فیلم یک نبرد پس از دیگری (One Battle After Another 2025)

• + محتوا و پیام فیلم

«نبردی پس از نبرد دیگر» در تلاش گسترده‌اش برای فهمیدن و پرداختن، هرچند فقط تا حدی، به این عصرِ عقب‌گرد بزرگ که اکنون در آن به سر می‌بریم، شباهت اندکی به فیلم بلندپروازانه‌ی دیگری از یک کارگردان صاحب‌سبک دارد که در سال‌های اخیر ساخته شده: «ادینگتون». فیلم آری استر مستقیم به دل تاریکی خیره شد و، درحالی‌که از آن به خود می‌لرزید، نگران بود که چطور می‌توانیم یا باید در برابرش مقاومت کنیم. فیلم اندرسون، این شاهکار انسان‌گرایانه، می‌گوید: با عشق با آن بجنگید. هدف نهایی همین است. این‌طور انسانیت و سلامت عقل‌تان را حفظ می‌کنید. تنها راه محافظت از آینده و تغییر آن همین است. این‌طور زنده می‌مانید تا روز دیگری بجنگید.

• + کارگردانی

«یک نبرد پس از نبردی دیگر» هم جدی است و هم خودش را چندان جدی نمی‌گیرد؛ هم هیجان‌انگیز است و هم گیج‌کننده. این آمیزه‌ی لحنی، شورِ دیوانه‌واری را روی پرده‌ی VistaVision جاری می‌کند؛ آره، شاید فیلم اولش به مذاق آدم خوش نیاید، اما اعتیادآور است. خودِ عنوان به جنگ فرهنگیِ بی‌پایانی اشاره دارد که در قالب فیلمی اکشن و به‌شکلی دیوانه‌وار افراطی روایت می‌شود؛ فیلمی با تعقیب‌وگریزهای ماشینیِ استادانه و پایانی رویاگونه و هیپنوتیزم‌کننده که در آن سه ماشین پی‌درپی از میان تپه‌های موج‌دار می‌گذرند. و آیا مثلثِ اصلیِ بحرانِ پدریِ فیلم، تصویری از دعوا بر سر مالکیتِ رؤیای آمریکاییِ هم‌جوشی فرهنگ‌هاست؟

• + محتوا و پیام فیلم

غافلگیریِ «یک نبرد پس از نبردی دیگر» این است که با وجود نگاه گسترده‌اش به خطرها و اضطراب‌های روزگار ما، درامی کاملاً ملموس و باورپذیر هم هست. فیلم از نظر مضمونی وزن و عمق دارد و اغلب هم به‌شکلی غیرمستقیم خنده‌دار است، اما با اثری ابلهانه و شعارزده روبه‌رو نیستیم که مدام پیامش را به رخ بکشد. «یک نبرد پس از نبردی دیگر» تصویری از جامعه‌ای در بند است، اما هرگز نبض انسانیت را از دست نمی‌دهد.

• + شخصیت‌پردازی

One Battle After Another واقعاً فیلمی سیاسی نیست، اما نمی‌شود گفت سیاسی هم نیست. دغدغه‌هایش را در قالب یک فیلم اکشنِ دیوانه‌وار، کمدی شخصیت‌محوری که آدم را از خنده روده‌بر می‌کند، تریلری دلهره‌آور و میخکوب‌کننده و چند ژانر دیگر مطرح می‌کند؛ ژانرهایی که کارگردان همان‌طور که فیلم را پیش می‌برد، از خودش درمی‌آورد. فیلم پر است از قهرمانی بیچاره، شاهزاده‌خانمی جنگجو و غریب‌ترین شروری که سینما سال‌هاست به خودش دیده.

