در دل یک باشگاه کشور لوکس در حومه مانیل، دختری ۱۷ ساله با بازگشت به گذشتهاش و کشف واقعیات خشن محل کارش، حقایق تلخی از زندگی و جامعهاش را به چالش میکشد. رازها و خطرها در کمیناند و او باید تصمیمی سرنوشتساز بگیرد.
نقطهٔ قوتی که چند منتقد به آن اشاره کرده‌اند، تصویرپردازی دقیق و قاب‌هایی است که در ذهن می‌مانند. بعضی قاب‌ها به‌تنهایی فضایی غریب و ناآرام می‌سازند و کنار هم، زیبایی محیط را با حسی شوم و نیش‌دار درمی‌آمیزند. حرکت و ریتم صحنه‌ها هم گاهی به شکل نوعی نقد اجتماعی درمی‌آید. این نگاه تند، به موضوعاتی مثل مردسالاری، ناتوان‌کردن آدم‌ها و همراهی با وضع موجود می‌پردازد. چند منتقد نیز فیلم را شروعی مطمئن و چشمگیر برای فیلم‌سازش دانسته‌اند.
اغراق نیست اگر بگوییم هر تصویرِ حساب‌شده و خوش‌ساخت در نخستین فیلم بلندِ خیره‌کننده‌ی رافائل مانوئل، Filipiñana، مثل دنیایی بسته و آزاردهنده است که داستان خودش را روایت می‌کند. در عین حال، هر قاب روی قاب قبلی بنا می‌شود و روایتی پرکشش، گزنده و خنده‌دار درباره‌ی مردسالاری، سلب اختیار و اطاعت می‌سازد. به‌عبارت دیگر، همه‌ی چیزهایی که یک روز در یک مجموعه‌ی تفریحی گلف باید آدم را یادشان بیندازد.
فیلم Filipiñana با نسبت تصویر آکادمی و میزانسن حساب‌شده‌ای ساخته شده. دوربین عقب می‌رود تا بلندی درخت‌ها و گستره‌ی چشم‌اندازها را نشان دهد؛ آدم‌های داخل قاب در برابرشان کوچک به نظر می‌رسند. فیلم با نماهای نزدیک از پشت موانع هم مرزهای مطرح‌شده را پررنگ‌تر می‌کند. حتی یک ثانیه، یک کلمه یا یک نما هم هدر نمی‌رود؛ تیتراژ پایانی هم همین‌طور.
«Filipiñana» از ظهور استعدادی تازه با تسلطی حیرت‌انگیز خبر می‌دهد: رافائل مانوئل، نویسنده و کارگردانی که اینجا اولین فیلم بلندش را ساخته است. «Filipiñana» را می‌شود نوعی موزیکال با حال‌وهوای سینمای آهسته دانست. فیلم از تصویرهایی چشمگیر با قاب‌بندی‌های بی‌نقص ساخته شده که حرکت و ریتم در آن‌ها به کار می‌روند تا تضادهایی تند و گزنده بسازند. رقص‌آرایی در این فیلم خودش نقدی اجتماعی است.
بازیگران با سبک کارگردانی خاص مانوئل خوب از پس کار برمی‌آیند؛ سبکی که دیالوگ‌هایش بی‌شتاب پیش می‌روند. مشکل اینجاست که این سبک همیشه به دل نمی‌نشیند و گاهی به‌جای اینکه قدرتش را بیشتر کند، از آن می‌کاهد. Filipiñana از نظر بصری واقعاً تماشایی است، اما به‌خاطر ریتم کند و عذاب‌آورش، احتمالاً آخرش دلتان را سیر نمی‌کند.
در سالی که چند فیلم اولِ درخشانی داشته، فیلم اول مانوئل از چشمگیرترین‌هاست. جهان کوچکی که او با وسواس می‌سازد، کیفرخواستی گیرا و گزنده علیه سرزمین مادری‌اش است.
فیلم انگار نسخه‌ای بادکرده از ایده‌ای تیزتر است؛ زیادی به آن کود و آب داده‌اند، درست مثل چراگاه‌های بیش از حد سبز که داستان در آن‌ها می‌گذرد.
مانوئل با تسلط چشمگیر بر تصویر و حال‌وهوا و دقت در ترکیب‌بندی، بافت و صدا، این فضای ساده و رخوت‌آلود را به چیزی بسیار شوم‌تر تبدیل می‌کند، بی‌آنکه زیبایی آنچه روی پرده می‌بینیم را خدشه‌دار کند.
فیلیپیانی شاید با کمی داستان بیشتر و تأمل کمتر بهتر می‌شد. اما بعضی از تصویرهایش همچنان در ذهن می‌مانند.
در «Filipiñana»، اولین فیلم بلندِ نویسنده‌ـ‌کارگردان Rafael Manuel، هم همه‌چیز اتفاق می‌افتد و هم هیچ‌چیز؛ فیلمی تیز و برنده و مطمئن به خودش که در نهایت، از نظر فرم هم مجذوب‌کننده است.
این فیلمِ پرمایه و عمیقاً سینمایی، نخستین ساخته‌ی خیره‌کننده و مطمئنِ رافائل مانوئل، فیلم‌ساز جوان فیلیپینی، است.
