سریال زیبایی (The Beauty 2026)

• − شخصیت‌پردازی
• − فیلمنامه

قرار است بعضی از خط‌های داستانی تأثیرگذار باشند، اما یا عجیب‌وغریب‌بودنشان نمی‌گذارد اثر بگذارند، یا به نظر می‌رسد از موضوع سوءاستفاده می‌کنند. بعضی شخصیت‌ها هم آن‌قدر بُعد ندارند که تحت‌تأثیرتان بگذارند. البته پیچش‌های داستانی و تغییر و جابه‌جایی‌هایی هم هست، اما همه‌چیز آن‌قدر واضح است که واقعاً ترسناک نمی‌شود؛ خیلی زود معلوم می‌شود چه خبر است. ... در عین حال، آن‌قدر چرند و پرت در سریال هست که گاهی به مرز مضحک‌شدن می‌رسد؛ شاید بهتر باشد آن را یک کمدی‌اکشن سیاه بدانیم ــ کافی است ببینید در پایان صحنه‌ی آغازین، تکه‌پاره‌های یک سوپرمدل روی ژاندارم‌ها می‌پاشد ــ یا فیلمی درجه‌دو (شاید درجه‌سه) اما خیلی شیک‌وسروشکل‌دار. «جنگ ستارگان» هم امپراتوری‌اش را بر پایه‌ی همین نوع فیلم‌ها ساخت.

• − محتوا و پیام فیلم
• + فیلم‌برداری
• + بازیگری

در حالی که آثاری مثل The Substance و Dead Ringers با وحشت بدنیِ طولانی و هر بار شدیدتر، عمیق‌تر به کشمکش‌های روانی شخصیت‌ها می‌پردازند، The Beauty در مقایسه کم می‌آورد و فقط نگاهی سطحی به دنیای درونی شخصیت‌ها می‌اندازد. ... این سریال از نظر بصری هم خیره‌کننده است؛ چیزی که طرفداران از کارهای مورفی انتظار دارند. بازیگران بسیار خوبی هم دارد.

• − طراحی صحنه
• − فیلمنامه
• − شخصیت‌پردازی

طراحی صحنه و پالت رنگی هم‌زمان پرزرق‌وبرق و بی‌روح‌اند. سریال به‌جای اینکه منشأ ویروس را مبهم نگه دارد و در عوض روی پیامدهای اجتماعی‌اش تمرکز کند، یک توطئه‌ی جهانیِ ساده‌انگارانه را پیش می‌کشد. .... شخصیت‌ها یا آدم‌هایی توخالی و سراپا کلیشه‌اند یا، اگر چنین نباشند، همگی نفرت‌انگیزند؛ نه پیچیدگی روانی دارند و نه آن‌قدر بامزه‌اند که علاقه‌مان را حفظ کنند.

• ± فیلمنامه
• + بازیگری

با توجه به اینکه سریال با پایانی بی‌رحمانه همه‌چیز را معلق می‌گذارد، می‌شود به فصل دومی امیدوار بود؛ فصلی که فقط وقتی موفق می‌شود که روایتش را منسجم‌تر پیش ببرد. با وجود انبوه ایده‌های جورواجورش، سریال هنوز هم چیزهای زیادی برای لذت‌بردن دارد؛ از لحظه‌های زیبای وحشت بدنی که در عین حال چندش‌آورند گرفته تا خط‌های داستانی عجیب‌وغریب و بازی‌های تازه و متفاوت.

• − موسیقی

در مجموع، بهترین راه برای لذت‌بردن از این سریال این است که خودتان را به دل ماجرای دیوانه‌وارش بسپارید. مورفی در ساختن جهان داستانی مهارت زیادی دارد و اینجا تمام توانایی‌اش را به نمایش می‌گذارد. بله، چند عادت آزاردهنده هم دارد، مثل استفاده بیش از حد از موسیقی تیتراژ؛ اما سریال با همه ایرادهایش، هنوز هم تجربه‌ای است که آدم را کاملاً در دنیای خودش فرو می‌برد.

• + بازیگری
• − فیلمنامه

ماموران اف‌بی‌آی، کوپر و جردن، با بازی ایوان پیترز و ربکا هال، برای تحقیق وارد ماجرا می‌شوند. بخش‌های دیگر داستان حسابی حال‌وهوای کیچ دارند، اما این دو نفر ــ به‌خصوص پیترز ــ سریال را تا حدی به واقعیت وصل می‌کنند.

• − فیلمنامه
• + ریتم

در رشته‌ای از پیچش‌های داستانیِ بی‌دلیل که پشت سر هم از راه می‌رسند، دشمن‌ها با هم متحد می‌شوند، یک شرور بی‌آنکه تغییر عقیده‌اش باورپذیر باشد دلش نرم می‌شود و همه‌چیز با پایانی معلق و کلافه‌کننده تمام می‌شود. بااین‌حال، باید به مورفی و گروهش حق داد: «The Beauty» شاید تا حدی توخالی و کم‌مایه باشد، اما هیچ‌وقت حوصله‌سربر نیست.

«The Beauty» یکی از گیراترین سریال‌هایی است که مورفی مدت‌هاست ساخته؛ سریالی که آدم را یاد آثار موفق قبلی‌اش مثل «American Horror Story»، «Nip/Tuck» و «Pose» می‌اندازد. این اثری علمی‌تخیلی در ژانر وحشت بدنی است و با وجود مقایسه‌هایی که با «The Substance» می‌شود، احتمالاً طرفداران آن را جذب می‌کند.

• − محتوا و پیام فیلم

The Beauty همه ایده‌هایش را خیلی صریح در دل داستان مطرح می‌کند و جای چندانی برای برداشت‌های مختلف یا ابهام نمی‌گذارد. اما آن‌قدر سرگرم‌کننده است و آن‌قدر با حال‌وهوای امروز جور درمی‌آید، بی‌آنکه ملال‌آور و بیش از حد تیره‌وتار باشد، که ایراد گرفتن از اینکه شاهکار نیست، بی‌انصافی به نظر می‌رسد.

• + طراحی صحنه

قطعاً مضحک است، اما سرگرم‌کننده هم هست. ... The Beauty فکر می‌کند باهوش‌تر از چیزی است که در نهایت از آب درمی‌آید، اما برخلاف میل خودم، دیدم تا حدی از تماشای سریال لذت بردم؛ لوکیشن‌های پرخرج و مجلل و طراحی صحنه‌ی چشم‌نوازش هم بی‌تأثیر نبودند.