فیلم قفل انبار و دو بشکه باروت (Lock, Stock and Two Smoking Barrels 1998)

این فیلم مانند یک شلیک از اسلحه‌ای داغ در دنیای سینمای جنایی بریتانیا عمل می‌کند! فیلم قفل انبار و دو بشکه باروت (Lock, Stock and Two Smoking Barrels 1998) با طنز سیاه، شخصیت‌های عجیب و طرحی پیچیده، تماشاگران را محصور می‌کند.

درباره فیلم قفل، انبار و دو بشکه باروت 

فیلم قفل، انبار و دو بشکه باروت به کارگردانی گای ریچی در سال 1998 تولید شد. این فیلم در ژانر جنایی، کمدی و هیجان‌انگیز قرار دارد و با سبک بصری منحصر به فرد و استفاده از موسیقی متن جذاب، توانست توجه بسیاری را جلب کند. از هنرپیشه های اصلی فیلم قفل، انبار و دو بشکه باروت می‌توان به نیک موران، جیسون فلمینگ، دکستر فلچر، جیسون استاتهام و وینی جونز اشاره کرد. این فیلم نخستین تجربه کارگردانی گای ریچی بود که او را به سرعت به یکی از چهره‌های برجسته سینمای بریتانیا تبدیل کرد.

تردی استایلر، تهیه‌کننده، بازیگر و همسر استینگ، فیلمنامه قفل، انبار و دو بشکه باروت را در اواسط دهه ۱۹۹۰ پیدا کرد و عملاً عاشق آن شد. چیزی که او دوست نداشت، نحوه ارائه بود: خواندنش آسان نبود، او گفت. فیلمنامه بسیار طولانی و پراکنده با اشتباهات املایی وحشتناک و ارائه بسیار ضعیف بود.

بودجه فیلم سینمایی قفل، انبار و دو بشکه باروت از ۲۰ میلیون پوند شروع شد (که امروز تقریباً ۴۵ میلیون دلار می‌شود) و به تدریج به ۸۰۰ هزار پوند (یا حدود ۱.۸ میلیون دلار) کاهش یافت. بودجه اولیه احتمالاً برای یک فیلمساز تازه‌کار غیرواقعی بود، هرچند نشان‌دهنده میزان توجه و احترامی بود که به فیلمنامه ریچی داده می‌شد. پس از موجی از هیجان و حتی برخی آزمایش‌ها و انتخاب بازیگران، بیشتر تأمین مالی پروژه لغو شد و پروژه به تعویق افتاد. ریچی شروع به کاهش هزینه‌ها (از جمله دستمزد همه) کرد و حامیان جدیدی پیدا کرد (از جمله پدر و مادر خوانده خودش)، اما چند سال طول کشید.

نقد و بررسی قفل، انبار و دو بشکه باروت 

فیلم قفل، انبار و دو بشکه باروت به کارگردانی گای ریچی، یکی از آثار برجسته سینمای جنایی بریتانیا است که به خاطر داستان پیچیده و طنز سیاهش معروف شده است.

گای ریچی با استفاده از تکنیک‌های بصری خاص مانند فریز فریم، حرکت آهسته و سریع و همچنین دیالوگ‌های سریع و پر از طنز، توانسته است فیلمی با ریتم تند و انرژی بالا خلق کند. این سبک کارگردانی باعث شده تا فیلم از دیگر آثار جنایی متمایز شود و حس و حال خاصی به مخاطب منتقل کند. فیلم پر از لحظات طنز سیاه و دیالوگ‌های به‌یادماندنی است که جذابیت خاصی به آن می‌بخشد.

موسیقی فیلم، ترکیبی از آهنگ‌های راک و پاپ بریتانیایی است که به خوبی با فضای فیلم همخوانی دارد و توانسته است حال و هوای صحنه‌ها را تقویت کند. استفاده از موسیقی به عنوان یکی از عناصر اصلی فیلم، یکی از نقاط قوت آن به شمار می‌رود. اما برخی منتقدان به نبود نقش‌های زنانه قوی در فیلم اشاره کرده‌اند، که می‌تواند نقطه ضعفی برای آن باشد.