فیلم مرد پشت بامی (Roofman 2025)

• + محتوا و پیام فیلم

این فیلم هر از گاهی لغزش دارد، بارها زیاده‌روی می‌کند و سعی می‌کند بعضی از ضعف‌هایش را با تکیه بر ماجرای عجیب‌وغریبِ واقعی و جذابیتِ هزارواتیِ ستاره‌اش بپوشاند. بااین‌حال، از آن فیلم‌هایی است که اگر لازم داشته باشی، بی‌آنکه چیزی بپرسی کت‌اش را هم به تو می‌دهد. به‌نظر ما، مهم‌ترین چیزی که از Roofman می‌ماند این است که فیلم به‌جای دلسوزی برای «شیطان» این ماجرا، همدلی ملموسی با همه‌ی آدم‌های درگیر دارد. این روزها چنین کیفیتی کم پیدا می‌شود و همین، دستاورد کمی نیست.

• + بازیگری

فیلم چنینینگ تیتومِ خوش‌حرکت و ورزیده را، که در نقش‌های کمدی‌اش هم بهترین است، کنار کرستن دانست می‌گذارد؛ بازیگری خاکی و بی‌تکلف که با یک لبخند چال‌دار و برق چشم‌هایش، به‌راحتی حال‌وهوای آدمی محتاط، زخم‌خورده و دلربا را به خودش می‌گیرد. لذتِ تماشای اجرای خشک و خونسردِ لیکیت استنفیلد را هم دارید، جونو تمپل را که در کمدی‌های چیپ و مبتذل از هم‌دوره‌ای‌هایش بیشتر مایه می‌گذارد، پیتر دینکلیج را در بدخلق‌ترین حالتش، و بن مندلسونِ باسابقه، بازیگر نقش‌های منفی استرالیایی، را که برخلاف تیپ همیشگی‌اش نقش کشیشی خوش‌قلب را بازی می‌کند؛ با این ترکیب، فیلم موفقی از آب درمی‌آید.

• ± شخصیت‌پردازی
• − محتوا و پیام فیلم

فیلم در رسیدن به هدفش موفق است: تصویری انسانی از مردی ارائه می‌دهد که بیشتر عمرش را در زندان خواهد گذراند، آن هم در قالبی خوشایند برای تماشاگران. اما در نهایت، نشان‌دادن جنبه‌های جذاب او و نادیده‌گرفتن جنبه‌های ناخوشایندش چه فایده‌ای دارد؟ برای فیلمسازی که هیچ‌وقت از نشان‌دادن بخش‌های تلخ و خشن واقعیت طفره نرفته، «Roofman» کمی غیرصادقانه به نظر می‌رسد.

• − محتوا و پیام فیلم

«Roofman» ساخته‌ی Derek Cianfrance، روایت نسبتاً جذابی از داستان واقعی مردی است که با ورود از سقف به کسب‌وکارها دستبرد می‌زد و بعد برای فرار از دستگیری، ماه‌ها در فروشگاه Toys “R” Us مخفی شد و به همین خاطر معروف شد. اما فیلم متأسفانه بیش از حد جانب احتیاط را نگه می‌دارد و فرصت‌های زیادی را از دست می‌دهد؛ در نهایت هم هر لایه‌ی عمیق‌تری را که می‌توانست در این داستان پیدا کند، از مخاطب دریغ می‌کند.

• + بازیگری
• + کارگردانی

دیدن تیتوم که هم توانایی کمدی‌اش را، به‌خصوص در شوخی‌های بدنی، نشان می‌دهد و هم از پس بازی‌های جدی برمی‌آید، واقعاً دلنشین است؛ بابت این بازی سزاوار تحسین است. سیانفرانس با جسارت از مسیر همیشگی‌اش فاصله می‌گیرد. او که معمولاً قصه‌های عاشقانه‌ی غمگینی درباره‌ی آدم‌های طبقه‌ی کارگر می‌سازد، مثل ضدعاشقانه‌ی قدرتمند «ولنتاین آبی»، این بار کمدی‌ای ساخته که حسابی می‌خنداند و گاهی هم هیجان‌زده‌تان می‌کند.

• − شخصیت‌پردازی

همدلیِ فیلم «Roofman» با اتاق استراحت کارکنان فروشگاه‌های بزرگ زنجیره‌ای و عبادتگاهِ سقف‌کوتاهی که لی هر یکشنبه در گروه کُر آن آواز می‌خواند، از نحوه پرداختش به شخصیت اصلی تأثیرگذارتر است. فیلم خوب نشان می‌دهد این مکان‌ها می‌توانند همه‌جا باشند و در عین حال، هرکدام ویژگی‌های خاص خودشان را دارند.

• − ریتم
• + بازیگری

این‌که داستانِ شخصیتِ منچستر را بیشتر در قالب درام روایت کنند تا کمدی، خلاف انتظار است؛ و چون خنده‌ای از فیلم درنمی‌آید، Roofman گاهی کمی کند و شل‌وول به نظر می‌رسد. بااین‌حال، تیتوم و دانست با تمام وجود به نقش‌هایشان متعهدند و سیانفرانس هم از چند بازیگر نقش‌مکملِ درجه‌یک استفاده کرده است.

• + بازیگری
• + شخصیت‌پردازی
• + محتوا و پیام فیلم

«روف‌من» فیلم برجسته‌ی دیگری از Cianfrance است؛ او مثل همیشه با شخصیت‌پردازی‌های جذاب و کاوش در ماهیت انسان ما را جذب می‌کند. تیتوم از هر نظر عالی ظاهر می‌شود و یکی از بهترین بازی‌های دوران حرفه‌ای‌اش تا امروز را ارائه می‌دهد. دانست هم با بازی ظریف و پرحسش تأثیر زیادی می‌گذارد.

• + بازیگری
• − فیلمنامه
• − ریتم
• − شخصیت‌پردازی

ای‌کاش این فیلم هم به‌اندازه حقیقت جذاب بود. جذابیت خیره‌کننده‌ی تیتوم فقط تا حدی جواب می‌دهد؛ فیلمنامه‌ای که سیانفرانس و Kirt Gunn نوشته‌اند، بیش از اندازه وقتش را صرف داستان عاشقانه‌ای فرعی می‌کند که پر از موقعیت‌هایی شبیه سریال‌های کمدی و شخصیت‌های بی‌جاذبه است.

• + بازیگری

«روف‌من» سرشار از گرما و انرژی است و شخصیتش از سر و کولش بالا می‌رود. اگر خدایان سینما تصمیم گرفته باشند بالاخره وقتش رسیده به چنینینگ تیتوم فرصتی برای نامزدی اسکار بدهند، بعید بود بتوانند نقشی بهتر از این در اختیارش بگذارند.