فیلم رز نوادا (Rose of Nevada 2025)

• + فیلمنامه
• + ریتم

وقتی در سال ۲۰۲۳ برای ScreenRant فیلم Enys Men را نقد کردم، از شیوه‌ی استفاده‌ی فیلم از فرم شگفت‌زده شدم، اما دلم می‌خواست داستان محکم‌تری داشته باشد تا این همه فضاسازی را به هم پیوند بدهد. تازه‌ترین فیلم Jenkin، Rose of Nevada، این پشتوانه‌ی روایی را فراهم می‌کند. حال‌وهوای وهم‌آلود و گریزپای فیلم‌های او وقتی در قالب یک معمای فراطبیعی به کار گرفته می‌شود، خیلی خوب جواب می‌دهد. این حس که فهم کامل ماجرا همیشه کمی دور از دسترس است، به‌جای اینکه آدم را پس بزند، بیشتر به درون فیلم می‌کشد. با اینکه فیلم عمداً با ریتمی آرام پیش می‌رود، من کاملاً جذبش شدم.

• + محتوا و پیام فیلم

«Rose of Nevada» در مقام داستانی درباره‌ی زمان و جزرومد که منتظر هیچ‌کس نمی‌مانند، وهم‌آلود، تلخ‌وشیرین و کمی ترسناک است. اما خودِ فیلم حتی جذاب‌تر است: اثری که به‌خاطر ساختار عجیب‌وغریبش و این‌که وجودش خودش باورنکردنی به نظر می‌رسد، انگار هم برای افول سینما سوگواری می‌کند و هم در برابرش می‌ایستد. اگر سینما کشتی‌ای در حال غرق‌شدن است، آن‌طور که خیلی‌ها با اشتیاق می‌گویند، شاید هنوز در بدنه‌ی زنگ‌زده‌اش گنج‌هایی باشد که ارزش داشته باشد بتراشیم و دوباره با دقت وارسی‌شان کنیم.

• − ریتم
• − شخصیت‌پردازی
• − فیلمنامه
• + کارگردانی

اگر واقعاً به شخصیت‌ها اهمیت ندهید، فیلمِ نزدیک به دو ساعته‌اش حسابی کش می‌آید و از حوصله‌تان خارج می‌شود. تازه، دلیل چندانی هم برای اهمیت‌دادن نیست؛ چون تقریباً می‌شود حدس زد دنبال‌کردن هر خرده‌روایتی که فیلم جلوی پایتان می‌گذارد، به جایی نمی‌رسد. بااین‌همه، باید تحسین کنم (باز هم همین کلمه) که Jenkin چطور با ذهن تماشاگر بازی می‌کند.

Rose of Nevada آن‌قدر رازآلود است که به‌عنوان یک معمای قالب‌مند چندان رضایت‌بخش نیست. با این‌که به‌نوعی داستان ارواح است، ترساندن‌های ناگهانیِ کم‌شمارش هم کافی نیست تا آن را در ژانر وحشت فولکلوریک، مثل فیلم ۲۰۲۲ جنکین، Enys Men، بگذاریم. البته این‌ها گلایه نیستند. Rose of Nevada آن‌قدر حال‌وهوای منحصربه‌فرد خودش را دارد که واقعاً به‌زحمت می‌توانم چیزی را با آن مقایسه کنم.

• + کارگردانی

خب، فیلم هم داستان ارواح است، هم داستان سفر در زمان، هم قصه‌ای عامیانه و هم تا حدی درامی از جنس زندگی روزمره؛ اما راستش هیچ‌کدام از این‌ها هم نیست. اینجاست که انتخاب‌های فرمی جنکین به کار می‌آیند. فیلم‌سازی‌اش صراحتی دوست‌داشتنی و بی‌تکلف دارد.

این داستانِ دو غریبه که کاری روی یک قایق ماهیگیری قبول می‌کنند و زندگی‌شان بعد از بازگشت به ساحل برای همیشه عوض می‌شود، کم‌کم شما را به دلِ روایتِ ناآرام‌کننده‌اش می‌کشاند. تا به خودتان بیایید، در تورش گرفتار شده‌اید.

• ± فیلمنامه
• + محتوا و پیام فیلم

رفت‌وبرگشت بی‌مرز میان گذشته و حال ممکن است فهم فیلم را دشوار کند، اما این بازی با زمان به جنکین اجازه می‌دهد سوگ و فقدان عمیقی را نشان دهد که جامعه‌ای رو به زوال تجربه می‌کند. این موقعیتی ترسناک و علمی‌تخیلی است که ریشه‌اش محکم در زندگی روزمره است.

«Rose of Nevada» متعارف‌ترین فیلم داستانی جنکین تا امروز است؛ یعنی همچنان لبریز از رؤیاها، مکاشفه‌ها و ابهام‌هاست. به شیوه‌ی مسحورکننده‌ی خودش، «گتسبی بزرگ»ی کورنوالی است؛ با این تفاوت که قایقی که بی‌وقفه ما را به گذشته برمی‌گرداند، واقعاً یک قایق است.

تجربه‌ای است که به یک اندازه تکان‌دهنده و دلهره‌آور است. وقتی صدای تیز و گوش‌خراش میله‌های آهنی خبر می‌دهد که Rose of Nevada بار دیگر بندر را ترک می‌کند، این ماییم، تماشاگرها، که آنجا ایستاده‌ایم و با اندوه برایش دست تکان می‌دهیم؛ آرام و مبهوت از حال‌وهوای غیرزمینیِ ساخته‌ی چشمگیر Jenkin.

• + بازیگری
• + فیلم‌برداری
• + صدا

مک‌کی و ترنر با نگاه‌های خیره‌ی خاموش، چهره‌های رنج‌کشیده و اخم‌وتخم‌هایشان خوب از پس کار برمی‌آیند. مثل همه‌ی فیلم‌های جنکین، این فیلم هم ظاهر خارق‌العاده‌ای دارد و صدایی که بعد از فیلم‌برداری ضبط شده و عمداً نازک و فلزی به گوش می‌رسد، فقط این حس را بیشتر می‌کند که دارید چیزی کهن، معنادار و واقعاً جادویی تماشا می‌کنید.