این مستند آمریکایی با نگاهی صمیمی و تأملبرانگیز، پرترهای انسانی از فردی به نام مارتی ارائه می‌دهد و از خلال لحظات روزمره، گفتوگوها و خاطرات، به معنای زیستن در زمانی محدود نزدیک می‌شود. «مارتی، زندگی کوتاه است» بهجای روایت خطی یا قهرمانسازی، بر تجربه زیسته تمرکز دارد؛ جایی که شوخطبعی، آسیبپذیری و امید در کنار هم دیده میشوند و ارزش انتخابها برجسته می‌شود. فیلم با ریتمی آرام و مشاهدهگرانه پیش میرود و تماشاگر را دعوت می‌کند تا به رابطه میان زمان، روابط انسانی و آنچه از خود به جا میگذاریم بیندیشد. لحن اثر بیاغراق و صادقانه است و از قضاوت مستقیم پرهیز می‌کند. این فیلم به‌عنوان یک مستند بلندِ محصول ایالات متحده عرضه شده و با تکیه بر روایت شخصی، تصویری ماندگار از زندگی معاصر و شکنندگی آن میسازد.
چند منتقد می‌گویند مستند با مهر و علاقه به سوژه‌اش نگاه می‌کند: محبتِ تقریباً همه کسانی که با او کار کرده‌اند در فیلم پیداست و عاطفه نیز آشکارا در آن جایگاه مهمی دارد. یک منتقد این فیلم را قدردانی‌ای دیرهنگام از هنرمندی می‌داند که چون خنداندن را آسان جلوه می‌دهد، توانایی‌اش را دست‌کم می‌گیرند و او را صرفاً دلقک می‌پندارند. بااین‌حال، منتقدی ساختن مستندی زندگی‌نامه‌ای و سنتی درباره چنین هنرمند منحصربه‌فردی را کمی ناامیدکننده می‌داند؛ منتقد دیگری هم می‌گوید فیلم فرصتِ تبدیل‌شدن به اثری به بزرگی سوژه‌اش را از دست داده است.
هرچند کمی دل‌سردکننده است که برای هنرمندی تا این حد منحصربه‌فرد، مستندی زندگی‌نامه‌ای تا این حد سنتی ساخته‌اند، چیزی که در «Life is Short» به چشم می‌آید محبتی است که تقریباً همه کسانی که تا حالا با او کار کرده‌اند به او دارند.
مستند تازه‌ی نتفلیکس، Marty, Life Is Short، تصویری از او هم به‌عنوان انسان و هم هنرمند ارائه می‌دهد و عاطفه و مهر را در اولویت می‌گذارد؛ وانمود هم نمی‌کند که رویکردش چیز دیگری است. تازه، این مهر فقط شامل شخصیت اصلی فیلم نمی‌شود.
فیلم Marty, Life Is Short اجازه می‌دهد بی‌آنکه دیده شوید، شاهد این خوش‌گذرانیِ بی‌وقفه باشید و هم‌زمان یادتان می‌اندازد تا وقتی فرصت دارید، از زندگی خودتان هم لذت ببرید.
Marty: Life Is Short ادای احترامی دیرهنگام به هنرمندی است که فقط چون خنداندن را آن‌قدر راحت جلوه می‌دهد، او را در حد یک دلقک می‌بینند و دست‌کم می‌گیرند.
با اینکه مستند در مجموع حال‌وهوای نسبتاً سبکی دارد، تأمل‌های کوتاهش درباره سوگ واقعاً به دل می‌نشینند.
فرصتش را از دست می‌دهد که به‌اندازه‌ی سوژه‌اش عالی باشد.
