آریل اکتون، روزنامه‌نگاری جوان، ماموریت ویژه‌ای دریافت می‌کند: شرکت در رویدادی انحصاری که آلفرد مورتی، ستاره افسانه‌ای موسیقی، پس از سه دهه سکوت، برای معرفی آلبوم جدیدش ترتیب داده است. این دعوت، او را به املاکی دورافتاده می‌کشاند که مورتی در آن زندگی می‌کند؛ جایی که هنرمند منزوی، گروهی از طرفداران سرسپرده را در کنار خود نگه داشته است. داستان اپوس در فضایی پر از رمز و راز پیش می‌رود، جایی که آریل به زودی درمی‌یابد این گردهمایی تنها یک جشن موسیقایی نیست. رفتار عجیب مورتی، قوانین سخت‌گیرانه اقامتگاه و وفاداری بی‌چون‌وچرای حاضران، او را به کشف حقیقتی تاریک وادار می‌کند. اما وقتی مرز بین واقعیت و نمایش محو می‌شود، آریل درمی‌یابد که خروج از این دنیای پر رمز و راز ممکن است به این سادگی نباشد.
چند منتقد می‌گویند فیلم در پرداختن به شهرت، هواداری افراطی و رسانه‌ها حرف تازه یا روشنی ندارد؛ ایده‌هایش گنگ یا سطحی می‌مانند و هجویه‌اش زور چندانی ندارد. یک منتقد هم می‌گوید فیلم سرانجام به همان نمایش پاپی بدل می‌شود که قصد هجو آن را داشته است. با این حال، منتقدی ایده‌های فیلم درباره‌ی ستاره‌های پاپ و نویسندگان را جالب می‌داند و منتقد دیگری می‌گوید لایه‌های مضمونی‌اش برای تماشاگرانی که دوست دارند فیلم را موشکافی کنند، پاداش‌بخش است.
گرین در «Opus» ایده‌های جذاب زیادی را مطرح می‌کند و معلوم است که سال‌ها روی این طرحِ کاملاً شکل‌گرفته کار کرده؛ نه‌فقط در فیلمنامه، بلکه در کارهای دیگری که برای شکل‌دادن به این دنیا انجام داده است. بااین‌حال، ردّ این همه کار آن‌قدر که باید در نسخه‌ی نهایی دیده نمی‌شود و ایده‌ها هم آشفته و درهم به نظر می‌رسند؛ ارتباطشان با مخاطب از سطحی فراتر نمی‌رود.
«Opus» فیلم ترسناک چندان موفقی نیست و اغلب انگار چند فیلم ترسناک A24 را با هم قاطی کرده‌اند. کسانی که دنبال ترس و دلهره‌اند، ناامید می‌شوند. بااین‌حال، نخستین فیلم مارک آنتونی گرین در مقام نویسنده و کارگردان، وقتی حرفی درباره ستاره‌های پاپ و کسانی که درباره‌شان می‌نویسند برای گفتن دارد، به‌اندازه کافی جالب می‌شود؛ البته این حرف‌ها فیلم را دلهره‌آورتر نمی‌کنند.
در نهایت، اینکه از «Opus» چه حسی داشته باشید، بستگی دارد به اینکه چه جور فیلم‌بینی باشید. اگر مثل من دوست دارید فیلم‌ها را بارها و بارها موشکافی کنید و لایه‌های مضمون و معنای ضمنی‌شان را بیرون بکشید، ممکن است این موشکافی برخلاف انتظار حسابی رضایت‌بخش باشد. اما اگر دنبال تجربه‌ای کاملاً حسی و از نظر عاطفی درگیرکننده‌اید، «Opus» بی‌تردید ناامیدتان می‌کند.
گرین در رساندن فیلم به سرانجام می‌لنگد، و آن ایده‌ی جذابی که قرار بود درباره‌ی شهرت و صنایعی حرف بزند که مثل انگل از آن تغذیه می‌کنند، به نمایشی چندش‌آور و خون‌بار از فرار و گریز تبدیل می‌شود؛ قصه هم از هم می‌پاشد. فیلم در نهایت به همان چیزی تبدیل می‌شود که قصد داشت هجو کند: نمایشی پرزرق‌وبرق از فرهنگ پاپ.
در دنیایی که اغلب به میان‌مایگی بها می‌دهد و هنر واقعاً بزرگ به‌ندرت خلق می‌شود، اثری مثل Opus می‌توانست به فیلمی شاخص برای زمانه‌ی ما تبدیل شود؛ اما نیش‌وکنایه‌های کم‌جان فیلم به فرهنگ سلبریتی‌ها هیچ‌وقت آن‌قدر تیز و نافذ نیستند که به زیر پوست آدم نفوذ کنند.
اگر Opus اصلاً حرفی درباره‌ی سلبریتی‌ها، فرهنگ هواداری و وضعیت نقد هنری داشته باشد، حرفش نه چندان زیاد است و نه تازه؛ آن‌قدر مبهم و شکل‌نگرفته است که به‌سختی می‌شود فهمید اصلاً منظورش دقیقاً چیست.
با اینکه بازیگران بااستعدادی در فیلم حضور دارند، بخش کمدی‌اش در بهترین حالت کم‌رمق است. به‌جز شخصیت آریل، که ادیبی تا حد زیادی کمدی فیلم را نجات می‌دهد، شوخی‌ها تابلو و قابل‌پیش‌بینی‌اند. تازه، آریل تنها شخصیتِ خوب‌پرداخته‌ی فیلم است؛ البته شاید مورتیِ خودمحور را هم بتوان استثنا دانست.
هر چیزی را که فیلم «Opus» قرار است دست بیندازد، چندان درست نشانه نمی‌گیرد. اما حتی اگر هدف واقعی فیلم فقط ترساندن باشد، بیش از حد روی پیچش‌های بعدی داستان حساب باز می‌کند.
آیو ادبیری، بازیگر برنده‌ی جایزه و ستاره‌ی سریال «The Bear»، اینجا هم مثل همیشه کاریزماتیک ظاهر می‌شود. او با واکنش‌های خشک‌وبامزه و اخم‌های پراضطراب فراوان، یک‌تنه می‌کوشد این فیلم را نجات دهد؛ فیلمی که هم هجویه‌ای به‌طرز عجیبی بی‌دندان درباره‌ی سلبریتی‌هاست و هم فیلم ترسناکِ نیم‌بندی.
شاید هنر واقعاً از همه‌ی ما چیزی عمیق بخواهد، اما اینجا ایده‌های بزرگ و جالب فیلم را کم‌کم کنار زده‌اند و به‌جایش ترس‌های کم‌مایه گذاشته‌اند؛ در نتیجه، خود فیلم هم به‌عنوان اثری کالت چندان جذاب به نظر نمی‌رسد.
