فیلم غارتگر: سرزمین های بد (Predator: Badlands 2025)

• + کارگردانی
• + شخصیت‌پردازی

دن تراختنبرگ این مجموعه را به مسیر جالبی می‌برد و همین بابتش امتیاز اضافه می‌گیرد. حالا بخشی از گذشته‌ی «پردیتور» را می‌فهمیم؛ همان هیولای مرموزی که آدم‌ها را می‌کشد. این لزوماً چیز بدی نیست. «بدلندز» با قرار دادن یک یائوتجا در مرکز داستان، درواقع نشان می‌دهد این مجموعه در بهترین لحظه‌هایش چه چیزهایی داشته که جذابش کرده‌اند. دِک و تیا زوجی غیرمنتظره و سرگرم‌کننده‌اند که انرژی تازه‌ای به مجموعه می‌آورند و نوع کاملاً متفاوتی از شکار را پیش می‌کشند. شاید فیلم جمجمه و ستون فقراتمان را بیرون نکشد و با فریادی خونین پیروزی‌اش را جشن نگیرد، اما خیلی به این کار نزدیک می‌شود.

• + شخصیت‌پردازی
• + محتوا و پیام فیلم

نبوغِ «Prey» که این مجموعه را دوباره جان بخشید و «Killer of Killers» که تابستان گذشته واقعاً محشر بود، در این است که هر دو یاوتجاها را پیش از آن‌که دشمن باشند، در جایگاه شخصیت‌هایی قرار می‌دهند که تفاوتشان با قهرمان، ویژگی‌های او را برجسته می‌کند. حالا «Predator: Badlands» که خیلی سرگرم‌کننده و پرشور است، این رویکرد را تا نتیجه‌ی منطقی‌اش پیش می‌برد: یکی از این موجودات را قهرمان داستان می‌کند و او را از طرز فکری رها می‌سازد که فرهنگش درباره‌ی گونه‌های دیگر به او القا کرده؛ طرز فکری الهام‌گرفته از «The Most Dangerous Game».

• ± فیلمنامه
• + ریتم

Predators: Badlands شاید هم‌سطح فیلم فرعیِ ۲۰۲۲ تِرَکتِنبرگ از مجموعه‌ی Predator، یعنی Prey، نباشد، اما لذت‌های خودش را دارد. فیلم از آن کارهای به‌طرز هوشمندانه‌ای احمقانه است: داستانش را تا ساده‌ترین حد ممکن پایین می‌آورد تا حسابی از عجیب‌وغریب‌بودن دنیایی که ساخته لذت ببرد. هر صحنه کار خودش را می‌کند و فیلم که کمی بیشتر از ۱۰۰ دقیقه است، آن‌قدر نمی‌ماند که از آن خسته شوید.

• + بازیگری
• + کارگردانی

تراختنبرگ که پیش‌تر فیلم «Prey» محصول ۲۰۲۲ را کارگردانی کرده و در نوشتن داستانش هم همکاری داشته و اوایل امسال انیمیشن «Predator: Killer of Killers» را ساخته، در پرداخت این دنیا اعتمادبه‌نفس دارد و این از فیلم پیداست. او داستانی درباره خیانت به خانواده و لذتِ پیدا کردن خانواده‌ای از جنس انتخاب خودت ساخته؛ داستانی که در آن موجودات هولناک و کابوس‌واری را هم با شمشیری لیزری از وسط نصف می‌کنند. اما فنینگ است که با بازی در هر دو نقش بیش از همه می‌درخشد.

• + محتوا و پیام فیلم

در نهایت، Predator: Badlands ماجرایی درباره‌ی گونه‌های مختلف موجودات است که به شکلی عجیب الهام‌بخش است. این موجودات بر محدودیت‌های برنامه‌ریزی‌شان، چه واقعی و چه استعاری، غلبه می‌کنند و/یا ثابت می‌کنند بیش از آن چیزی هستند که دیگران تصور می‌کردند. پیام فیلم برای همه‌ی موجودات سراسر کیهان صدق می‌کند: گاهی چیزهایی که بیش از همه می‌خواهید، ارزش به‌دست‌آوردن ندارند. وقتی این را بفهمید، آزاد می‌شوید.

• + کارگردانی
• + فیلمنامه

Predator: Badlands شاید به‌اندازه‌ی Prey تکان‌دهنده نباشد، اما باز هم ثابت می‌کند که سپردن مجموعه‌ی Predator به تراختنبرگ یکی از هوشمندانه‌ترین تصمیم‌های تاریخ این مجموعه بوده است. این نویسنده و کارگردان همچنان راه‌های درخشان و جذابی پیدا می‌کند تا دنیای فیلم‌های Predator را بکاود و گسترش دهد؛ آن هم به شکلی هیجان‌انگیز. همین باعث شده این مجموعه از همیشه بهتر باشد.

• + کارگردانی

این‌که حاصل کار در نهایت سرگرمی مفرحی از آب درمی‌آید، هرچند خود فیلم هیچ‌وقت به‌اندازه اجزایش جسورانه به نظر نمی‌رسد، احتمالاً نشانه‌ای امیدوارکننده است: Dan Trachtenberg به جایگاهی شبیه جایگاه Phil Lord و Chris Miller در یک دهه پیش رسیده؛ یعنی پیشنهادهایی را می‌پذیرد که در نگاه اول فاجعه‌بار به نظر می‌رسند و برخلاف انتظار، از آن‌ها فیلم‌هایی تماشاگرپسند می‌سازد که چیزی از ایده اصلی‌شان کم نمی‌کنند.

«بدلندز» آشکارا فیلمی از جنس فیلم‌های درجه‌B است و با کنار گذاشتن هرگونه سودای ساخت فیلمی پرستیژدار، با تمام وجود از آزادی‌هایی که این کار به آن می‌دهد استفاده می‌کند و از آن‌ها لذت می‌برد. فیلم فقط می‌خواهد تا جای ممکن بهترین نسخه از یکی دیگر از قسمت‌های بی‌شمار «غارتگر» باشد. اگر برای این کار لازم باشد برند مجموعه را پیچیده‌تر کند و ــ بله ــ از تندی‌اش هم کم کند، خب، باشد.

• + محتوا و پیام فیلم

Badlands چیزی را که تا امروز درباره یکی از هولناک‌ترین شرورهای تاریخ سینما می‌دانستیم، زیر سؤال نمی‌برد. فقط راه کاملاً تازه‌ای باز می‌کند تا به این شخصیت و چیزی که نماینده‌اش است فکر کنیم. فکرش را هم نمی‌کردم روزی برای توصیف فیلمی از مجموعه‌ی Predator از واژه‌ی «زیبا» استفاده کنم. اما همین است که فیلم را به غافلگیری فوق‌العاده‌ای تبدیل می‌کند.

• + شخصیت‌پردازی

هوشمندانه با قوانینِ به‌ظاهر تثبیت‌شده‌ی مجموعه بازی می‌کند و به این ترتیب، فیلم را جذاب‌تر می‌کند، بی‌آنکه از ترسناکیِ شخصیت اصلی کم کند. Trachtenberg با هر قسمت، این مجموعه را غنی‌تر می‌کند. اگر نمای پایانی فیلم نشانه‌ی قابل‌اعتمادی باشد، او هنوز کارش با این مجموعه تمام نشده است.