سیاست «بی‌طرفی سوئیسی»؛ چگونه وارنر بین دو رقیب اصلی اسکار تعادل برقرار می‌کند؟

در دنیای اسکار، تصویر و ذهنیت رای‌دهندگان به اندازه خودِ فیلم اهمیت دارد. رای‌دهندگان آکادمی معمولاً نسبت به اینکه استودیویی به آن‌ها دیکته کند به چه کسی رای دهند، حساسیت نشان می‌دهند. به همین دلیل، برادران وارنر در سال ۲۰۲۶ مجبور شده است سیاستی موسوم به «بی‌طرفی سوئیسی» را پیش بگیرد. این یعنی استودیو باید با هر دو فیلم به شکلی کاملاً برابر برخورد کند تا شائبه‌ انتخاب «اسب برنده» از سوی مدیران پیش نیاید.

نبرد آمار و ارقام: منتقدان در برابر آکادمی

تا پیش از اعلام نامزدهای اسکار، فیلم پل توماس اندرسون یعنی «نبرد پشت نبرد» یکه‌تاز میدان بود. این فیلم با جارو کردن جوایز منتقدان، جایگاهی را به دست آورد که پیش از این فقط فیلم‌های بزرگی چون «فهرست شیندلر» و «شبکه اجتماعی» به آن رسیده بودند. اما صبح روز اعلام نامزدها، همه‌چیز تغییر کرد.

وزن سنگین تاریخ بر دوش رایان کوگلر

درام «گناهکاران» با کسب ۱۶ نامزدی، رکورد بیشترین نامزدی در تاریخ اسکار را شکست و معادلات را به کلی تغییر داد. اکنون این فیلم نه‌تنها یک رقیب جدی است، بلکه می‌تواند یک لحظه تاریخی را رقم بزند. اگر رایان کوگلر برنده جایزه بهترین کارگردانی یا بهترین فیلم شود، او به اولین کارگردان سیاه‌پوست در تاریخ ۱۰۰ ساله آکادمی تبدیل خواهد شد که به این افتخار دست می‌یابد. این موضوع فشار مضاعفی را بر تیم تبلیغاتی وارنر وارد کرده است تا مبادا حمایت از یک فیلم، به قیمت نادیده گرفته شدن این دستاورد تاریخی تمام شود.

مدیران تبلیغاتی استودیو توصیف می‌کنند که حتی در مراسم‌ها و مهمانی‌ها، باید مراقب زبان بدن خود باشند. میزان تشویق برای هر فیلم، لبخندها و حتی ترتیب قرار گرفتن نام فیلم‌ها در آگهی‌های تبلیغاتی، همگی توسط تیم‌های شخصی کارگردانان رصد می‌شود تا ذره‌ای تبعیض احساس نشود.