در یک شهر کوچک در داکوتای جنوبی، زندگی آرام مردم با ورود یک پیراهن ارواح لاکوتا به بازار سیاه بهکلی دگرگون می‌شود. این شیء مقدس، که حامل تاریخ و هویت فرهنگی بومیان است، بهطور غیرمنتظرهای به دست افرادی میافتد که از معنای واقعی آن بیخبرند. این پیراهن که در طول زمان به نماد قدرت و هویت تبدیل شده، حالا در میان دسیسهها و خشونتهای جامعه محلی سرگردان است. مردمی که پیش از این از یکدیگر جدا بودند، حالا به‌خاطر این میراث باستانی به هم پیوند میخورند یا از هم دور می‌شوند. داستان آمریکانا نشان می‌دهد که چگونه تلاش برای تصاحب این اثر ارزشمند، گذشته و حال را به هم میآمیزد و زندگی کسانی که بهنوعی با آن درگیر شده‌اند، به‌شدت تغییر می‌کند.
آمریکانا یک فیلم جنایی-وسترن مدرن به نویسندگی و کارگردانی تونی توست (نویسنده سریال‌های Poker Face و The Terror) است. داستان حول‌محور یک پیراهن روح لاکوتا می‌چرخد که به بازار سیاه در یک شهر کوچک در داکوتای جنوبی راه پیدا می‌کند و زندگی چندین شخصیت حاشیه‌نشین و مجرم را به‌هم پیوند می‌زند. این فیلم با الهام از سبک روایی تارانتینو و فیلم‌های برادران کوئن، از فصل‌های مختلف برای پیشبرد داستان استفاده می‌کند، اگرچه برخلاف تارانتینو، بیشتر بخش‌ها به‌صورت خطی روایت می‌شوند.
تاریخ‌های انتشار و عملکرد گیشه
این فیلم اولین بار در ۱۷ مارس ۲۰۲۳ در جشنواره SXSW به نمایش درآمد و پس از آن، شرکت Lionsgate حقوق پخش آن را خریداری کرد. نسخه سینمایی آن ابتدا برای ۲۲ اوت ۲۰۲۵ برنامه‌ریزی شده بود، اما تاریخ آن به ۱۵ اوت ۲۰۲۵ تغییر یافت. متأسفانه، Americana در گیشه عملکرد ضعیفی داشت و تنها حدود ۵۰۰,۰۰۰ دلار در اولین هفته فروش به‌دست آورد.
بازیگران و نقش‌آفرینی‌های برجسته
این فیلم دارای یک گروه بازیگران متنوع است، از جمله:
سیدنی سوئینی (Penny Jo Poplin) - یک پیشخدمت با رویای خواننده شدن
پال والتر هاوزر (Lefty Ledbetter) - یک مکانیک بدشانس
هالزی (Mandy Starr) - زنی که از شوهر سوءاستفاده‌گرش فرار می‌کند
زان مککلارنون (Ghost Eye) - رهبر یک باند بومی‌آمریکایی
اریک دین (Dillon MacIntosh) - شخصیت شرور اصلی
براساس نقدها، بازی هالزی و مککلارنون به‌عنوان نقطه‌قوت فیلم شناخته شده‌اند، درحالی که نقش سیدنی سوئینی، علیرغم تبلیغات گسترده، کمتر از انتظار بود.
واکنش منتقدان و امتیازات
نظرات درباره Americana دوگانه بوده‌اند. در Rotten Tomatoes، این فیلم امتیاز ۶۵٪ از منتقدان را دریافت کرده و در Metacritic نمره ۶۱ از ۱۰۰ را دارد که نشان‌دهنده بازخوردهای «عموماً مثبت» است. برخی منتقدان آن را یک «کمدی سیاه جذاب با صحنه‌های اکشن خشن» توصیف کرده‌اند، درحالی که برخی دیگر معتقدند فیلم در توسعه شخصیت‌ها و ریتم داستانی ضعف دارد.
