بهترین فیلمهای انگلیسی و بریتانیایی فقط به درامهای تاریخی یا داستانهای سلطنتی محدود نمیشوند. سینمای بریتانیا از عاشقانههای کلاسیک دیوید لین و فیلمهای جنگی بزرگ تا فانتزی، زندگینامه، درام خانوادگی و آثار مستقل معاصر، یکی از متنوعترین جریانهای سینمای جهان را ساخته است. در این فهرست، ۱۰ فیلم بر اساس کیفیت فیلمسازی، اعتبار منتقدان، محبوبیت مخاطبان، اهمیت فرهنگی، تأثیر تاریخی و تنوع ژانری انتخاب شدهاند. بعضی از آنها تولید کاملاً بریتانیاییاند و بعضی دیگر در قالب تولید مشترک ساخته شدهاند، اما نقش صنعت سینمای بریتانیا در هویت آنها اساسی است. هدف این فهرست، معرفی آثاری است که هم برای ورود به سینمای بریتانیا مناسباند و هم هنوز برای مخاطب امروز ارزش تماشا دارند.
بهترین فیلم های انگلیسی؛ ۱۰ اثر مهم سینمای بریتانیا
«برخورد کوتاه» یکی از مهمترین عاشقانههای تاریخ سینمای بریتانیا و نمونهای عالی از قدرت داستانگویی با کمترین عناصر است. دیوید لین داستان لورا جسون، زنی متأهل، و پزشک جوانی به نام الک هاروی را روایت میکند که ملاقات اتفاقی آنها در ایستگاه قطار به رابطهای عاطفی تبدیل میشود.
فیلم بهجای عشق پرزرقوبرق، روی احساس گناه، مسئولیت خانوادگی و چیزهایی تمرکز میکند که شخصیتها نمیتوانند آزادانه بیان کنند. سیلیا جانسون و تروور هاوارد با بازیهای کنترلشده خود، بخش زیادی از احساسات را از طریق سکوت، نگاه و رفتار منتقل میکنند.
«Brief Encounter» محصول دورانی است که بسیاری از احساسات در جامعه بریتانیا باید پشت ظاهری رسمی و کنترلشده پنهان میماندند و همین محدودیت اجتماعی به بخش مهمی از درام تبدیل شده است.
اگر عاشقانههای بالغ، کلاسیک و بدون اغراق را دوست دارید، این فیلم نقطه شروع فوقالعادهای برای شناخت سینمای بریتانیاست؛ اثری که حتی دههها بعد هنوز از نظر شخصیتپردازی و احساس کاملاً زنده است.
«۱۹۱۷» یکی از برجستهترین فیلمهای جنگی مدرن بریتانیاست و جنگ جهانی اول را از نگاه دو سرباز جوان تجربه میکند.
ویلیام شوفیلد و تام بلیک مأمور میشوند پیامی فوری را به واحدی دیگر از ارتش بریتانیا برسانند. اگر موفق نشوند، صدها سرباز وارد تله نیروهای آلمانی خواهند شد. مسیر ظاهراً ساده انتقال پیام، آنها را از سنگرهای متروک، زمینهای ویرانشده و مناطق تحت کنترل دشمن عبور میدهد.
سم مندس فیلم را به شکلی طراحی کرده که بسیاری از سکانسها مانند یک برداشت طولانی پیوسته به نظر برسند. این تکنیک فقط نمایش مهارت فنی نیست؛ باعث میشود فاصله میان مخاطب و سربازان کمتر شود و خطر تقریباً لحظهبهلحظه احساس شود.
جرج مکای یکی از بهترین اجراهای فیلم را ارائه میدهد و طراحی صدا، فیلمبرداری راجر دیکینز و فضاسازی میدان نبرد اهمیت زیادی دارند.
اگر فیلم جنگی واقعگرایانه و پرتعلیق میخواهید، «1917» یکی از کاملترین تولیدات مشترک بریتانیا در دو دهه اخیر است.
