در ارتفاعات ناهموار بریتانیای قرن هجدهم، تورنادو، زن جوان ژاپنی که هنر شمشیرزنی سامورایی را از پدر عروسک‌گردانش آموخته، با یک گروه تبهکار بی‌رحم به رهبری شوگرمن تلاقی می‌کند. تورنادو در یک اقدام جسورانه برای ساختن یک زندگی جدید، محموله‌ی طلای دزدیده‌شده‌ی آن‌ها را می‌رباید و ناخواسته یک تعقیب و گریز مرگبار را آغاز می‌کند. پس از آنکه پدرش در این درگیری به قتل می‌رسد، فرار او برای بقا به یک ماموریت انتقام‌جویانه‌ی سرد و بی‌رحمانه تبدیل می‌شود. اندوه جای خود را به خشم می‌دهد و تورنادو، مسلح به شمشیر و مهارت‌های مرگبارش، تصمیم می‌گیرد تا به جای فرار، خود به شکارچی تبدیل شود. او یک به یک اعضای گروه را ردیابی می‌کند تا طوفانی از عدالت را بر سر قاتلان پدرش نازل کند.
فیلم آمیزه‌ای جالب از وسترن و اکشن سامورایی است و از چشم‌انداز بکرش خوب بهره می‌گیرد. غرابتش توجه را جلب می‌کند و از بازی‌های کوکی و تیم راث، موسیقی پرقدرت و فیلم‌برداری وهم‌آلود هم تعریف شده است. یک منتقد فیلم را تراژدی تاریخی آرام‌سوز و کاوشی جذاب درباره هویت و بازآفرینی خود می‌داند. منتقدی دیگر می‌گوید تماشاگرانی که با سکوت‌ها و فضای سنگین فیلم همراه شوند، تجربه‌ای خاص، هرچند نه چندان آسان، خواهند داشت. با این حال، فیلم بیشتر مخاطب را به تأمل وامی‌دارد تا اینکه او را درگیر کند.
شاید بتوان گفت فیلم در تلاش برای رفتن به سمت داستان انتقامیِ عامه‌پسندتر و فروش‌پسندتر از مسیرش منحرف می‌شود. عناصر ژانری‌اش را آن‌قدر به اواخر فیلم موکول می‌کند که وقتی بالاخره از راه می‌رسند، حال‌وهوای تأمل‌برانگیزی را که تا آن‌جا ساخته شده به هم می‌زنند. Tornado میان لحن‌های مختلف سرگردان می‌ماند و بی‌سکان به حال خود رها می‌شود.
تحسین‌برانگیز است که مک‌لین می‌خواهد به جنس بی‌پرده‌ی فیلم‌های درجه‌دو جان تازه‌ای ببخشد، اما متأسفانه پرداخت‌های نامتعارف فیلم به‌جای تقویت چارچوب محکم و دیرپای نوآر، جای آن را گرفته‌اند. حاصل کار فیلمی است که فقط تأثیری سطحی می‌گذارد و چندان هدفمند به نظر نمی‌رسد.
فیلم در پرداختن به یک داستان انتقام‌جویانه کار قابل قبولی می‌کند، اما از نظر روایت و تصویرپردازی جای کار بیشتری دارد. بعضی صحنه‌ها از حرکت می‌ایستند و باعث می‌شوند فیلمی که خیلی کوتاه است، جاهایی بی‌دلیل کش بیاید. بااین‌حال، رویارویی نهایی همه این‌ها را جبران می‌کند.
ظاهر خوشایندی دارد، اما نمی‌شود به آن اهمیت داد. این فیلم بد نیست چون در انجام کاری که می‌خواهد بکند شکست می‌خورد؛ بد است به بدترین دلیل ممکن: اصلاً نمی‌فهمد چرا باید وجود داشته باشد.
Tornado هر کسی را که دنبال داستانی است که خوب پیش برود یا به رهایی عاطفی برسد، حسابی کلافه می‌کند. اما تماشاگرانی که حاضرند با سکوت‌های بی‌پیرایه و فضای خفقان‌آورش همراه شوند، می‌توانند منتظر تجربه‌ای یگانه باشند؛ تجربه‌ای که تماشایش به‌ندرت آسان است.
اینکه از «Tornado» خوشتان بیاید، بستگی دارد چقدر دلتان بخواهد طرفِ شخصیت‌های کم‌پرداختی را بگیرید که به نظر نمی‌رسد توان به‌دوش‌کشیدن یک فیلم کامل را داشته باشند. البته هم از پسش برمی‌آیند و هم نه؛ بستگی دارد چقدر حوصله به خرج بدهید.
تورنادو با مهارت چند ژانر را با هم ترکیب می‌کند. ریتم فیلم گاهی دچار مشکل می‌شود، اما موسیقی پرخروش جد کرزل، فیلم‌برداری وهم‌آلود رابی رایان و بازی‌های درخشان کوکی و تیم راث کمک می‌کنند فیلم پیش برود.
دومین فیلم بلندِ جاه‌طلبانه‌ی جان مک‌لین، کارگردان اسکاتلندی، ترکیبی جالب از وسترن و فیلم اکشن سامورایی است؛ دو ژانری که همیشه به هم نزدیک بوده‌اند. فیلم هم به‌خوبی از فضای وحشی و دست‌نخورده‌ی داستان بهره می‌برد.
مشکلات تولید نتوانستند جلوی مک‌لین و گروهش را بگیرند تا این کار را درست‌وحسابی از آب دربیاورند؛ اما تدوین تمرکزش را از دست داد.
Tornado به‌عنوان یک تراژدی تاریخیِ خون‌بار که آرام‌آرام پیش می‌رود، بی‌تردید موفق است؛ اثری هم اندوهبار و هم بی‌اعتنا به اخلاق. در عین حال، کاوشی بی‌سروصدا و جذاب درباره هویت و از نو ساختن خود است.