بازی‌ها از بخش‌های تحسین‌شده فیلم‌اند: چند منتقد از اجراها تعریف می‌کنند؛ یکی بازی هالزی را برجسته می‌داند و دیگری هماهنگی عاشقانه سوئینی و هوزر را دلنشین می‌خواند. بااین‌حال، منتقدی می‌گوید فیلم از بازیگران توانمندش خوب استفاده نمی‌کند. منتقد دیگری معتقد است بازیگران، بااینکه باعث می‌شوند بعضی صحنه‌ها کار کنند، برای موفقیت کلی فیلم کافی نیستند؛ نقدی هم می‌گوید سوئینی و هوزر نمی‌توانند فیلم را نجات دهند، ولی نمی‌گذارند از مسیر خارج شود.
در مقایسه با «Eddington»، نئو‌وسترنِ دیگری که این تابستان با لحنی کنایه‌آمیز ساخته شده، این فیلم که ظاهراً داستانش در داکوتای جنوبی می‌گذرد، به‌اندازه‌ی آن یکی با سماجت نمی‌کوشد خودش را مرتبط با مسائل روز نشان دهد؛ شاید هم دغدغه‌اش چیزی فراتر از چفت‌وبست هوشمندانه‌ی داستان نباشد. اما دیدن اینکه تکه‌های داستان چطور یکی‌یکی سر جای‌شان می‌افتند، لذت‌بخش‌تر است.
این همه سردی و بی‌رحمی نشان می‌دهد که توست می‌خواسته تریلری سرسخت‌تر و بی‌تعارف‌تر، از جنس «Hell or High Water»، بسازد. اما سعی می‌کند با تکیه بر عاطفه از خشکیِ آن کم کند و داستان و لحن فیلم هیچ‌وقت با این سازش جور درنمی‌آیند.
فیلم از گروه بازیگری نسبتاً قدرتمندی بهره می‌برد. هرچند این اصلاً برای موفقیت کلی فیلم کافی نیست، هرجا بعضی صحنه‌ها از کار درمی‌آیند، تقریباً تمامش به‌خاطر تلاش بازیگران است.
فیلمی با گروهی از بازیگران است که به‌شدت روی اعصاب می‌رود و خشونتش هم آزاردهنده است؛ پر از شخصیت‌هایی که انگار مدام می‌گویند: «ببینید چقدر عجیب‌وغریبیم!» و تحملشان غیرممکن است. قصه‌ای تقلیدی از کارهای برادران کوئن، با عمقی در حد یک نان ترتیلا.
با این بازیگرها، فیلم باید حسابی از آب درمی‌آمد. اما در عوض، سنگین و کُند به نظر می‌رسد و بیش از حد می‌خواهد حرف‌های مهمی بزند، به‌جای اینکه فقط سرگرم‌کننده باشد.
این فیلم نئونوآری کند و یکنواخت با حال‌وهوای کانتری است؛ نه نوآوری می‌کند و نه، بدتر از آن، از بازیگر زنِ پرجذبه‌ی نقش اصلی و هم‌بازی‌های توانایش استفاده می‌کند.
Americana برداشت مدرن و جالبی از وسترن است و هالزی هم بازی چشمگیری ارائه می‌دهد.
«Tost» به خلاقیت عجیب‌وغریبِ آثاری که ازشان تأثیر گرفته نمی‌رسد و حاصل کار صرفاً زورکی به نظر می‌رسد.
هرچند هاوزر و سوئینی نمی‌توانند فیلم را درست‌وحسابی نجات بدهند، دست‌کم نمی‌گذارند از مسیر خارج شود.
فیلم بلند اول Tost که در پنج فصل و با چند خط داستانی روایت می‌شود، سفری عجیب‌وغریب و گیراست که عجیب‌بودنش تحسین‌برانگیز است؛ انگار تارانتینو را با The Sugarland Express ترکیب کرده‌اند، با چاشنی حسابی‌ای از Smokey and the Bandit. فیلم پر از ایده‌های جالب و بازی‌های دلنشین است؛ به‌خصوص بازی Sweeney و Hauser که رابطه‌ی عاشقانه‌شان واقعاً دوست‌داشتنی از آب درآمده، و McClarnon که با طنزی خشک و خنده‌دار، چهره‌ی انتقام‌جویی ضد استعمار است.
