«ایست! اون! قطار!» یک اکشن-کمدی پرتحرک است که ماجراهایش را در فضایی شلوغ و غیرقابل‌پیش‌بینی رقم می‌زند؛ جایی که سرعت، سوءتفاهم و شوخی‌های فیزیکی دست‌به‌دست هم می‌دهند. داستان با موقعیتی ظاهراً ساده آغاز می‌شود اما به‌سرعت به زنجیره‌ای از تعقیب‌وگریزها و تصمیم‌های عجولانه می‌رسد که قهرمانان ناهمگون فیلم را وارد بازی خطرناکی می‌کند. فیلم با تکیه بر ریتم تند و موقعیت‌های کمیک، تنش اکشن را با طنزی موقعیت‌محور ترکیب می‌کند و از تضاد شخصیت‌ها برای خلق لحظات بامزه بهره می‌برد. روایت به‌جای پیچیدگی‌های داستانی، بر انرژی، زمان‌بندی شوخی‌ها و حس ماجراجویی تمرکز دارد و بدون افشای غافلگیری‌ها پیش می‌رود. «ایست! اون! قطار!» محصول سینمای آمریکا است و تجربه‌ای سرگرم‌کننده و سبک‌بال برای دوستداران اکشن کمدی فراهم می‌آورد.
شوخی‌های فیلم برای همه یکدست جواب نمی‌دهد: بعضی منتقدان از لحظه‌های واقعاً خنده‌دار و حال‌وهوای مسخره‌بازی‌اش لذت برده‌اند، ولی چند نفر می‌گویند شوخی‌ها گاهی نمی‌گیرند و بعضی هم بیش از حد کش می‌آیند. دو منتقد ریتم را کند و پر از مکث‌های بی‌جان دانسته‌اند؛ منتقدی دیگر هم فیلم را کمدی کم‌مایه‌ای می‌بیند که به اندازه کافی خنده‌دار نیست. در مقابل، منتقدی از دو شماره موزیکال بسیار خنده‌دار تعریف کرده است.
آدام شنکمن، کارگردان، با همان شیرینی و سبک‌پردازی اغراق‌آمیزی که در «Hairspray» داشت، بین شوخی‌هایی که بیشتر به مذاق خودی‌ها خوش می‌آیند و لذت هجوهایی مثل «Airplane!» و «Barb and Star Go to Vista Del Mar» تعادل برقرار می‌کند. دیدن جوئل مک‌هیل با هارنس هم جذابیت خودش را دارد؛ حضور افتخاری او یکی از حضورهای افتخاریِ بهترِ چهره‌های سرشناس فیلم است. سارا میشل گلر و چارو هم از دیگر چهره‌هایی‌اند که حضور افتخاری دارند.
در نهایت، موفقیت «Stop! That! Train!» به یک سؤال ساده بستگی دارد: خنده‌دار است؟ جواب هم این است: بیشتر وقت‌ها، بله. با این‌همه شوخی در هر دقیقه، طبیعی است که همه‌شان نگیرند؛ بعضی شوخی‌ها هم زیادی کش پیدا می‌کنند و ریتمی را که باید تند و پرشتاب باشد، کند می‌کنند. اما شوخی‌هایی که جواب می‌دهند، واقعاً خنده‌دارند.
اینکه از «STOP! THAT! TRAIN!» ناامید شده‌ام، لابد از بی‌سلیقگی خودم است. شوخی‌ها آن‌قدر تند و پی‌درپی نیستند که حواس آدم را از بخش‌های کسل‌کننده پرت کنند. برخلاف پارودی‌های موفق‌تر، این‌جا شوخی‌های کافی پشت‌سرهم روی پرده نمی‌آیند تا شانس خنداندن مخاطب بیشتر شود. بااین‌حال، بازیگرها همگی خیلی خوب‌اند و دو اجرای موزیکال خنده‌دار هم دارد که حسابی صحنه را می‌دزدند.
تماشاگرانی که با «Drag Race»، ستاره‌هایش و داستان‌ها و دانسته‌های مربوط به دنیای آن آشنایند، احتمالاً بیش از تماشاگران عادی از تماشای بازیگران بهره می‌برند؛ به‌خصوص وقتی می‌بینند آن‌ها از شخصیت‌های صحنه‌ای‌ای که به آن‌ها معروف‌اند استفاده می‌کنند یا کمی تغییرشان می‌دهند. اما با وجود زبان و اصطلاحات کوییرپسند فیلم ــ که بخش زیادی از آن‌ها به‌هرحال به شبکه‌های اجتماعی هم راه پیدا کرده‌اند ــ فیلم Shankman اثری است که به‌راحتی می‌شود با آن ارتباط گرفت و برخلاف انتظار، دلنشین است.
Stop! That! Train! پر از شوخی‌های دیداری، کنایه‌های دوپهلو و بازی‌های زبانی است، اما شوخی‌هایش گاهی می‌گیرند و گاهی نه. شوخی‌های عالی لابه‌لای بخش‌های کلیشه‌ای گیر کرده‌اند؛ بخش‌هایی که مثل یک حرکت نمایشیِ افتادن روی زمین وسط اجرای لب‌خوانی، آن هم به‌شکلی ناشیانه، بد از آب درمی‌آیند. این فیلم بی‌تردید فقط به مذاق طرفدارهایش خوش می‌آید.
این کمدیِ پرهیاهوی قطارِ ازکنترل‌خارج‌شده، با بازی روپاول در نقش رئیس‌جمهور آمریکایی که همین حالا بهش نیاز داریم، برای ماه پراید حسابی سرگرم‌کننده است. حتی وقتی شوخی‌ها بیشتر وقت‌ها نمی‌گیرند، این ادای دینِ عاشقانه‌ی یک طرفدار هیچ‌وقت به درگ‌کوئین‌ها نمی‌خندد؛ همیشه با آن‌ها می‌خندد. و همین مهم است.
هرچه راز کارش باشد، حاصلش فیلمی است که یک‌ریز خنده‌دار است و بی‌هیچ خجالتی لوده‌بازی درمی‌آورد. شاید عمیق نباشد، شاید هم چندان گیرا نباشد، اما آن‌قدر لوده و مسخره است که عالی از کار درآمده.
در قلب این کمدی اکشن، که در واقع فیلمی ایده‌محور درباره رفاقت دو زن است، Ginger Minj و Jujubee قرار دارند. شخصیت‌پردازی این دو کاملاً با هم جور است، رابطه‌شان دلنشین است و مسیر پیروزی‌شان، با وجود اینکه از اول شانس چندانی ندارند، آدم را به طرفداری از آن‌ها وامی‌دارد.
Stop! That! Train! می‌خواهد حال‌وهوایی عامدانه اغراق‌آمیز و تصنعی داشته باشد؛ سبکی که با لبریز بودن جام جان می‌گیرد، اما ما تماشاگرها بیشتر جام را نیمه‌خالی می‌بینیم.
«Stop! That! Train!» با احمقانه‌ترین چیزها درست به‌اندازه‌ی لازم جدی برخورد می‌کند و خودش هم کاملاً می‌داند چقدر مسخره است.