«سخنرانی پادشاه» یک درام تاریخی درباره قدرت سیاسی نیست؛ داستان اصلی آن درباره انسانی است که در مهمترین لحظه زندگیاش باید بر ضعفی شخصی غلبه کند.
شاهزاده آلبرت، که بعدها با نام جورج ششم به پادشاهی میرسد، با لکنت شدید دستوپنجه نرم میکند. در دورهای که رادیو و سخنرانی عمومی به بخش مهمی از رهبری سیاسی تبدیل شدهاند، این مشکل دیگر فقط مسئلهای شخصی نیست.
کالین فرث در نقش جورج ششم و جفری راش در نقش لیونل لوگ، گفتاردرمانگر استرالیایی او، مرکز عاطفی فیلم را میسازند. رابطه رسمی میان پادشاه و درمانگر بهتدریج به دوستیای شکل میدهد که بر اعتماد، صبر و شکستن قواعد طبقاتی بنا شده است.
تام هوپر تاریخ را از طریق جزئیات شخصی روایت میکند و به همین دلیل ورود بریتانیا به جنگ جهانی دوم در پایان فیلم وزن بیشتری پیدا میکند.
برای علاقهمندان به Historical Drama، خاندان سلطنتی و بازیگری شخصیتمحور، «The King's Speech» یکی از ضروریترین آثار بریتانیایی است.
«بلفاست» تاریخ پرآشوب ایرلند شمالی را از نگاه یک کودک روایت میکند. کنت برانا بخشهایی از تجربه کودکی خودش را به داستان بادی، پسربچهای ساکن بلفاست اواخر دهه ۱۹۶۰، منتقل کرده است.
در حالی که درگیریهای مذهبی و سیاسی موسوم به The Troubles محله را تغییر میدهند، بادی همچنان دغدغههای کودکی خودش را دارد: خانواده، مدرسه، اولین علاقه عاطفی و رفتن به سینما.
جیمی دورنان، کترینا بالف، جودی دنچ و کیران هایندز اعضای خانواده او را بازی میکنند. استفاده عمده از تصویر سیاهوسفید نیز باعث شده فیلم حالت خاطرهای شخصی و نوستالژیک پیدا کند.
قدرت اثر در تضاد میان بحران سیاسی بیرون خانه و گرمای روابط خانوادگی داخل آن است. مسئله اصلی این نیست که یک کودک تمام پیچیدگیهای سیاسی را بفهمد؛ بلکه نشان دادن این است که تصمیمهای بزرگ بزرگسالان چگونه دنیای کودکان را تغییر میدهند.
اگر Coming-of-Age، Family Drama و فیلمهای مبتنی بر خاطرات شخصی را دوست دارید، «Belfast» یکی از بهترین آثار معاصر بریتانیاست.
«همه ما غریبهها» یکی از احساسیترین فیلمهای بریتانیایی سالهای اخیر است؛ درامی که عاشقانه، سوگ و خاطرات کودکی را با عناصر فراواقعی ترکیب میکند.
آدام، نویسندهای تنها در لندن، با همسایهاش هری آشنا میشود و رابطهای میان آنها شکل میگیرد. همزمان، آدام به خانه دوران کودکی خود بازمیگردد و با والدینش روبهرو میشود؛ والدینی که سالها قبل از دنیا رفتهاند اما اکنون درست با همان سنی که در خاطراتش دارند ظاهر شدهاند.
اندرو اسکات نقش آدام و پل مسکال نقش هری را بازی میکنند. کلر فوی و جیمی بل نیز در نقش والدین آدام حضور دارند.
اندرو هیگ از عناصر فانتزی برای حل یک معما استفاده نمیکند؛ هدف، فراهم کردن فرصتی برای گفتوگوهایی است که شخصیت اصلی در زندگی واقعی هرگز نتوانسته انجام دهد.
اگر فیلمهای آرام، عاطفی و درباره تنهایی، هویت و رابطه با گذشته را دوست دارید، «All of Us Strangers» یکی از عمیقترین آثار معاصر سینمای بریتانیاست.
