با اینکه شاید یکی دو اشارهٔ بیش از حد به فیلم اول و چند خط داستانیِ غیرضروری در آن وجود داشته باشد، این دنباله صرفاً به نوستالژی تکیه نمیکند و در عین حال همهٔ چیزهایی را که نسخهٔ اصلی را عالی کرده بود، کنار نمیگذارد. شاید تعادل کاملاً بینقصی نباشد، اما بسیار به آن نزدیک است. فکر نمیکنم دیالوگهای این فیلم را به اندازهٔ قسمت اول تکرار کنم، اما قطعاً خودم را در آینده در حال خوردن پاپکورن و شکلا...
