در ژوئیهٔ ۱۹۴۲، هم‌زمان با بازداشت و انتقال خانواده‌های یهودی در پاریس، تائوبا بیرنباومِ سیزده‌ساله و پدر و مادرش، که یهودیان لهستانی‌اند، در اتاقکی کوچک پناه می‌گیرند. آن‌ها ۷۶۵ روز را در پنهانگاه می‌گذرانند؛ جایی که دشواری زندگی و بیمِ کشف‌شدن، روزبه‌روز سنگین‌تر می‌شود. در حالی که والدین تائوبا به ناامیدی فرو می‌روند، او با دلخوشی‌های کوچکی چون پیانویی خیالی روی کف اتاق و منظرهٔ پاریس از پنجره، امیدش را حفظ می‌کند تا آزادی شهر.
هیچ موردی یافت نشد
هیچ موردی یافت نشد