«همنت» یکی از مهمترین درامهای بریتانیایی جدید است؛ فیلمی که به زندگی ویلیام شکسپیر از زاویهای غیرمنتظره نگاه میکند.
داستان بیش از آنکه درباره شهرت شکسپیر باشد، بر همسر او اگنس و خانوادهشان تمرکز دارد. مرگ پسرشان همنت، خانواده را وارد دورهای عمیق از سوگ میکند و فیلم بررسی میکند چگونه این فقدان میتواند با خلق یکی از مشهورترین تراژدیهای ادبی جهان پیوند پیدا کند.
جسی باکلی نقش اگنس و پل مسکال نقش ویلیام را بازی میکنند. کلویی ژائو فیلم را براساس رمان مگی اوفارل ساخته و طبیعت، سکوت و جزئیات زندگی روزمره را به اندازه اتفاقهای بزرگ جدی میگیرد.
باکلی برای این نقش اسکار بهترین بازیگر زن را دریافت کرد و فیلم نیز در میان نامزدهای اصلی اسکار ۲۰۲۶ قرار گرفت.
اگر Historical Drama، اقتباس ادبی و فیلمهایی درباره خانواده و سوگ را دوست دارید، «Hamnet» یکی از مهمترین نمونههای جدید سینمای بریتانیاست.
«دانکرک» جنگ جهانی دوم را به شکل یک تجربه حسی و زمانی روایت میکند. کریستوفر نولان بهجای دنبال کردن یک قهرمان سنتی، عملیات تخلیه سربازان متفقین از سواحل دانکرک در سال ۱۹۴۰ را از سه زاویه زمین، دریا و هوا نشان میدهد.
ساختار زمانی سه خط داستانی متفاوت است و این روایتها بهتدریج به یکدیگر میرسند. در ساحل، سربازان برای خروج از محاصره تلاش میکنند؛ در دریا، شهروندان بریتانیایی با قایقهای شخصی برای کمک حرکت میکنند و در آسمان، خلبانان RAF با زمان و سوخت محدود میجنگند.
تام هاردی، مارک رایلنس، کیلین مورفی و کنت برانا از بازیگران فیلم هستند، اما شخصیت اصلی واقعی خود عملیات دانکرک است.
موسیقی هانس زیمر و طراحی صدا دائماً احساس شمارش معکوس ایجاد میکنند و فیلم از توضیحات تاریخی طولانی پرهیز میکند.
برای مخاطبی که فیلم جنگی پرتنش و تجربهمحور میخواهد، «Dunkirk» یکی از شاخصترین تولیدات بریتانیایی-بینالمللی سینمای معاصر است.
مجموعه «هری پاتر» بخش مهمی از هویت سینمای تجاری بریتانیا در قرن بیستویکم است و «زندانی آزکابان» معمولاً یکی از تحسینشدهترین قسمتهای آن محسوب میشود.
هری در سومین سال حضورش در هاگوارتز متوجه میشود سیریوس بلک، زندانی خطرناکی که گفته میشود با گذشته خانواده او ارتباط دارد، از آزکابان فرار کرده است. ورود Dementorها به هاگوارتز و آشکار شدن جزئیات تازه درباره والدین هری، فضای این قسمت را تاریکتر از دو فیلم نخست میکند.
آلفونسو کوارون با تغییر زبان بصری مجموعه، هاگوارتز را طبیعیتر و شخصیتها را بالغتر نشان میدهد. سفر در زمان نیز به یکی از عناصر مهم ساختاری داستان تبدیل میشود.
دنیل ردکلیف، اما واتسون و روپرت گرینت همچنان در مرکز داستان هستند، اما گری اولدمن و دیوید تیولیس نیز شخصیتهای مهم تازهای وارد مجموعه میکنند.
اگر فانتزی، ماجراجویی و سینمای تجاری بریتانیا مدنظر شماست، این فیلم یکی از بهترین نمایندگان این بخش از صنعت سینماست.
