در یک روز معمولی در فوریه ۱۹۷۷، یک معامله مالی که به بنبست رسیده، ناگهان به یک بحران گروگان‌گیری تبدیل می‌شود. تونی کیریتسی، توسعهدهندهای که احساس خیانت می‌کند، با یک شاتگان و یک نقشه دقیق وارد دفتر ریچارد هال، رئیس یک شرکت وام مسکن، می‌شود. داستان سیم مرد مرده روایت یک درگیری ۶۳ ساعته است که خیابانهای ایندیاناپولیس را به صحنهای از تنش و وحشت تبدیل می‌کند. دوربینهای خبری لحظهبهلحظه این ماجرا را ثبت میکنند، در حالی که پلیس و مذاکرهکنندگان تلاش میکنند بدون تلفات، گروگان را آزاد کنند. در این بازی خطرناک، هر حرکت اشتباهی میتواند پیامدهای جبرانناپذیری داشته باشد. این فیلم بازسازی یکی از پرتنشترین گروگانگیریهای تاریخ آمریکا است و یک درام واقعی را روایت می‌کند که فراتر از یک تهدید ساده پیش می‌رود.
بازی بیل اسکارسگارد از نکته‌هایی است که چند منتقد تحسین کرده‌اند. یکی بازی او را گیرا می‌داند؛ منتقدی دیگر می‌گوید اسکارسگارد کلافگی شخصیت و وحشتِ رو به افزایشش را باورپذیر و قابل‌درک از کار درمی‌آورد. منتقدی هم می‌گوید او شخصیت را کمی غمگین و بسیار دچار توهم نشان می‌دهد، بی‌آنکه مضحکه‌اش کند. بازی مونتگمری نیز به‌عنوان مکملی برجسته و مهم ستایش شده است.
متأسفانه فیلم فقط به بلندپروازی‌های بزرگ‌ترش اشاره می‌کند و آن‌ها را بسط نمی‌دهد. روایت داستان عمدتاً حساب‌شده پیش می‌رود و گاهی هم ماهرانه است، اما سرزندگی چندانی ندارد. فیلم به نوعی حساسیت کلی تکیه می‌کند که هیچ‌وقت به کنجکاوی خیال‌پردازانه نمی‌رسد. قصه‌اش آدم را پای خود نگه می‌دارد، اما اتفاق‌های داستان را به نگاهی کلی به جهان پیوند نمی‌دهد.
Dead Man’s Wire فیلم عجیبی است که آدم را آخرش به شانه بالا انداختن وامی‌دارد؛ به‌خصوص از کارگردانی مثل گاس ون سنت که قبلاً چند کار سفارشیِ معمولی، مثل Finding Forrester و Promised Land، را قبول کرده، اما معمولاً به کارش چاشنی بیشتری می‌زند.
ون سنت فیلم را با ثباتی کارگردانی می‌کند که گاهی تا مرز تقلید سبکی پیش می‌رود. او از هیجان‌سازی اغراق‌آمیز پرهیز می‌کند؛ با توجه به منبع پرطمطراق فیلم، این کار کمی نیست. صحنه‌های گروگان‌گیری به‌شدت پرتنش و طاقت‌فرسایند، اما فیلم هیچ‌وقت ریتمی فراتر از بالا رفتن تنش، تک‌گویی، مذاکره و تکرار پیدا نمی‌کند. برای داستان و موضوعی تا این حد عجیب، شگردهای فیلم‌سازی‌اش محافظه‌کارانه‌اند.
خیلی خوشم می‌آید که گاس ون سنت درام گروگان‌گیریِ مبتنی بر ماجرایی واقعی را در سنت باشکوه سینمای دهه‌ی ۱۹۷۰ ساخته؛ سنتی که «بعدازظهر سگی» سیدنی لومت نمونه‌ی شاخصش است. بیل اسکارشگورد هم چهره‌ی دلقک روان‌پریش پنی‌وایز را کنار می‌گذارد تا بی‌نقاب، به‌عنوان بازیگر حسابی اثر بگذارد. و واقعاً هم می‌درخشد.
این همان لحظه‌ی «بعدازظهر سگی» گاس ون سنت است. اگر فقط صحنه‌های اسکارشگورد را ملاک بگیریم، Dead Man’s Wire تصویری نافذ و پرتنش از سوژه‌اش ارائه می‌دهد. اما محدودبودن زاویه‌دید فیلم به ضرر داستان تمام می‌شود.
فیلم کمی با واقعیت‌ها بازی می‌کند، اما خشم برحقِ «بعدازظهر سگی» به‌اندازه‌ی کافی در «Dead Man’s Wire» ساخته‌ی گاس ون سنت حضور دارد؛ تریلری درباره‌ی گروگان‌گیری که بر اساس ماجرایی واقعی ساخته شده و به همان اندازه که حال‌وهوای دهه‌ی ۱۹۷۰ را دارد، امروزی هم هست.
اگر «Dead Man’s Wire» ضعفی داشته باشد، این است که اشتیاق شدیدی برای فهمیدن سرانجام ماجرا در آدم ایجاد نمی‌کند. در عوض، این کمبود را با طنز سیاهش و بازی جذاب اسکارشگورد در نقش اصلی جبران می‌کند.
با همه تلاشی که ون سنت و گروهش کرده‌اند تا Dead Man’s Wire را شبیه ایندیاناپولیسِ دهه‌ی ۱۹۷۰ کنند، فیلم در زنده‌کردن حال‌وهوای واقعی آن دوره فقط به ظاهر ماجرا می‌رسد.
پایان‌بندی و بخشِ پس از آن باعث می‌شوند ندانید درباره چیزی که دیده‌اید چه حسی داشته باشید، اما در عین حال دلتان بخواهد با دیگران درباره‌اش حرف بزنید؛ این از بهترین جور سفرهای نوستالژیک است.
فیلم مثل ماهی کوچکی که مدام از دست آدم درمی‌رود، لحنش را عوض می‌کند؛ هم دوروبرِ قواعد تصویری آشنای برنامه‌های جناییِ واقعی می‌چرخد و هم به خیال‌پردازی‌های بزن‌بکوبِ کمدی‌های رفاقتی سر می‌زند.
