یک خط داستانی عاشقانه‌ی فرعی و سرسری که اندی را به یک سازنده‌ی املاک بی‌روح و کلیشه‌ای (پاتریک برامل) پیوند می‌دهد، بهتر بود از فیلم حذف می‌شد و پایان‌بندی هم شاید کمی بیش از حد احساساتی است. اما با این حال، این هنوز دنباله‌ای هوشمندانه و رضایت‌بخش است. «The Devil Wears Prada 2» شبیه به به‌روزرسانی‌ای شیک از یک اثر کلاسیک است، نه یک بدل ارزان که بعد از چند بار شست‌وشو از هم می‌پاشد.
آن عنوان به‌اشتباه این تصور را ایجاد می‌کند که با اثر یک نابغه هنری روبه‌رو هستیم که در حال فتح قله‌های تازه‌ای در ژانر وحشت متعالی است؛ در حالی که فیلم در واقع یک ماجراجویی سرگرم‌کننده، احمقانه و هیجان‌انگیز است که به مجموعه فیلم‌های مومیایی، هوایی به‌شدت فاسد و تازه تزریق می‌کند.
چند مورد از جامپ‌اسکرهای فیلم بی‌رحمانه مؤثر از کار درآمده‌اند و «Hokum» با لحن گوتیکِ کارتونی و اغراق‌آمیز خود، دقیقاً همان چیزی را ارائه می‌دهد که وعده داده است.