«۱۲ سال بردگی» یک تولید مشترک بریتانیا و آمریکا و یکی از مهمترین آثار استیو مککوئین، فیلمساز بریتانیایی، است. داستان براساس خاطرات واقعی سالومون نورثاپ ساخته شده؛ مرد سیاهپوست آزادی که در سال ۱۸۴۱ ربوده و به جنوب آمریکا فروخته میشود.
چیویتل اجیوفور نقش سالومون را بازی میکند و مایکل فاسبندر، لوپیتا نیونگو و بندیکت کامبربچ از دیگر بازیگران مهم فیلم هستند.
مککوئین از خشونت بردهداری فاصله نمیگیرد، اما فیلم را صرفاً به نمایش شکنجه تبدیل نمیکند. بخش مهمی از داستان درباره تلاش سالومون برای حفظ هویت، عقل و امید خود در شرایطی است که تمام سیستم اجتماعی اطرافش انسانیت او را انکار میکند.
اجیوفور یکی از مهمترین اجراهای دوران حرفهای خود را ارائه میدهد و لوپیتا نیونگو نیز برای نقش پتسی اسکار بهترین بازیگر مکمل زن را دریافت کرد.
اگر درام تاریخی جدی و فیلمهایی درباره بیعدالتی و بقا را ترجیح میدهید، «12 Years a Slave» یکی از مهمترین تولیدات بریتانیایی-آمریکایی دهه اخیر است.
«نظریه همه چیز» زندگی استیون هاوکینگ را نه فقط از زاویه دستاوردهای علمی، بلکه از طریق رابطه او با جین وایلد روایت میکند.
فیلم از دوران دانشگاه کمبریج آغاز میشود؛ زمانی که هاوکینگ جوان هنوز در ابتدای مسیر علمی خود است. تشخیص بیماری ALS زندگی او و اطرافیانش را تغییر میدهد، اما همزمان رابطهاش با جین و فعالیت علمی او ادامه پیدا میکند.
ادی ردمین نقش هاوکینگ را بازی میکند و فلستی جونز در نقش جین حضور دارد. ردمین برای این اجرا اسکار بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد.
برخلاف Biopicهایی که تلاش میکنند تمام دستاوردهای شخصیت اصلی را فهرست کنند، فیلم بیشتر به هزینه انسانی موفقیت و تغییر رابطه میان دو نفر در طول زمان توجه دارد.
فضای کمبریج، فرهنگ دانشگاهی بریتانیا و زندگی یکی از مشهورترین دانشمندان این کشور به فیلم هویت بریتانیایی مشخصی میدهد.
اگر Biography، درام عاشقانه و داستان شخصیتهای واقعی را دوست دارید، «The Theory of Everything» انتخاب مناسبی برای تکمیل این فهرست است.
کدام فیلم انگلیسی را ببینیم؟
اگر برای اولین بار میخواهید وارد سینمای بریتانیا شوید، «برخورد کوتاه» بهترین انتخاب برای شناخت سینمای کلاسیک و «۱۹۱۷» گزینهای مناسب برای سینمای مدرن و پرتنش است.
برای درام تاریخی و سلطنتی، «سخنرانی پادشاه» را ببینید. «بلفاست» برای Coming-of-Age و خانواده و «همه ما غریبهها» برای درام عاطفی و معاصر مناسبترند.
اگر اثر جدید میخواهید، «همنت» یکی از مهمترین انتخابهاست. برای فیلم جنگی، «دانکرک» و برای فانتزی و سینمای تجاری، «هری پاتر و زندانی آزکابان» پیشنهاد میشوند.
«۱۲ سال بردگی» برای درام تاریخی سنگین و «نظریه همه چیز» برای Biography شخصیتمحور انتخابهای مناسبی هستند.
اگر تمرکز شما روی ژانر خاصی است، فهرست فیلمهای انگلیسی اکشن، فیلمهای انگلیسی معمایی و فیلمهای انگلیسی عاشقانه مسیر دقیقتری برای ادامه جستوجو هستند.