• + محتوا و پیام فیلم

فیلمِ پل توماس اندرسن، «One Battle After Another»، پرشور و بی‌امان است؛ هم حماسه‌ای اکشن و آتشین، هم درامی خانوادگی و لطیف که از طنز، باور راسخ و روحیه‌ی انقلابی جان می‌گیرد. در میان همه‌ی آشوب‌و‌هیاهوی فیلم، یادآوری سرخیو که «آزادی یعنی نترسیدن» در ذهن می‌ماند؛ حقیقتی آرام، عبارتی که مثل مشعل از نسلی به نسل دیگر سپرده می‌شود. کمتر فیلمی امسال این‌قدر ضروری به نظر می‌رسد و از نظر گستره و جان‌مایه نفس‌گیر است. واقعاً، زنده‌باد انقلاب.

• + شخصیت‌پردازی
• + محتوا و پیام فیلم

این‌که «یک نبرد پس از نبرد دیگر» چطور درباره‌ی روزگار کنونی حرف می‌زند، تا حدی تکان‌دهنده است؛ انگار ساخت فیلم همین دیروز به پایان رسیده، نه در میانه‌ی سال ۲۰۲۴. بااین‌حال، هرچند موضوعاتی مثل قدرت سیاسی، مهاجرت و اوج‌گیری برتری‌طلبی سفیدپوستان بیش از حد به روزگار ما مربوط‌اند، اندرسن هیچ‌وقت شخصیت‌هایش را از نظر دور نمی‌کند و عزم هرکدام را برای وارد عمل شدن، به شیوه‌ای متفاوت، نشان می‌دهد.

این فیلم چند جور فیلم مختلف را در هم آمیخته: تریلری پارانوئید، ماجراجویی‌ای نشئه‌وار و فیلمی درباره مسائل اجتماعی؛ از همان نوع فیلم‌هایی که زمانی خوراک همیشگی استودیوهای هالیوود بودند، اما امروز در دنیای آی‌پی‌ها و شرکت‌های ریسک‌گریز به‌ندرت ساخته می‌شوند. همین هم دلیل دیگری برای دیدنش است و دلیل دیگری برای شگفت‌زده‌شدن از اینکه اصلاً ساخته شده است.

• ± محتوا و پیام فیلم

[Anderson] فیلمی می‌سازد که هم درخشان است و هم توخالی؛ فیلمی به سبک قدیم درباره‌ی جهان امروز (و شاید فردا)، با چشم‌اندازی از امکان‌های امیدبخش که از واقعیت‌ها جدا مانده است. بااین‌همه، فیلمش حتی در آنچه حذف می‌کند هم سرشار از ابتکار و جسارتی حساب‌شده است؛ هم در سینما و هم در سیاست. می‌خواهد با خیال‌پردازی‌های پُرمحتوا، به جنگ خیال‌پردازی‌های پوچ فیلم‌های دیگر برود و با افسانه‌های اخلاقی، با افسانه‌های زیان‌بارِ مدافعان دیگر مقابله کند.

• + شخصیت‌پردازی
• + محتوا و پیام فیلم

مهم‌تر از همه، فیلمی عمیقاً انسان‌گراست. اندرسون واقعاً به این شخصیت‌ها اهمیت می‌دهد. سرخوردگی باب به سرخوردگی خودمان تبدیل می‌شود؛ نگرانی‌اش برای ویلا هم همین‌طور. خیلی از «فیلم‌های روزگار ما» خشمگین یا بدبین بوده‌اند، اما فیلم اندرسون از این حال‌وهوا فراتر می‌رود؛ هم انسانی است و هم امید به همراه دارد. این فقط از دست دادنِ چیزی، پشتِ چیزی دیگر، نیست. این یک نبرد است. به مبارزه ادامه بده.

این هم یک موفقیت قطعی دیگر برای اندرسون؛ او فیلمی ساخته که واقعاً نمونه‌اش کم پیدا می‌شود: فیلمی فوق‌العاده سرگرم‌کننده که حتی یک لحظه هم زور نمی‌زند سرگرم‌کننده باشد. اگر این نوشته را می‌خوانید، وظیفه‌ای الهی دارید که بروید فیلم را در سینما ببینید؛ روی بزرگ‌ترین پرده‌ای که به آن دسترسی دارید و با بلندترین صدای ممکن.