فیلم مرد فراری (The Running Man 2025)

• − کارگردانی
• + بازیگری

در نهایت، فیلم چیزی بیش از یک کار سفارشی از رایت به نظر نمی‌رسد. او سعی می‌کند کمبود نگاه خلاقانه‌اش به ترکیب‌بندی تصویر را با انتخاب هوشمندانه بازیگران جبران کند؛ کولمن دومینگو، ویلیام اچ. میسی و لی پیس هر سه بهترین بازی‌شان را ارائه می‌دهند. چند شوخی ساده هم به کار می‌برد. اما همان‌طور که ساکنان پادآرمان‌شهر خیالیِ بن ریچاردز درمی‌یابند، سرگرم‌کردن خودمان تا سرحد مرگ هم حدی دارد. «The Running Man» به خوب‌بودن بسنده می‌کند، در حالی که اگر بازیگران درجه‌یک فیلم بیشتر از توانایی‌های خودشان بهره می‌گرفتند، می‌توانست واقعاً عالی باشد.

• − کارگردانی
• − محتوا و پیام فیلم

با همه‌ی مهارت‌هایش، انگار رایت نمی‌تواند تصمیم بگیرد می‌خواهد «The Running Man» چه جور فیلمی باشد. صحنه‌های اکشن چندان هیجان‌انگیز نیستند و هجو فیلم هم تازگی ندارد. زیاده‌روی در جا دادن تبلیغ‌های عجیب محصولات، با اشاره‌های حواس‌پرت‌کن به Liquid Death و Monster Energy، باعث می‌شود کل فیلم تصنعی به نظر برسد. امید زیادی داشتم که رایت بتواند «The Running Man» را به خط پایان برساند، اما فیلم از همان شروع تلوتلو می‌خورد.

• + بازیگری
• + کارگردانی

پاول در نقش یک آدم معمولی حسابی تماشایی است و به‌خوبی صداقت و درستکاریِ مردی از دل مردم را نشان می‌دهد. کولمن دومینگو هم در نقش بابی تی، مجری خوش‌زبان و کارکشته‌ی برنامه، بازی بسیار خوبی دارد. مایکل سرا هم بازی درخشانی در نقش یکی از آشنایان دردسرساز و غیرقابل‌پیش‌بینی ریچاردز ارائه می‌دهد؛ کسی که ریچاردز در تلاش برای زنده‌ماندن با او ارتباط برقرار می‌کند. رایت صحنه‌های اکشن پرانفجار را هم خوب از کار درمی‌آورد و سکانس‌های مفصل و پرتحرکی می‌سازد که سرشار از هیجان‌اند.

• ± کارگردانی
• − محتوا و پیام فیلم

قریحه‌ی رایت در خلق آدم‌های عجیب‌وغریب انکارناپذیر است، اما تمرکزش بر شورش، سازوکار بی‌رحمی را که باعث آن می‌شود از نظر پنهان می‌کند. این‌که نمی‌خواهد مدت زیادی در لجنزار این دنیا بماند و بی‌تفاوتی‌ای را که چنین حرصِ بی‌روحی را به وجود می‌آورد ملموس کند، باعث می‌شود بن با چیزی انتزاعی بجنگد. این همان شیطانی است که می‌شناسیم، اما فیلم حاضر نیست رودررو با آن مواجه شود.

• + شخصیت‌پردازی

پاول قهرمانی کاریزماتیک از آب درمی‌آید؛ خشم در وجودش می‌جوشد، اما با تکیه بر زیرکی خودش و کمک ضروریِ کسانی که در سفرهایش با آن‌ها آشنا می‌شود، زنده می‌ماند. از جمله این افراد، ویلیام اچ. میسی، امیلیا جونز («CODA») و مایکل سرا، بازیگر فیلم «Scott Pilgrim vs the World» ساخته رایت، هستند که در نقش‌های کوتاه ظاهر می‌شوند. شخصیت شورشی و غیرقابل‌پیش‌بینیِ سرا در مخفیگاهی زندگی می‌کند که با تله‌های پیچیده پُر شده و درست در حد و اندازه‌های رمبو است.

• + بازیگری

اصل ماجرا این است که شاید رایت آن‌طور که خیلی از ما امیدوار بودیم، انتخاب مناسبی برای این داستان نبود. بااین‌حال، بازی‌ای که از کولمن دومینگو در نقش بابی تی، مجری «مرد فراری»، می‌گیرد، خودش به‌تنهایی ارزش پول بلیت را دارد. این فیلم هم مثل بیشتر فیلم‌ها می‌توانست حضور بیشتری از دومینگو داشته باشد.

• − فیلمنامه
• + محتوا و پیام فیلم

پایان‌بندی شاید از پرداختن به هولناک‌ترین و پیشگویانه‌ترین جزئیات رمان طفره برود، اما این برای بی‌اثر کردن کاملِ این محصول نادر هالیوود کافی نیست؛ فیلمی که جرئت می‌کند خشم ما را شعله‌ور کند، نه اینکه آرامش کند. فیلم یادمان می‌اندازد که خشم‌مان سرمایه‌ای ارزشمند است که خیلی بیش از پول می‌ارزد و نمی‌توانیم آن را با دعوا با یکدیگر هدر بدهیم.

• + بازیگری
• − محتوا و پیام فیلم
• − کارگردانی
• + ریتم

فیلم خیلی خوب از کار درآمده و در بیشتر لحظه‌هایش بازی‌های دلنشین، جزئیات ریز و هوشمندانه و نقد اجتماعی‌ای دارد که آن‌قدرها که دلم می‌خواست عجیب‌وغریب و افراطی نیست. هرچند امضای ادگار رایت، برخلاف بعضی از کارهای قبلی‌اش، در تک‌تک صحنه‌ها به‌چشم نمی‌آید، «The Running Man» هرجا لازم باشد با سرعت جلو می‌رود و اولین فرصت را به گلن پاول می‌دهد تا قهرمان اکشن تمام‌عیاری باشد.

• + کارگردانی

هرچند رایت با برداشت اغراق‌آمیزش از فیلم‌های پرفروش علمی‌تخیلیِ پادآرمان‌شهری سرگرمیِ عامه‌پسند زیادی فراهم می‌کند، حس غالب فیلم دلهره است. بیشتر فیلم‌سازها از تلخی و زمختیِ فیلم و از حس واقعیِ سقوط اخلاقیِ بی‌مهار کم می‌کردند؛ رایت اما دوزش را دو برابر می‌کند. هر موج آدرنالین، پس‌مزه‌ای از خشمِ فروخورده و ناامیدیِ جوشان دارد.

• + محتوا و پیام فیلم

نگاهی پرجنب‌وجوش و هجوآمیز به برنامه‌های رئالیتی‌شوی امروزی، فناوری‌های ترسناکِ نظارت و کنترل، اختلاف‌های فرهنگی و نابرابری افسارگسیخته‌ی درآمدی؛ همه‌چیز هم زیر لایه‌ای از خشونت افراطیِ خون‌بار و جذابیتی دیوانه‌وار. و نگران نباشید، طرفدارهای قدیمی آرنولد: این فیلم آن‌قدر با نسخه‌ی اصلی فرق دارد که می‌توانید عاشق یکی باشید، بی‌آنکه ذره‌ای از علاقه‌تان به دیگری کم شود.