«راننده بدلکار» یک فیلم زندگینامهای، کمدی و درام است که در دهه ۱۹۷۰ جریان دارد و داستان بدلکار جسور کانادایی، کن کارتر، را دنبال می‌کند؛ مردی که رویای انجام نمایشی خارقالعاده با یک خودروی موشکی را در سر دارد. او برای تحقق این ایده بلندپروازانه، باید بر موانع فنی، فشارهای رسانهای، تردید اطرافیان و رقابت با چهرههای مشهور این حرفه غلبه کند. در حالی که هر قدم او با خطر و عدم قطعیت همراه است، اشتیاقش برای ثبت نام خود در تاریخ، مسیر داستان را پیش می‌برد. فیلم با تلفیق طنز، هیجان و نگاهی انسانی به زندگی یک بدلکار، تصویری از جاهطلبی، شهرت و بهای دنبال کردن رؤیاهای بزرگ ارائه میدهد، بیآنکه سرانجام ماجرا را آشکار کند. این اثر به کارگردانی مایکل داوز ساخته شده و جی باروشل در نقش کن کارتر حضور دارد.
لباس‌ها و پالت رنگی فیلم یادآور سینمای دهه‌ی ۱۹۷۰ است و به‌گفته‌ی یک منتقد، خوب ما را به فضای آن دوره می‌برد. بازآفرینی دوره از نظر فنی هم چشمگیر توصیف شده است. فیلم با علاقه از مستند فورتیه وام می‌گیرد: ساختار کلی آن را دنبال می‌کند، بسیاری از صحنه‌های کلاسیکش را کم‌وبیش وفادارانه بازسازی می‌کند و حتی از گفته‌های واقعی سوژه‌ها در دیالوگ‌ها بهره می‌برد. بااین‌حال، منتقدی می‌گوید این بازسازی هیچ دلیل مستقلی برای وجود خودش پیدا نمی‌کند. یقه‌های پهن و صدای خردشدن فلز ماشین‌ها هم یک منتقد را به این آرزو رسانده که کاش هال نیمهام فیلم را ساخته بود.
بیش از هر وقت دیگری، کانادایی‌ها دنبال داستان‌ها و آدم‌هایی می‌گردند که نشان می‌دهند چه چیزی کانادا را واقعاً کانادا می‌کند. کن کارتر و اشتیاقش برای قابل‌تصور کردنِ چیزهایی که تصورشان ناممکن است، مظهر ویژگی‌هایی‌اند که برای کانادایی‌ها عزیزند: پشتکار، شوخ‌طبعی و از همه مهم‌تر، فروتنی. وقتش رسیده با ساختن یک «دقیقه‌ی میراث» به روحیه‌ی «کانادایی دیوانه» ادای احترام کنیم، نه اینکه فقط به همان نسخه‌ی نمایشی‌ای بسنده کنیم که برای تیزر فیلم ساخته‌اند.
«The Stunt Driver» با لباس‌های متناسب با آن دوره و ترکیب رنگ‌هایی که یادآور فیلم‌های دهه‌ی ۱۹۷۰ است، خوب ما را به آن دهه برمی‌گرداند. اما دیدن این‌همه یقه‌ی پهن و شنیدن صدای مچاله‌شدن بدنه‌ی ماشین‌ها باعث شد دلم بخواهد کاش هال نیدهام این فیلم را ساخته بود.
The Stunt Driver با علاقه از مستند فورتیر مایه می‌گیرد: ساختار کلی‌اش را دنبال می‌کند و بسیاری از صحنه‌های کلاسیکش را کم‌وبیش وفادارانه از نو اجرا می‌کند؛ مثل صحنه‌ای که کارترِ شکم‌گنده زور می‌زند لباس یکسره‌ی بداندازه‌اش را تنش کند. بازیگران کمدیِ فیلم هم اغلب همان حرف‌های واقعیِ سوژه‌ها را به‌عنوان دیالوگ می‌گویند.
با Jay Baruchel، که با بازیِ کاملاً بجا و دقیقش محکم پشت فرمان است، و Ed Helms و Ben Foster هم که همراهش‌اند ــ Foster در نقش Evel Knievel، دشمنِ سابقِ Carter که حالا مربی‌اش شده ــ این کمدی‌تراژدی روی کاغذ حتماً فیلمی به نظر می‌رسد که نباید از دست داد؛ اما بااین‌همه، به شکلی عجیب واقعاً فیلمی از آب درمی‌آید که می‌شود از دستش داد.
باروشل این شخصیت را سرگرم‌کننده بازی می‌کند: احمقی دوست‌داشتنی و بی‌خبر از دوروبرش، با خودبزرگ‌بینیِ زیاد که استعداد هم دارد. این شخصیت رگه‌هایی از کنی پاورزِ دنی مک‌براید را دارد و از نظر ظاهری هم کمی به او می‌ماند؛ همان کنی پاورزی که در سریال کمدی بیسبالیِ *Eastbound and Down* هرچه می‌گذرد بیشتر به قهقرا می‌رود.
با وجود همه‌ی لغزش‌های فیلم در روایت و لحن، چیزی در دلش هست که جذب‌تان می‌کند. باروشل که معمولاً دست‌کم گرفته می‌شود، کارتر را خوب درک کرده و تعادلی میان ترس، نمایشگری و رقابت‌جویی پیدا کرده؛ تعادلی که به‌تصویرکشیدنش برای بازیگرها می‌تواند دشوار باشد.
در روایت پرهیاهوی The Stunt Driver، حال‌وهوای دیوانه‌وار و صحنه‌های تماشاییِ استخوان‌خردکن کاملاً حفظ شده، اما این جنبه‌های دیگر و عمیق‌ترند که هم داستان را غنی‌تر می‌کنند و هم تأثیر کارتر و میراثش را پررنگ‌تر.
باروشل کاری می‌کند که زیر همه آن لاف‌وگزاف، قلبی گرم و زنده در کارتر ببینیم؛ داوس هم جاه‌طلبیِ ظاهراً مضحک او را به چیزی واقعاً هیجان‌انگیز و تأثیرگذار تبدیل می‌کند.
این فیلم تا حدی دلنشین است و به جسارت هنرمندی ادای احترام می‌کند که لقبش «کاناداییِ دیوانه» بود.
بازسازی فضای آن دوره از نظر فنی چشمگیر است، اما این نسخه‌ی تازه هیچ‌وقت دلیلی برای ساخته‌شدن خودش پیدا نمی‌کند.
