بازیها از بخشهای تحسینشده فیلماند: چند منتقد از اجراها تعریف میکنند؛ یکی بازی هالزی را برجسته میداند و دیگری هماهنگی عاشقانه سوئینی و هوزر را دلنشین میخواند. بااینحال، منتقدی میگوید فیلم از بازیگران توانمندش خوب استفاده نمیکند. منتقد دیگری معتقد است بازیگران، بااینکه باعث میشوند بعضی صحنه‌ها کار کنند، برای موفقیت کلی فیلم کافی نیستند؛ نقدی هم میگوید سوئینی و هوزر نمی‌توانند فیلم را نجات دهند، ولی نمی‌گذارند از مسیر خارج شود.
در مقایسه با «Eddington»، نئو‌وسترنِ دیگری که این تابستان با لحنی کنایه‌آمیز ساخته شده، این فیلم که ظاهراً داستانش در داکوتای جنوبی می‌گذرد، به‌اندازه‌ی آن یکی با سماجت نمی‌کوشد خودش را مرتبط با مسائل روز نشان دهد؛ شاید هم دغدغه‌اش چیزی فراتر از چفت‌وبست هوشمندانه‌ی داستان نباشد. اما دیدن اینکه تکه‌های داستان چطور یکی‌یکی سر جای‌شان می‌افتند، لذت‌بخش‌تر است.
این همه سردی و بی‌رحمی نشان می‌دهد که توست می‌خواسته تریلری سرسخت‌تر و بی‌تعارف‌تر، از جنس «Hell or High Water»، بسازد. اما سعی می‌کند با تکیه بر عاطفه از خشکیِ آن کم کند و داستان و لحن فیلم هیچ‌وقت با این سازش جور درنمی‌آیند.
فیلم از گروه بازیگری نسبتاً قدرتمندی بهره می‌برد. هرچند این اصلاً برای موفقیت کلی فیلم کافی نیست، هرجا بعضی صحنه‌ها از کار درمی‌آیند، تقریباً تمامش به‌خاطر تلاش بازیگران است.
فیلمی با گروهی از بازیگران است که به‌شدت روی اعصاب می‌رود و خشونتش هم آزاردهنده است؛ پر از شخصیت‌هایی که انگار مدام می‌گویند: «ببینید چقدر عجیب‌وغریبیم!» و تحملشان غیرممکن است. قصه‌ای تقلیدی از کارهای برادران کوئن، با عمقی در حد یک نان ترتیلا.
با این بازیگرها، فیلم باید حسابی از آب درمی‌آمد. اما در عوض، سنگین و کُند به نظر می‌رسد و بیش از حد می‌خواهد حرف‌های مهمی بزند، به‌جای اینکه فقط سرگرم‌کننده باشد.
این فیلم نئونوآری کند و یکنواخت با حال‌وهوای کانتری است؛ نه نوآوری می‌کند و نه، بدتر از آن، از بازیگر زنِ پرجذبه‌ی نقش اصلی و هم‌بازی‌های توانایش استفاده می‌کند.
Americana برداشت مدرن و جالبی از وسترن است و هالزی هم بازی چشمگیری ارائه می‌دهد.
«Tost» به خلاقیت عجیب‌وغریبِ آثاری که ازشان تأثیر گرفته نمی‌رسد و حاصل کار صرفاً زورکی به نظر می‌رسد.
هرچند هاوزر و سوئینی نمی‌توانند فیلم را درست‌وحسابی نجات بدهند، دست‌کم نمی‌گذارند از مسیر خارج شود.
فیلم بلند اول Tost که در پنج فصل و با چند خط داستانی روایت می‌شود، سفری عجیب‌وغریب و گیراست که عجیب‌بودنش تحسین‌برانگیز است؛ انگار تارانتینو را با The Sugarland Express ترکیب کرده‌اند، با چاشنی حسابی‌ای از Smokey and the Bandit. فیلم پر از ایده‌های جالب و بازی‌های دلنشین است؛ به‌خصوص بازی Sweeney و Hauser که رابطه‌ی عاشقانه‌شان واقعاً دوست‌داشتنی از آب درآمده، و McClarnon که با طنزی خشک و خنده‌دار، چهره‌ی انتقام‌جویی ضد استعمار است.
