در دل ژانر درام تاریخی و جنگی، «نورنبِرگ ۲۰۲۵» به کارگردانی جِیمز واندِروالت، ماجرای روانپزشک آمریکایی داگلاس کلی را دنبال می‌کند که در آستانه محاکمهٔ جنایتکاران نازی در دادگاههای نورنبرگ مأمور می‌شود تا صلاحیت ذهنی هیربرت گورینگ را ارزیابی کند. این اثر با درگیرکردن مخاطب در جدالی روانی میان پزشک و متهم، فضایی پرتنش و تأثیرگذار خلق می‌کند. راسل کرو در نقش گورینگ و رامی مالک در نقشی متفاوت و چالشآمیز حضور دارند. «نورنبِرگ» در فستیوال بینالمللی فیلم تورنتو ۲۰۲۵ به نمایش درآمد و توجه زیادی را به خود جلب کرد. این فیلم، بیش از آنکه صرفاً بازسازی تاریخی باشد، دعوتی است به تأمل در ماهیت شر، عدالت و مسئولیت فردی.
بازی راسل کرو در نقش گورینگ بارها تحسین شده و چند منتقد از بازی خوب گروه بازیگران هم گفته‌اند؛ بااین‌حال، ارزیابی بازی‌ها یکدست نیست و یک منتقد بازی رامی ملک را بسیار مضحک دانسته است. بعضی منتقدان هشدار فیلم درباره فاشیسم و خطر نازی‌ها را مهم و به‌موقع می‌دانند. در مقابل، به پرداخت این مضمون هم ایراد گرفته‌اند: یک منتقد می‌گوید فیلم گاهی با انسانی نشان‌دادن نازی‌ها انگار رفتار سرانشان را توجیه می‌کند؛ منتقدی دیگر معتقد است فیلم در پایان درباره سازوکار شر حرفی بزرگ‌تر می‌زند که در طول داستان زمینه‌اش را نساخته است.
در «نورمبرگ»، جیمز وندربیلت کمتر دنبال این است که هرمان گورینگ (راسل کرو) را «آدمی معمولی» نشان دهد؛ بیشتر می‌خواهد دست راست هیتلر را شیادی جذاب جلوه دهد. اما این انتخاب آگاهانه درست از آب درنمی‌آید. فیلم با تغییرهای ناهماهنگ و آزاردهندهٔ لحن و احساسات‌گراییِ غلیظ و تحمیلی‌اش زیادی باد کرده و آن‌قدر در انسانی جلوه‌دادن نازی‌ها پیش می‌رود که گاهی انگار رفتار فرماندهان ارشد نازی را توجیه می‌کند.
«نورنبرگ» به پای بهترین فیلم‌هایی که درباره جنگ جهانی دوم ساخته شده‌اند نمی‌رسد، اما پیامدهای جنگ را به‌شکلی قابل‌قبول به تصویر می‌کشد. بازیگران قدرتمند فیلم، با بازی درخشان دیگری از راسل کرو در رأس آن‌ها، و خط مضمونی منسجمش، نقاط قوتش هستند؛ اما شوخی‌های بخش اول که در زمان نامناسبی از راه می‌رسند، کمکی به فیلم نمی‌کنند.
وقتی بازیگر بزرگی گیرِ فیلمی نه‌چندان خوب می‌افتد، چه کار می‌کنید؟ دندان روی جگر می‌گذارید و به‌هرحال فیلم را می‌بینید تا راسل کرو را در اوج توانایی‌اش تماشا کنید؛ زیرک و مقتدر در نقش هرمان گورینگ، نازی‌ای که خودشیفتگیِ کم‌سروصدایش اعتمادبه‌نفسی بیش از اندازه و بی‌جا به او می‌دهد. آیا همین اعتمادبه‌نفس برای فریب‌دادن روان‌پزشکش (رامی ملک) و قاضی‌های دادگاه نورنبرگ کافی است؟ ایده همین است.
