مثل الی راث به عنوان تهیه‌کننده به میان آمدند. اما در نهایت، قرعه به نام گاوین پولونه افتاد که این فیلم اولین تجربه‌ی کارگردانی او محسوب می‌شود. فقدان تجربه در کارگردانیِ یک فیلمنامه‌ی «بیات شده»، تیر خلاصی بود بر پیکر این اثر. منتقدان معتقدند که پولونه نتوانسته اتمسفر سنگین و سیاه واکر را به زبان تصویر ترجمه کند و نتیجه، فیلمی شده که نه هویت واکر را دارد و نه خلاقیت یک کارگردان نوظهور را.

چرا در سال ۲۰۲۶ شکست خورد؟

مخاطب امروز سینما، به ویژه در سال ۲۰۲۶ که تکنولوژی‌های بصری و روایت‌های غیرخطی به اوج رسیده‌اند، دیگر با فرمول‌های تکراری سال ۲۰۰۷ اقناع نمی‌شود. Psycho Killer داستانی از انتقام یک پلیس بزرگراه از یک قاتل زنجیره‌ای را روایت می‌کند؛ ایده‌ای که در دهه ۹۰ میلادی جذاب بود، اما امروز بدون یک چرخش داستانی (Twist) نبوغ‌آمیز، خسته‌کننده به نظر می‌رسد. این فیلم ثابت کرد که حتی بزرگترین نویسندگان هم اگر نتوانند با جریان زمان حرکت کنند، در تله‌ی نوستالژی‌های شکست‌خورده گرفتار می‌شوند.