در فضایی لطیف و احساسبرانگیز میان کمدی، عاشقانه و درام، این فیلم داستان زنی جوان را روایت می‌کند که پس از پشت سر گذاشتن دورهای دشوار در زندگی عاطفی خود، با مجموعهای از پیام‌های صوتی روبه‌رو می‌شود که نگاهش را به گذشته، عشق و آینده تغییر میدهند. هر پیام بخشی از خاطرات، آرزوها و احساساتی را زنده می‌کند که او گمان میکرد پشت سر گذاشته است. در حالی که میان روابط تازه، دوستیهای صمیمی و انتخابهای مهم زندگی حرکت می‌کند، سفری درونی را نیز تجربه می‌کند؛ سفری که او را به شناخت بهتر خود و معنای واقعی ارتباط انسانی نزدیکتر میسازد. فیلم با لحنی گرم و صمیمی، میان لحظات طنزآمیز و تأملبرانگیز تعادل برقرار می‌کند. «پیام‌های صوتی برای ایزابل» به کارگردانی ناتان ایوانز ساخته شده و بر قدرت خاطره، عشق و فرصتهای دوباره تمرکز دارد.
یک منتقد قصه را معنادار می‌داند و می‌گوید جیل پس از فقدانی سنگین التیام پیدا می‌کند. منتقدی دیگر می‌گوید فیلم هم می‌خنداند و هم اشک تماشاگر را درمی‌آورد و آدم را قانع می‌کند که امیدبخش‌بودن فیلم خجالت‌آور نیست. نگاه فیلم به دردسرهای قرارهای امروزی، دام‌های شبکه‌های اجتماعی و زن‌ستیزی تیزبینانه توصیف شده، هرچند گاهی کمی خوش‌بینانه می‌شود. منتقدی هم می‌گوید فیلم سراغ ایده‌ها و ظرافت‌های روان‌شناختی‌ای می‌رود که جدی به نظر می‌رسند، اما خود فیلم چندان جدی نیست.
همه‌چیز دست‌به‌دست هم می‌دهد تا با فیلمی فوق‌العاده و غافلگیرکننده روبه‌رو شویم؛ از آن فیلم‌هایی که یادتان می‌اندازند با ازمدافتادن ژانرهای زن‌محور، دقیقاً چه چیزهایی را از دست داده‌ایم. Voicemails For Isabelle هم شما را می‌خنداند، هم گریه‌تان می‌اندازد و هم باورتان می‌کند که خجالت‌آور نیست فیلمی بخواهد به آدم امید بدهد.
چیزی که واقعاً Voicemails for Isabelle را متمایز می‌کند این است که فقط یک کمدی‌رمانتیک دیگر نیست که چند بازدید بگیرد و بعد فراموش شود؛ این فیلم داستانی واقعاً معنادار دارد و تماشاگران می‌بینند جیل بعد از این فقدان ویرانگر چطور کم‌کم التیام پیدا می‌کند—و واقعاً موضوع فیلم همین است.
با همه‌ی شیرینیِ دقیق و حساب‌شده‌اش، «پیام‌های صوتی برای ایزابل» به آن نقطه نمی‌رسد. حیف، چون زویی دویچ و نیک رابینسون ــ دو بازیگر همیشه دوست‌داشتنی که از نظر سن‌وسال، سابقه در این ژانر و بانمکیِ تمام‌عیار به هم می‌آیند ــ هر کاری از دستشان برمی‌آید می‌کنند تا شما باور کنید.
زویی دویچِ دوست‌داشتنی بهترین دلیل برای تماشای «Voicemails for Isabelle» است. فیلم را لیا مک‌کندریک نوشته و کارگردانی کرده و خودش هم نقش کوتاه و بامزه‌ای در آن دارد. فیلم اول اشک‌درآر است و بعد کم‌کم به کمدی‌رمانتیکی با لحظه‌های تأثیرگذار تبدیل می‌شود.
این فیلم یک کمدی رمانتیکِ بزرگ و پر و پیمان است، با احساسات پررنگ، شخصیت‌های پر از عیب‌ونقص و اشاره‌هایی به داستان‌های عاشقانه محبوب‌تان. شور و شوقش منتقل می‌شود و مسری است، حتی وقتی فیلم چندان از آب درنمی‌آید؛ که البته بیشترِ وقت‌ها همین‌طور است.
با اینکه Voicemails for Isabelle از بیشتر کمدی‌های رمانتیک بهتر نیست، جنبه‌هایی دارد که واقعاً جالب‌اند. سراغ ایده‌هایی می‌رود و به ظرافت‌هایی در روان‌شناسی اشاره می‌کند که جدی به نظر می‌رسند، هرچند خود فیلم جدی نیست.
کمدی‌رمانتیک‌ها حسابی دارند برمی‌گردند و Voicemails For Isabelle پیشتاز این موج است. کشش بین نیک رابینسون و زویی دویچ روی پرده آن‌قدر ملموس است که حتی سردترین دل‌ها هم به عشق باور پیدا می‌کنند.
مک‌کندریک با مهارت از پس این کار برمی‌آید و بارها خیالمان را راحت می‌کند که کار دست آدم‌های کاربلدی است. دویچ هم در هر صحنه به مک‌کندریک اطمینان می‌دهد که با انتخاب «مگ رایانِ نتفلیکس»، انتخاب بازیگرها را کاملاً درست انجام داده است.
فیلمی شیرین و بامزه است، هرچند کمی حال‌وهوای تعقیب و مزاحمت دارد؛ با نوستالژی سراغ دهه‌ی ۲۰۱۰ و فیلم‌های عاشقانه‌ای می‌رود که اغلب دل‌شکستگی فراوانی هم چاشنی‌شان بود.
زوئی دویچ به این فیلم اشک‌درآر، که در نتفلیکس حسابی گل کرده، شور و نمکِ لازم را می‌بخشد؛ حتی وقتی فیلم زیادی به شیرینیِ لوس و خجالت‌آورش رو می‌آورد.
