سریال شهر ستاره (Star City 2026)

خبر خوب این است که در دو فصل اخیر، Star City خیلی بیشتر از سریال اصلی من را جذب کرده و این اسپین‌آف، جدا از فضای داستان، تفاوت‌های روشنی با سریال قبلی دارد. خبر بد این است که Star City ایرادهایی دارد؛ بعضی از آن‌ها ریشه در خودِ گروه سازنده دارند (مثل FAM، توسعه‌ی این سریال را هم Ronald D. Moore، Matt Wolpert و Ben Nedivi برعهده داشته‌اند) و بعضی دیگر به خودِ ایده و نحوه‌ی اجرای آن مربوط می‌شوند.

این فضا و داستان ظرفیت زیادی دارند، به‌خصوص چون می‌توانند نقطه‌مقابلی تازه و خوشایند برای سریالی باشند که شاید در مسیرش هدفش را گم کرده باشد. اما برای سریالی که پر از پنهان‌کاری و خیانت است—هم به حکومت و هم به حرمت ازدواج—Star City گاهی ماجرا را زیادی جدی می‌گیرد.

• + فیلم‌برداری
• + بازیگری
• + فیلمنامه

تصویرپردازی متمایز Star City، بازی‌های دقیق و روایت گیراش که پرده از رازهای جایگاه شوروی در رقابت فضایی برمی‌دارد، همه دست‌به‌دست هم داده‌اند تا اسپین‌آفی بسازند که لازم نیست به اندازه‌ی For All Mankind دوام بیاورد تا هنگام تماشا جذاب باشد.

Star City نه آن ظاهر صیقلی و بی‌روحی را دارد که For All Mankind اوایل کارش داشت، پیش از آن‌که راه بیفتد، و نه آن حال‌وهوای گاه‌وبی‌گاهِ ملودراماتیکی را که بعدتر گریبانش را گرفت. با بردن داستان به شوروی، خطرها از همان ابتدا جدی‌ترند و گریزی از آن‌ها نیست.

همه‌ی کسانی که با برنامه‌ی فضایی سروکار دارند می‌دانند اجازه ندارند چه چیزهایی را بگویند، اما خیلی‌هایشان وسوسه می‌شوند همان‌ها را به زبان بیاورند. این کشمکشی است که می‌توانیم باورش کنیم؛ هرچه سریال دنیای جایگزینِ پرجزئیاتش را بیشتر پیش چشم‌مان می‌آورد.

با اینکه این دو قسمت اول بیشتر شبیه تمرین‌هایی هستند که مسیر فصل اول را پی‌ریزی می‌کنند، گاهی لحظه‌هایی واقعاً درخشان دارند که ظرفیت Star City را برای ارائه‌ی نگاه روشن و نسخه‌ی مخصوص خودش از این تاریخ بدیل نشان می‌دهند.

• ± بازیگری

یک تریلر پارانویاییِ پرتنش و بی‌نقص... با اینکه لهجه‌ها ناجورند، بازی‌ها بی‌نقص‌اند و سریال پر از دسیسه است. «Star City» تیره، گیرا و واقعاً چشمگیر است. حتی بدون هیچ آشنایی قبلی با «For All Mankind» هم، به‌خوبی به‌تنهایی جواب می‌دهد.

• ± فیلمنامه

این سریال اغلب صحنه‌به‌صحنه حسابی گیراست، اما در کلیت روایت ممکن است تکراری به نظر برسد؛ انگار هنوز دارد مسیر خودش را پیدا می‌کند.

«Star City» تصویری بسیار تاریک‌تر ترسیم می‌کند؛ تصویری که شاید خیلی بیشتر با حال‌وهوای ملی این روزهای خودمان جور باشد. تماشایش تلخ و تیره است، اما درامی بسیار گیرا از کار درمی‌آید.

Star City سرد و خفقان‌آور است، اما For All Mankind مهربان و سرزنده؛ همین وارونگی، درام علمی‌تخیلی اپل را گیرا می‌کند و حس شگفتیِ کاملاً متفاوتی برمی‌انگیزد.