شخصیتها و بازیهای پاچینو، دومینگو و مایحالّا پیچیدگیهای روانی این ماجرا را افزایش میدهد و چیزی سوررئال، عجیب و گهگاه خندهدار خلق میکند: این نمایشی از بیرحمی نیست، بهطور دقیقتر، احساسات حرفهای زبردستانهای که نشان میدهد دلسوزی و ترس عواطفی هستند که تنها میتوانند به نفع رباینده باشد.
کارگردان گاس ون سنت این داستان جنایی واقعی جذاب را هم به یک درام دورهای سرگرمکننده تبدیل کرده و هم به روایتی ماندگار درباره مردان عادی که به رفتار ناامیدانه کشیده میشوند.
هیچکس بیل اسکارسگارد را استخدام نمیکند مگر اینکه به دنبال شخصیتی لاغر و کمی عجیب باشد. با این حال، اسکارسگارد بهخوبی ناامیدی و وحشت فزایندهی شخصیتش را قابل لمس و باورپذیر نشان میدهد. این موضوع بهشدت به کار میآید، بهویژه در پایانبندی که روایت «ما در برابر آنها» را پیچیدهتر میکند.
جریان داستان هیچوقت به اندازه کافی مضحک نمیشود که فیلم حس طنز یا کمدی واقعی پیدا کند، ولی در عین حال، آنقدر هم سنگینی تاریخی ندارد که اهمیت خاصی پیدا کند.
