«ماژلان» فیلمی درام و تاریخی است که به گوشه‌هایی کمتر دیده‌شده از زندگی و سفرهای اکتشافی فردیناند ماژلان، دریانورد مشهور پرتغالی، می‌پردازد. این اثر سینمایی در تلاش است تا پیچیدگی‌های شخصیت او، جاه‌طلبی‌های بی‌پایانش و چالش‌های بزرگی که در مسیر کشف راه‌های دریایی جدید با آن‌ها روبرو شد را به تصویر بکشد. فیلم با تمرکز بر جنبه‌های انسانی و دراماتیک این سفر حماسی، مخاطب را با سختی‌ها، خطرات و لحظات تأمل‌برانگیز در دل اقیانوس‌های ناشناخته همراه می‌سازد. «ماژلان» در لابه‌لای توصیف سفرهای دریایی، به بررسی دغدغه‌ها، تردیدها و فشارهای روحی این کاشف نامی در دورانی که جهان هنوز پر از ناشناخته‌ها بود، می‌پردازد. این فیلم به کارگردانی «ژائو گومز» ساخته شده و تصویری عمیق از اراده انسان در برابر طبیعت رام‌نشده ارائه می‌دهد.
تصویرهای فیلم، به‌ویژه منظره‌های طبیعی، زیبا و گاه خیره‌کننده‌اند و حسِ جهانی دیگر را در فضا پررنگ‌تر می‌کنند. یک منتقد از نگاه چشمگیر کارگردان در پرداخت صحنه‌های تک‌برداشتی تعریف می‌کند و هماهنگی ریتم کند فیلم با تصویرهای خوش‌رنگش را می‌ستاید. فیلم همچنین حماسه‌ای تاریخی و معنوی توصیف شده که تماشاگر را در فضای خود غرق می‌کند. یکی از منتقدان آن را از کوتاه‌ترین و دسترس‌پذیرترین آثار دیاز می‌داند و منتقدی دیگر برای آشنایی با سینمای او پیشنهادش می‌کند؛ بااین‌حال، مقیاس فیلم همچنان حماسی است.
با زمان ۱۶۰ دقیقه، «ماژلان» یکی از کوتاه‌ترین فیلم‌های دیاز است و راحت‌تر از بقیه می‌شود سراغش رفت؛ فیلم‌های او در دهه‌ی گذشته معمولاً چهار تا هشت ساعت طول کشیده‌اند... اما گستره‌ی فیلم همچنان بی‌تردید حماسی است؛ هم به‌خاطر صبر دیاز و هم به‌خاطر اصرارش بر اینکه داستان فتح و سلطه را به شیوه‌ی خودش روایت کند.
بااین‌حال، چشمگیرترین وجهِ بیان دیاز، زیبایی محضِ تصویرهایش است. فیلم اغلب از نظر بصری مسحورکننده است و گاهی چنان خیره‌کننده که آدم از زیبایی‌اش نفسش بند می‌آید؛ به‌خصوص در نمایش طبیعت، که لطافت بصری‌اش حسِ تعلق به جهانی دیگر را پررنگ‌تر می‌کند.
روح سینمای آهسته در این اثرِ چشمگیر و خوش‌ساخت زنده است و فیلم حال‌وهوایی آرام و کش‌دار دارد. با نگاهی صریح و سنجیده از نظر سیاسی و رویکردی پسااستعماری، انتظارات تماشاگرانی را به چالش می‌کشد که چشم‌به‌راه یک زندگی‌نامه‌ی پرآب‌وتاب و سرخوش‌اند؛ و میراث رمانتیک‌شده‌ی دریانورد پرتغالیِ هم‌نام فیلم را تمام‌وکمال و به‌طرزی خشن از هم می‌پاشد.
دیاز در ساخت صحنه‌های تک‌برداشتی چشم فوق‌العاده‌ای دارد و با اطمینانی تزلزل‌ناپذیر، از مغزهای میمون‌وار ما انتظار دارد حوصله و تمرکزمان را حفظ کنیم. او تجربه‌ای خیره‌کننده از سفر در زمان ساخته که آهستگی فیلم و تصاویر ظریف و خوش‌رنگش کاملاً با هم جورند.
«ماژلان» درباره‌ی کاشف پرتغالیِ هم‌نامش است و با مدت‌زمان نسبتاً جمع‌وجورِ دو ساعت و ۴۵ دقیقه، تقریباً گزینه‌ای ایده‌آل برای کسانی است که کنجکاوند با آثار دیاز آشنا شوند.
ماژلان فیلم اکشن نیست؛ فیلمی درباره پیامدهاست. اما دیاز، در دل این همه حذف‌و‌کاستِ حساب‌شده، به فیلم وزن دراماتیک و معنایی سیاسی می‌بخشد.
با اینکه «ماژلان» هنوز تصویری وهم‌انگیز است، شبح‌های فیلمی تأثیرگذارتر که بیش از همه در خاطرتان مانده‌اند، همان‌هایی‌اند که گاهی انگار به حاشیه‌ی قاب رانده شده‌اند.
حماسه‌ای تاریخی و معنوی و مسحورکننده که چنان مخاطب را در خود غرق می‌کند که کمتر داستانی با گستره‌ی چند دهه از پسش برمی‌آید.
چیزهای زیادی در این فیلم هست که دوست‌داشتنی‌اند، اما هیچ‌وقت حس نکردم چشم‌اندازش کاملاً روی پرده جان گرفته باشد.