«نورمبرگ» فیلمی حماسی و خوش‌ساخت است؛ بیش از حد طولانی، لوس، سرگرم‌کننده و تأثیرگذار. فیلم را همان فیلم‌سازی ساخته که فیلمنامه‌ی آثار کلاسیکی مثل «زودیاک» و فیلم‌های شکست‌خورده‌ای مثل «روز استقلال: بازخیز» را نوشته؛ فیلم آمیزه‌ای از بهترین و بدترین ویژگی‌های اوست. پراکنده؟ بله. زیادی طولانی؟ حتماً. قابل‌پیش‌بینی؟ بله. لوس؟ بله. یواشکی یک‌جورهایی دوستش داشتم؟ اظهارنظری ندارم، جناب قاضی.
موضوع فیلم باعث می‌شود تماشای «نورنبرگ» ارزش داشته باشد، اما خود فیلم یکدست نیست: بازی کرو و شنون چشمگیر است، ولی بعضی بازی‌های دیگر ضعیف‌اند. فیلم در لحظات آخر به‌زحمت پیامش را منتقل می‌کند، اما در فضای فرهنگی امروز، این پیام هم دیر از راه می‌رسد و هم کافی نیست؛ هرچند موضوع فیلم همچنان اهمیت همیشگی دارد.
پایان‌بندی‌های متعددی دارد که بعضی‌شان از بعضی دیگر اثرگذارترند، شخصیت‌های فرعی‌اش به شکلی عجیب وسط ماجرا ناپدید می‌شوند و فیلم درکی اساساً نادرست از تنش واقعی‌ای دارد که بخش زیادی از زدوبندهای پشت‌پرده‌ی دادگاه را پیش می‌برد. از همه بدتر اینکه جذاب‌ترین جنبه‌ی رابطه‌ی گورینگ و کلی را به یک جمله‌ی کوتاه در تیتراژ پایانی تقلیل می‌دهد.
بزرگ‌ترین امتیاز فیلم در پرداختن به این ماجرای تاریخیِ بارها به‌تصویرکشیده‌شده، اسطوره‌زدایی از جکسون است. فیلمنامه و شانون او را آدمی خیرخواه و سرسخت نشان می‌دهند که وقتی می‌کوشد جامعه‌ستیزان کاریزماتیکی را محاکمه کند، از پسِ موقعیت برنمی‌آید؛ جامعه‌ستیزانی که بیشتر مردم دنیا ترجیح می‌دادند یک‌جا جمع‌شان کنند و تیربارانشان کنند.
این فیلم اگر دو سومِ مدت فعلی‌اش را داشت و تمرکزش بیشتر بود، بهتر از آب درمی‌آمد؛ یا اگر چهار برابر طولانی‌تر بود و نتفلیکس آن را به شکل یک مینی‌سریال پخش می‌کرد. بااین‌حال، هم به‌عنوان یک انسان و هم به‌عنوان تاریخ‌دان، احساس می‌کنم باید تماشایش را توصیه کنم، چون فیلم‌هایی درباره‌ی جنایت‌های فجیع لازم‌اند.
راسل کرو انتخاب هوشمندانه و بامزه‌ای برای نقش رایش‌مارشال گورینگِ فربه و متکبر است؛ این بهترین بازی او در مدت‌هاست. او نقش آدمی زیرک و حیله‌گر را بازی می‌کند که با آمریکایی‌ها موش‌وگربه‌بازی روانی راه می‌اندازد. اما بازی رامی ملک در نقش کلی واقعاً مضحک است.
عجیب است که در سال ۲۰۲۵، هنوز به‌موقع به نظر می‌رسد بگوییم نازی‌ها بد بودند. اما «نورنبرگ» این کار را به‌شکلی چشمگیر انجام می‌دهد: قصه‌ای اخلاقی به سبک قدیم، با پیچیدگی‌ای رضایت‌بخش، که در قالب درام دادگاهی و تریلر جاسوسی روایت می‌شود.
