در نهایت، نظر شما درباره «اپوس» بستگی به نوع علاقهتان به فیلم دارد؛ اگر مثل من از آن دسته باشید که دوست دارید فیلمها را بارها و بارها با دقت بررسی کنید و موضوع و معنا را کشف کنید، این فیلم تجربهای جذاب است. اما اگر دنبال تجربهای صرفاً احساسی و هیجانی هستید، «Opus» ناامیدتان خواهد کرد.
گرین ایدههای جذاب زیادی را در «Opus» به کار گرفته و واضح است که سالها روی آن کار شده؛ نه تنها در فیلمنامه، بلکه در کار اضافیای که برای شکل دادن به این دنیا انجام داده. با این حال، ما بخش زیادی از این زحمتها را در محصول نهایی نمیبینیم و ایدهها در فیلم کمی درهم به نظر میرسند و با مخاطب ارتباط برقرار نمیکنند.
فیلم «اُپوس» به عنوان یک فیلم ترسناک چندان موفق عمل نمیکند و بیشتر شبیه به مجموعهای از فیلمهای ترسناک تولید A24 است. تماشاگرانی که به دنبال ترس و وحشت هستند، از دیدن آن ناامید خواهند شد.
با وجود بازیگران بااستعداد، بخش کمدی فیلم کمرمق است. به جز شخصیت آریل (که ادیبری خیلی از بار فیلم را به دوش میکشد)، شوخیها کلیشهای و قابل پیشبینیاند. علاوه بر این، آریل تنها شخصیتی است که در فیلم به شکل کامل نمایش داده شده.
با وجود اجراهای قوی ادرابی و مالکوویچ، فیلم "اوپس" هرگز به اوج نمیرسد. بیشتر درجا میزند و برای پیشبرد داستان به دیالوگهای سنگین وابسته است و به ندرت به آن ترس و وحشتی که وعده داده شده بود، میرسد.
