Jasneet Singhمنتقد
Collider · ۱۴۰۴Finally Dawn را می‌توان به‌خاطر ادای احترامش به سینمای ایتالیا و تلاشش برای جذب مخاطب بین‌المللی ستود، اما فیلم در عملی‌کردن وعده‌هایش کم می‌آورد و دنیایی مسحورکننده خلق می‌کند که در نهایت توخالی به نظر می‌رسد.
فیلم سرانجام سپیده دم یا بلاخره سحر زندگی یک زن رومی را روایت می کند که در آستانه جشن نامزدی است. او در این بین به شهر سینسیتا می رود تا یک تست آزمایشی را به عنوان فرد اضافی انجام دهد و در این شب طولانی که انگار قصد پایان ندارد خودش را کشف می کند.
یک منتقد از بازیگران، قصه‌ی گیرا و هنرمندی چشمگیر فیلم تعریف می‌کند؛ منتقد دیگری آن را قصه‌ای خیال‌انگیز درباره‌ی سفری برای توانمندشدن دختری آسیب‌پذیر می‌خواند. تقابل سینمای ایتالیا و هالیوود نیز برای یک منتقد جذاب است و او سینمای ایتالیا را پراحساس‌تر می‌بیند. منتقدی دیگر می‌گوید با اینکه می‌توان ادای احترام فیلم به سینمای ایتالیا و تلاشش برای جلب مخاطب جهانی را ستود، فیلم به وعده‌هایش عمل نمی‌کند و جهانی چشم‌نواز اما توخالی به جا می‌گذارد. منتقدی هم می‌گوید ایده‌ها به چیزی معنادار نمی‌رسند و روشن نیست قرار است چه حسی ایجاد کنند؛ از نظر او فهم فیلم دشوار و فیلم از نظر فکری تهی است. منتقدی فیلم را چندان ژرف نمی‌داند، هرچند اجرای پرانرژی‌اش را می‌ستاید. منتقد دیگری کسالت‌باربودن فیلم را گناهی نابخشودنی در هنری می‌داند که فیلم می‌خواهد به آن ادای احترام کند.
Finally Dawn را می‌توان به‌خاطر ادای احترامش به سینمای ایتالیا و تلاشش برای جذب مخاطب بین‌المللی ستود، اما فیلم در عملی‌کردن وعده‌هایش کم می‌آورد و دنیایی مسحورکننده خلق می‌کند که در نهایت توخالی به نظر می‌رسد.
فیلم Finally Dawn در جذاب‌ترین حالتش است وقتی کوستانتسو به دختر ساده‌دلش، با موهای فرفری و چشم‌های درشت، می‌سپارد در آینه‌ی تقابل سینمای ایتالیا و هالیوود راهش را پیدا کند. راهنمایی: سینمای ایتالیا روح بیشتری دارد.
فیلم Finally Dawn با کنار هم آوردن گروهی فوق‌العاده از بازیگران، داستانی گیرا و هنری خیره‌کننده، اثری جادویی خلق می‌کند.
«Finally Dawn» در استودیوهای گستردهٔ چینه‌چیتا در رم می‌گذرد؛ استودیوهایی که دههٔ ۱۹۵۰ دوران اوج رونقشان بود. فیلم قصه‌ای پریانِ پرمایه و مدام دگرگون‌شونده است؛ سفری برای قدرتمندشدن که در آن دختری آسیب‌پذیر راهش را از دل یک شبانه‌روز پر از افسون و خطر پیدا می‌کند و از ضعفش مثل سپری جادویی بهره می‌برد.
مطمئن نیستم این گروه از بازیگرها چطور کنار هم جمع شده‌اند، یا این ایده‌ها چطور به چیزی تبدیل می‌شوند که الف) معنی داشته باشد یا ب) قرار باشد اصلاً احساسی در ما برانگیزد. فیلم آن‌قدر گنگ است که نمی‌شود سر از آن درآورد، و هیچ هوشمندی‌ای هم در آن نیست؛ واقعاً چیز عجیب‌وغریبی است، آن هم به بدترین معنا.
Costanzo می‌خواهد داستانی را در گذشته روایت کند، اما آن‌قدر که باید به جزئیاتی نمی‌پردازد که فیلم‌های تاریخی را جان‌دار می‌کنند و نمی‌گذارند تصنعی و تئاتری به نظر برسند. از طرفی، ۱۴۰ دقیقه برای فیلم زیادی است؛ انگار بیش از حد به خودش میدان داده.
می‌شود فهمید Costanzo دنبال چیست، اما یک اشتباه مهلک کرده: Mimosa بازیگر مناسبی برای نقش اول زن نیست و ۱۴۰ دقیقه وقت گذاشتن برای وانمود کردن به اینکه هست، واقعاً زیادی است.
Finally Dawn فیلمی ناهموار است و با مدت‌زمان دو ساعت و بیست دقیقه، زیادی کش آمده؛ اما در عین حال پر از جزئیات و شوخ‌طبعی است و چند صحنه‌ی بی‌نقص هم دارد.
تلخیِ ملال همچنان باقی می‌ماند؛ گناهی نابخشودنی در سینما، هنری که Constanzo انگار این‌همه مصمم است به آن ادای احترام کند.
فیلم چندان عمیقی نیست، اما با شور و انرژی زیادی ساخته شده است.
