فیلم احضار: آخرین مراسم (The Conjuring: Last Rites 2025)

• − ریتم

به‌نظر می‌رسد فیلم‌های «احضار» آگاهانه برای کسانی ساخته شده‌اند که فیلم ترسناک را برای آرامش تماشا می‌کنند. لازم نیست از دنباله‌های خوش‌ساختی دلخور شد ــ هرچند به‌شکلی کلافه‌کننده کش‌دارند ــ که ماجراهای شخصیت‌های قهرمان را دنبال می‌کنند و چند ترس‌ولرزِ رضایت‌بخش نصیب‌مان می‌کنند. بااین‌حال، شاید بهتر باشد «Last Rites» همان‌طور که وعده داده شده، پرونده‌ی این مجموعه را ببندد. حالا دیگر ریتم آرام‌ترِ دوران بازنشستگی تقریباً بیش از حد به این فیلم‌ها می‌آید.

• + محتوا و پیام فیلم

اوج فیلم «Last Rites» به همان اندازه پرتنش و ناآرام‌کننده است که می‌خواهید، اما در عین حال گرم و الهام‌بخش هم هست. برخلاف خیلی از فیلم‌ها که می‌خواهند این ایده را جا بیندازند که خانواده‌ها وقتی همه با هم همکاری می‌کنند قوی‌ترند، این فیلم واقعاً به این حرف باور دارد و با تمام مهارت و احساسی که در توانش هست، آن را به دل می‌نشاند.

• + شخصیت‌پردازی
• + فیلمنامه
• + کارگردانی

به‌ندرت پیش می‌آید فیلم پایانیِ یک مجموعه‌ی ترسناک هم به رشد شخصیت‌ها بپردازد، هم داستانی دلهره‌آور داشته باشد و هم برای شخصیت‌ها پایانی رضایت‌بخش رقم بزند. The Conjuring: Last Rites هر سه را دارد. چاوز در این خداحافظی با وارن‌ها، به‌خوبی میان وحشت و لحظه‌های عاطفی تعادل برقرار می‌کند.

«Last Rights» ــ که در دنیایی مشترک با مجموعه‌های «The Nun» و «Annabelle» قرار دارد ــ بدرقه‌ی سینماییِ قابل‌قبولی برای این مجموعه است. فیلم ماجرای شخصی خانواده‌ی وارن و دخترشان جودی را با یک تسخیر ماورایی تازه پیوند می‌دهد که خانواده‌ای را وحشت‌زده کرده است.

• + کارگردانی

دست‌کم نیمی از زمان فیلم، Last Rites به‌اندازه‌ی فیلم اول چشم‌نواز، خوش‌ساخت و پر از لحظه‌های ناگهانیِ ترسناک است. فیلم هیچ‌وقت واقعاً ترسناک نمی‌شود، اما چاوز... دست‌ودلبازانه صحنه‌هایی تدارک دیده که تماشاگر را از جا می‌پراند و پاپ‌کورن را هوا می‌کند؛ همین صحنه‌ها این فیلم‌ها را برای تماشای دونفره در یک قرار شبانه عالی می‌کنند.

• − فیلمنامه

The Conjuring: Last Rites جایگاه مجموعه‌ی The Conjuring را به‌عنوان معادلِ «سریع و خشمگین» در سینمای وحشت تثبیت می‌کند: مجموعه‌ای از ماجراجویی‌های محافظه‌کارانه، مسیحی و خانواده‌محور که پر از اسپین‌آف و دنباله است، قصه‌اش را گم می‌کند و دوباره روی علاقه‌ی تماشاگران به الگوهای آشنا و قهرمان‌های لوس و کلیشه‌ای‌اش حساب می‌کند.

به‌عنوان یک فیلم ترسناک، «احضار: آخرین مناسک» فیلمی کلیشه‌ای است؛ نه خوب است و نه بد. عملاً از تماشاگرها التماس می‌کند که فقط با معیارِ قبول یا رد درباره‌اش قضاوت کنند. به‌عنوان پایان مجموعه‌ی «احضار» کمی موفق‌تر است، اما نه خیلی.

• + شخصیت‌پردازی
• + بازیگری

چیزی که Last Rites از همه بهتر از کار درمی‌آورد، روابط خانوادگی است؛ این روابط یادآور لحظه‌های آغازین فیلم اول‌اند و در تمام مجموعه هم پیوندی محکم میان فیلم‌ها ایجاد می‌کنند. فارمیگا و ویلسون، در کنار شخصیت‌های تازه و بازگشته، همگی این بخش را درخشان از کار درمی‌آورند.

• − ریتم

یکی از دلایلی که «The Conjuring: Last Rites» این‌قدر کسل‌کننده است، این است که یک ساعت و ۲۱ دقیقه طول می‌کشد تا وارن‌ها قبول کنند وارد خانه‌ی جن‌زده‌ای شوند که از همان دقیقه‌ی اول می‌دانیم قرار است واردش شوند.

• + بازیگری

چاوز آن‌قدر کاربلد شده که سزاوار آزادی مشروط است تا برود سراغ کارهای تازه. در همین حال، ویلسون و به‌خصوص فارمیگا، که به این‌همه چیزِ به‌شدت ساختگی و مسخره وقار بخشیده‌اند، بالاخره می‌توانند تعظیم کنند؛ مدت‌هاست سزاوار این تشویق‌اند.