«عقاب‌های جمهوری» فیلمی اکشن-درام-هیجانی با تولید مشترک چند کشور اروپایی است که در فضایی پرتنش و معاصر، روی تقاطع قدرت، وفاداری و بقا تمرکز می‌کند. روایت با ضرب‌آهنگی حساب‌شده پیش می‌رود و شخصیت‌هایی را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهد که هر تصمیم می‌تواند پیامدهای پیش‌بینی‌ناپذیر داشته باشد. فیلم از دل تعقیب‌وگریزها و لحظات نفس‌گیر، به کشمکش‌های درونی و اخلاقی می‌پردازد و با نگاهی واقع‌گرا، فشار محیط و شبکه روابط را بر انتخاب‌های فردی برجسته می‌کند. لحن اثر سرد و کنترل‌شده است و تنش به‌تدریج انباشته می‌شود، بی‌آنکه به اغراق متوسل شود. «عقاب‌های جمهوری» با تکیه بر فضاسازی دقیق و بازی‌های مینی‌مال، تجربه‌ای متمرکز و جدی ارائه می‌دهد. این فیلم به کارگردانی تاریک صالح ساخته شده و ادامه‌ای بر نگاه سینمایی او به تریلرهای شخصیت‌محور به شمار می‌آید.
منتقدان از بازی فارس فارس تعریف کرده‌اند: چهره‌اش خودپسندی، اضطراب و زخم‌های عاطفی شخصیت را خوب منتقل می‌کند و بازی‌اش میان لحظه‌های کمدی و درام تعادل دارد. فیلم هم ماجرای سیاسی را به دشواری‌های قهرمانش، که بازیگر و ابزار تبلیغاتی حکومت است، پیوند می‌زند و صنعت سینما و اقتدارگرایی را به هجو می‌گیرد. یک منتقد آن را تریلری تأمل‌برانگیز می‌داند و منتقدی دیگر باورپذیری اتفاقاتش را دستاوردی مهم می‌شمارد.
فیلمنامه‌ی صالح نزدیک به دو ساعت دور خودش می‌چرخد و از اصل ماجرا طفره می‌رود، تا اینکه ناگهان وارد فاز خشونت‌آمیزی می‌شود. این چرخش آن‌قدر ناگهانی است که تماشاگر را بهت‌زده می‌کند، اما اگر زودتر اتفاق می‌افتاد، اثرگذارتر بود. تدوینی جمع‌وجورتر می‌توانست تا حد زیادی از بی‌هدفی و کش‌داربودن فیلم کم کند؛ به‌خصوص که چند صحنه درباره‌ی فیلم‌برداریِ خود فیلم هم، چون ساختگی‌اند، بی‌رمق از آب درآمده‌اند.
اگر پایان‌بندی فیلم بیشتر حال‌وهوای ولتر را دارد تا مثلاً فیلم «زد» ساختهٔ کوستا-گاواراس، مسیر پر‌دلهره‌ای که فیلم طی می‌کند تا جورج را به اندکی رضایت‌خاطرِ موقت و لرزان برساند، به‌یادماندنی و چشم‌گشاست.
داستان‌پردازیِ پیچ‌درپیچِ صالح از ریتم و نگاه بصری‌اش سرزنده‌تر است. اما تصویری که فیلم از همکاری نشان می‌دهد، ناگزیر آدم را به لرزه می‌اندازد.
فیلمی شسته‌رفته و گهگاه بامزه است، اما نقد کلی‌اش به نقاط تلاقی ناخوشایند فرهنگ و حکومت هیچ‌وقت از سطح فراتر نمی‌رود.
چهره‌ی تکیده و خوش‌قیافه‌ی فارس، خودپسندی را به‌خوبی نشان می‌دهد، اما در عین حال رنج عاطفیِ تأثربرانگیز، اضطراب و ترحم به حال خودش را هم منتقل می‌کند.
چیزی که Eagles of the Republic را جذاب می‌کند، این است که حتی وقتی در بخش پایانی‌اش از دنیای سینما فاصله می‌گیرد و سراغ قالب آشناترِ تریلر سیاسی می‌رود، باز هم اتفاقات داستان را به کشمکش‌هایی پیوند می‌دهد که فهمی هم به‌عنوان بازیگر و هم در مقام بلندگوی سیاسی از سر می‌گذراند.
اگر فیلم به طنز یا درامی پرتنش محدود می‌ماند، بهتر از آب درمی‌آمد؛ اما به هر حال، اوج فیلم صالح عالی از کار درآمده و حسابی پرتنش است.
با وجود بازی فوق‌العاده‌ی فارس و موسیقی متن درخشان الکساندر دسپلا، «Eagles» آن ضربه‌ی عاطفی شدیدی را که انتظار دارید وارد نمی‌کند. اما باور می‌کنید هر چیزی که صالح به تصویر می‌کشد، ممکن است اتفاق بیفتد یا اتفاق خواهد افتاد؛ و این خودش دستاوردی است.
این کمدی‌ـ‌تریلر گیرا و هوشمندانه ساخته شده و حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. صنعت سینما و اقتدارگرایی را به سخره می‌گیرد، بی‌آنکه طنزش را به لودگیِ محض بکشاند. هرجا لازم باشد، از جدی‌شدن و پرداختن به واقعیت هم نمی‌ترسد.
بزرگ‌ترین نقطه‌قوتِ Eagles of the Republic فارس فارس است؛ او در نقش یک بازیگر ابرستاره در مصر، بسیار باورپذیر ظاهر می‌شود و میان صحنه‌های کمدی و دراماتیک تعادل ظریفی برقرار می‌کند.
