در دنیای مارول، زمانی که قهرمانان با لباس‌های براق درخشش دارند، فیلم "صاعقه‌ها" با چهرهای متفاوت و تردیدآمیز به میدان میآید.
در دنیای مارول که قهرمانان با لباس‌های براق و شعارهای اخلاقی همه جا را پر کرده‌اند، فیلم صاعقه ها (Thunderbolts 2024) مثل سیلی‌ای است که نظم را به‌هم می‌زند و با لبخند می‌پرسد: اگر نجات دنیا به دست آدم‌های درست‌وحسابی نیست، پس به چه کسی باید امید داشت؟
مارول این‌بار مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است. فیلم، در نقطه پایانی فاز پنج دنیای سینمایی مارول قرار دارد، اما بیشتر به نوعی روایت پس‌لرزه می‌ماند؛ جایی که شخصیت‌های فرعی، زخم‌خورده و خاکستری، فرصت پیدا می‌کنند تا مرکز توجه باشند. اندی پارک، مدیر توسعه بصری مارول، آن را دنباله‌ای برای Black Widow (بیوه سیاه) معرفی کرده؛ نشانه‌ای از پیوستگی فضای سرد و سیاسی آن فیلم، با فضای سنگین و تردیدآمیز صاعقه ها.
فرایند تولید فیلم هم دست‌کمی از خود اثر نداشت. از اعتصاب سراسری نویسندگان و بازیگران گرفته تا تغییرهای ناگهانی در بازیگران فیلم صاعقه ها، همه‌چیز نشان از پروسه‌ای پیچیده و پرفشار داشت. استیون ین در ابتدا قرار بود نقش سنتری را بازی کند، اما پس از وقفه‌های تولید به دلیل اعتصابات سال ۲۰۲۳، پروژه را ترک کرد و لوئیس پولمن جای او را گرفت؛ بازیگری که خبر انتخابش درست در روز تولد سی‌و‌یک سالگی‌اش منتشر شد. این تغییر، به شکل عجیبی با فضای ناپایدار و پرتنش درون فیلم هم‌خوان است.
بازگشت چهره‌هایی چون لارنس فیشبرن و ریچل وایس نیز به اثر وزن و عمق بیشتری داده‌اند. همچنین برای علاقه‌مندان جزئیات، همکاری هانا جان-کامن و وایت راسل پس از تجربه مشترک در Black Mirror، حالا در مقیاسی بزرگ‌تر تکرار شده است.
فیلم Thunderbolts نه به‌دنبال پایان دادن به بحران است، نه آغاز عصر جدید. این فیلم روایت افرادی‌ست که شاید خودشان را باور ندارند، اما دنیا ناچار است به آن‌ها اعتماد کند. اثری که ثابت می‌کند مارول هنوز هم بلد است مسیرهای ناشناخته را، با تمام ریسک‌ها و پیچیدگی‌هایش، تجربه کند. و شاید همین ریسک، بزرگ‌ترین نقطه قوت آن باشد.
