- − فیلمبرداری
واقعاً خستهکننده است که از میان تاریکی دنبال چیزی جالب بگردی و سعی کنی آن را ببینی، اما وقتی معلوم میشود فقط با بدن دیگری روبهرو شدهای که بیرحمانه شکنجه شده، مجبور شوی نگاهت را برگردانی.
چند منتقد فضای بیمارگون و ناآرام فیلم را گیرا میدانند و یکی از آنها میگوید تصاویرش، با آنکه خوشایند نیستند، تماشاگر را تحتتأثیر میگذارند. منتقد دیگری از اینکه فینچر رازآلودگی را به چالشی اخلاقی تبدیل میکند، تعریف کرده است؛ یک منتقد هم آن را اثری ناموفق اما جذاب میخواند. در مقابل، تیرگی فیلم برای بعضی خستهکننده است: یک منتقد از گشتن در دل تاریکی برای یافتن چیزی جالب به ستوه میآید و منتقد دیگری میگوید حتی تصاویر تکاندهنده هم فیلم را از ملالآور بودن نجات نمیدهند. منتقدی هم ایدهی فیلم را جذاب، اما خود آن را دستوپاچلفتی و فاقد هیجان میداند.
واقعاً خستهکننده است که از میان تاریکی دنبال چیزی جالب بگردی و سعی کنی آن را ببینی، اما وقتی معلوم میشود فقط با بدن دیگری روبهرو شدهای که بیرحمانه شکنجه شده، مجبور شوی نگاهت را برگردانی.
این فیلم دلهرهآورِ عجیبوغریب و نامتعارف، به لطف فیلمنامهای خوب، مهارت چشمگیر در ساخت و بازی استادانهی مورگان فریمن، خیلی فراتر از فیلمهای پلیسیِ معمول یا قصهی قاتلی میرود که بیمحابا آدم میکشد.
این فیلم ناموفق از کار درآمده؛ اما ناکامیای جذاب و مسحورکننده است: فیلمی پر از استعدادهای درجهیک که به موقعیتهایی پوچ کشانده شدهاند و تقلا میکنند به این یاوه، ظاهری باورپذیر بدهند. [جمعه، ۲۲ سپتامبر ۱۹۹۵، ص. C]
حتی کیسههای پر از تکههای بدن، زبانی که با گاز گرفتن قطع شده، یا مردی که وادارش میکنند یک پوند از گوشت تن خودش را ببُرد هم نمیتوانند فیلم را از کسلکنندهبودن دربیاورند.
این تریلر کارآگاهیِ هولناک دربارهی یک قاتل زنجیرهای است که کسانی را میکشد که در ارتکاب یکی از هفت گناه کبیره حسابی از حد گذشتهاند، و از همان ابتدا خبر از ترکیبی ناخوشایند از روایت کلیشهای و زنندگیِ بیحدوحصر میدهد.
آنچه به «هفت» نیرو میدهد، هویت قاتل نیست؛ بلکه شیوهای است که فینچر با آن معما را به چالشی اخلاقی تبدیل میکند.
این فیلم کنجکاویبرانگیز، تکاندهنده، زیرکانه و گزنده است و بهشدت آدم را معذب میکند. شاید از چیزی که میبینید خوشتان نیاید، اما دیدنش قطعاً رویتان اثر میگذارد.
دیوید فینچر در «هفت» آنقدر فضای تیرهوتار روی هم تلنبار میکند که حتی ژانر قاتل زنجیرهای هم دیگر تابش را ندارد؛ فیلمی با حالوهوایی کدر و گرفته که در نهایت خودش به خودش ضربه میزند.
هرچند «هفت» بهاندازهی «مظنونان همیشگی» ــ که فیلم بهتری است ــ زیرکانه نیست، آنقدر خوب از کار درآمده که در برابر بیشتر تریلرهای دیگر کم نیاورد.
سبک فیلم آنقدر شیک، تصنعی و مبهم است که انگار ترکیبی از یک تبلیغ نایکی و یک فیلم هنری لهستانیِ بد است.