فیلم بتر من یا مرد بهتر داستان زندگی خواننده پاپ رابی ویلیامز را روایت می کند، اما ویلیامز به عنوان یک شامپانزه به صورت جلوه‌های ویژه به تصویر کشیده شده است، زیرا همانطور که خودش می گوید، همیشه احساس می کرد کمتر از افراد دیگر تکامل یافته است. رابی ویلیامز و جونو دیویس صداپیشگی شخصیت اصلی را در این فیلم برعهده دارند.
نمایش رابی ویلیامز در قالب یک شامپانزه ایده‌ای نامتعارف است که برای بعضی منتقدان جسورانه و موفق از کار درآمده و به فیلم حال‌وهوایی ویژه می‌دهد. یک منتقد هم از تأثیر عاطفی و تصویری این انتخاب تعریف کرده است. در مقابل، منتقدی دیگر می‌گوید این تمهید در نهایت توجه را از ناخشنودی و استعداد انسانی ویلیامز منحرف می‌کند و منتقد دیگری معتقد است بهتر بود با دقت بیشتری از آن استفاده شود.
از یک طرف، ایده‌ی محوری فیلم به‌طرز تحسین‌برانگیزی عجیب‌وغریب است: جونو دیویس نقش ویلیامزِ بزرگسال را در قالب شامپانزه‌ای بازی می‌کند که با موشن‌کپچر ضبط شده و با جلوه‌های رایانه‌ای ظاهری انسان‌وار پیدا کرده؛ صدای شامپانزه را هم خود ویلیامز می‌گوید. جسورانه است! اما داستانش از مسیر تکراری و بی‌رمق فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای پیروی می‌کند و از نظر ساختار هیچ تفاوتی با فیلم‌های تازه‌ای مثل «راکت‌من» و «بوهمین راپسودی» ندارد.
Better Man پیشرفت چشمگیری برای گریسی است. زرق‌وبرق مصنوعی و تا حدی بی‌روحِ The Greatest Showman نشان می‌داد که او در ساختن تصویرهای صیقلی و خوش‌پرداخت مهارت دارد، اما اینجا کارگردانی‌اش از دل برمی‌آید و به احساسات خام و آسیب‌پذیریِ پنهان زیر ظاهر میمونیِ کامپیوتری راه پیدا می‌کند.
«Better Man»، فیلم موزیکالِ زندگی‌نامه‌ایِ دلنشین و به‌طرز دیوانه‌واری نامتعارف به کارگردانی مایکل گریسی، اوج‌گیری پرآشوب این خواننده را روایت می‌کند، مجموعه ترانه‌های بریت‌پاپِ پرنشاطش را جشن می‌گیرد و بار دیگر می‌کوشد ویلیامز را در دل و ذهن مردم سراسر جهان جا بیندازد.
اینجا تضاد جالبی هست: ساختار زندگی‌نامه‌ایِ کلیشه‌ای و سرراستی که بیش از حد مرتب با دیالوگ‌های دم‌دستی درباره خطرهای شهرت، زندگی دوگانه ستاره‌ها، زخم‌های ناشی از رهاشدگی و از این جور چیزها نشانه‌گذاری شده؛ اما سکانس‌های موزیکالِ کاملاً دیوانه‌وار مدام همه‌چیز را به‌هم می‌ریزند.
فیلم به‌شکلی جالب، بی‌پرده نشان می‌دهد که حسادتِ سمی چطور نیروی محرکِ یک مسیر حرفه‌ای در موسیقی است؛ چیزی که خیلی از فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای درباره‌ی موسیقی‌دان‌ها نادیده می‌گیرند. اما در نهایت، نشان‌دادنِ رابی در قالب یک شامپانزه، هرچند در ابتدا غافلگیرکننده و خنده‌دار است، حواس را از ناخشنودی و استعدادِ کاملاً انسانیِ او پرت می‌کند.
مزیت غیرمنتظره‌ی اینجا این است که وقتی ویلیامز می‌خواهد واقعاً بی‌پرده از سختی‌هایش حرف بزند، همین ظاهر خیال‌پردازانه ما را از جزئیات هولناک‌تر زندگی‌اش در امان نگه می‌دارد؛ در نتیجه می‌توانیم با آن جزئیات روبه‌رو شویم و بااین‌حال از آن سرگرمیِ لعنتیِ درست‌وحسابی هم لذت ببریم.
ریسک جسورانه‌ی تبدیل رابی ویلیامز به شامپانزه‌ای با جلوه‌های کامپیوتری که تماشایش لذت‌بخش است، هم از نظر احساسی جواب می‌دهد و هم از نظر بصری. Better Man مجموعه‌ی آثار موسیقایی او را به اجراهای موزیکال حماسی تبدیل می‌کند؛ اجراهایی با رقص‌آرایی خیره‌کننده و روایتی دلخراش. فیلم از همان ابتدا با قدرت وارد میدان می‌شود و موفق هم عمل می‌کند.
گریسی شاید «Better Man» را زیر لایه‌ای ضخیم از زرق‌وبرق دنیای نمایش ساخته باشد، اما سنگین‌ترین صحنه‌های فیلم بی‌خبر سراغتان می‌آیند و ضربه‌ی محکمی می‌زنند؛ تا حد زیادی هم به این دلیل که باز هم ستاره‌ی فیلم یک شامپانزه‌ی کامپیوتری است.
در دنیای آدم‌ها، رابی ویلیامز، ستاره‌ی سرکش پاپ‌راک بریتانیا، نقش خودش را در قالب میمونی بازی می‌کند که با جلوه‌های کامپیوتری ساخته شده. زیادی نیست؟ شاید. اما لعنتی، این فیلم زندگی‌نامه‌ایِ پر از ترانه‌های پرفروش، به لطف جادوی تصویری مایکل گریسیِ کارگردان، حسابی خوب از کار درآمده.
فیلم Better Man موفق از کار درمی‌آید، چون از آن فیلم‌های زندگی‌نامه‌ایِ کمیابی است که به مضحک‌بودن ذاتی خودش اذعان می‌کند و نه‌فقط سازوکار ستاره‌سازی، بلکه خود ویلیامز را هم دست می‌اندازد؛ ویلیامزی که، فارغ از نظرتان درباره موسیقی‌اش، همیشه خیلی راحت درباره کم‌وکاستی‌های خودش حرف زده است.
