«تورنادو» با موسیقی پرشور و کوبنده و رگههایی از طنز سیاه، یک تریلر انتقامجویانه ماندگار است که در کنار خشونت و رنج، احساس و عاطفه را نیز بهخوبی در خود جای داده است.
فیلم خیلی زود خود را بهعنوان یک داستان انتقام معرفی میکند و هر یک از شخصیتهای منفی نیز به شکلی از میان برداشته میشوند که عطش تماشاگر برای دیدن انتقامی خونین و رضایتبخش را برآورده کند.
تازگی فیلم نه در تکتک عناصرش، بلکه در ترکیب منحصربهفرد یک درام تاریخی به سبک «جیدایگکی»، شخصیتپردازی در فضایی خشن و دورافتاده، و روایت عدالتخواهی در مرزهای بیقانون نهفته است؛ ترکیبی که «تورنادو» را به اثری پرتنش، خشن و تأثیرگذار با هویتی کاملاً منحصربهفرد تبدیل میکند.
دومین فیلم بلند جاهطلبانه جان مکلین، کارگردان اسکاتلندی، ترکیبی جذاب از وسترن و اکشن سامورایی است؛ دو ژانری که همواره قرابت زیادی با یکدیگر داشتهاند. این فیلم نیز به بهترین شکل از فضای بکر و رامنشده محل وقوع داستان بهره میبرد.
میتوان گفت فیلم تحت تأثیر این اصرار قرار گرفته که به سمت یک داستان انتقامجویانه عامهپسندتر و تجاریتر حرکت کند. به همین دلیل، عناصر ژانری خود را آنقدر دیر وارد داستان میکند که وقتی سرانجام در بخش پایانی از راه میرسند، فضای تأملبرانگیزی را که تا آن زمان شکل گرفته بود، از هم میپاشند. در نتیجه، «تورنادو» میان دو لحن متفاوت سرگردان میماند و بدون جهتگیری مشخص، راه خود را گم میکند.
با وجود هیجان قابلتوجهی که در سراسر فیلم جریان دارد، شیوه فیلمنامهنویسی مکلین این حس را القا میکند که شخصیتها پیش از آغاز داستان، هیچ گذشته یا زندگی واقعیای در این جهان نداشتهاند.
