چه کسی میتواند طعم لذیذ غذای مادربزرگش را فراموش کند؟ و اگر این طعم و خاطره به روی پرده سینما بیآید چه میشود؟ مادربزرگها فقط یک فیلم نیست، یک دلنوشته است برای آنهایی که زندگی را از طریق دستهای چروکخورده و قلبهای زخمخورده میفهمند.
مادربزرگها (Nonnas) با کارگردانی استیون شباسکی، به تماشاگران نوید یک تجربه احساسی اصیل را میدهد تجربهای که هم ریشه در واقعیت دارد و هم از خاطرات شخصی نویسندهاش تغذیه میکند. شباسکی که با فیلمهایی چون مزایای گوشهگیر بودن و اعجوبه نشان داده چطور میتوان دل را در میانهی اندوه و امید به تپش واداشت، این بار در پروژهای شخصیتر از همیشه به صحنه بازگشته. لیز مکی، نویسنده فیلم و همسر شباسکی، فیلمنامه را با الهام از مادر و عمههای خود نوشته و شباسکی آن را نامه عاشقانهای به او کارگردانی کرده است. این صمیمیت پشتپردهای، گرمایی در متن میدمد که فراتر از کلمات است.
بازیگران مادربزرگها ترکیبی شگفتانگیز از نسلهای مختلف هالیوود هستند. وینس وان که بیشتر با کمدیهای دهه ۲۰۰۰ شناخته میشود، اینبار در نقش جو اسکار اولا، صاحب واقعی رستوران انوتکا ماریا، در فضایی لطیفتر و انسانیتر ظاهر میشود. در کنار او، چهار نماد سینمای کلاسیک قرار دارند: سوزان ساراندون، تالیا شایر، لورین براکو و برندا واکارو، هرکدام با کارنامههایی درخشان از فیلمهای ماندگار چون راه رفتن مرد مرده، پدرخوانده، سوپرانوها و کابوی نیمهشب. همکاری این هنرمندان نهتنها لایهای از وقار و تجربه به فیلم میافزاید، بلکه شور و بازی خاصی ایجاد میکند که از صحنههای پشتپرده هم به خوبی قابلدرک است. هنرپیشههای مادربزرگها با ریشههایی در درام، کمدی و تراژدی، روح فیلم را روی پرده زنده میکنند؛ انگار که هرکدام دستور پختی دارند برای ساختن یک خاطره ناب.
نکتهای که مادربزرگها را متمایز میکند، ریشهی آن در زندگی واقعیست. داستان بر اساس زندگی جو اسکار اولا نوشته شده، مردی که پس از تجربهی چندین فقدان خانوادگی، تصمیم گرفت رستورانی تاسیس کند که مادربزرگهای واقعی از فرهنگهای مختلف در آن آشپزی کنند. این داستان واقعی با طنزی نرم و احساسی ژرف، در فیلم بازآفرینی شده و روایت آن، درست مثل غذایی سنتی، ساده اما پر لایه است.
نتفلیکس با پرداخت بیش از ۲۰ میلیون دلار حق پخش جهانی، سرمایهگذاری سنگینی روی این اثر انجام داده نشانهای از اعتماد بالا به پتانسیل تاثیرگذاری آن. انتظار میرود مادربزرگها در فصل جوایز به ویژه در بخشهایی مانند بازیگری گروهی، فیلمنامه اقتباسی و فیلم حالخوبکن بدرخشد.
در دل محلهای شلوغ در نیویورک، مردی جوان به نام جو پس از مرگ مادرش تصمیم میگیرد رستورانی کوچک راه بیندازد، اما نه یک رستوران معمولی. او بهجای آشپزان حرفهای، چند مادربزرگ مهاجر را استخدام میکند که هرکدام با لهجهها، عادتها و دستورهای غذایی خاص خود وارد آشپزخانه میشوند. آنها در ابتدا مانند اجاقهایی خاموش در کنار هم قرار میگیرند، اما کمکم شعلهای از دوستی و تفاهم میانشان روشن میشود. رقابت به همکاری تبدیل میشود و ظرفهای غذا حامل خاطرههایی میشوند که با دستهای لرزان اما پر عشق پخته شدهاند. داستان فیلم نامناسب، درباره پیدا کردن معنا در سادهترین لحظههاست؛ جایی که آشپزخانه نهتنها محل پختوپز، که میدان اتصال دلهایی است که از گذشتههای دور آمدهاند.
