کریگ واترمن همیشه فکر میکرد که زندگیاش همانطور که هست، خوب پیش میرود؛ یک خانه‌ی مرتب، یک برنامهی روزانهی بدون تغییر، و یک دنیای کوچک که در آن نیازی به پیچیدگیهای روابط انسانی نیست. اما وقتی آستین کارمایکل، همسایهی جدید و خوشمشربی که انگار از جنس آدمهای بیدغدغه است، به محله می‌آید، معادلهی زندگی کریگ به هم میریزد. حالا او در مسیر ساختن یک رابطهی دوستانه قرار گرفته، اما مگر دوستی چیزی است که بتوان با برنامهریزی و محاسبه ساخت؟ داستان فیلم دوستی (Friendship 2024) پر از لحظاتی است که مرز میان صمیمیت و وسواس را محو می‌کند و نشان میدهد که گاهی در تلاش برای پیدا کردن یک دوست، ممکن است بیشتر از همیشه تنها شویم.
بسیاری از منتقدان فیلم را کمدی‌ای بسیار خنده‌دار می‌دانند و طنز موقعیت‌های معذب‌کننده‌اش را نقطه قوت آن می‌شمارند؛ این جنس شوخی احتمالاً بیشتر به مذاق طرفداران سبک تیم رابینسون خوش می‌آید. بازی رابینسون و پل راد و صحنه‌های مشترکشان هم تحسین شده است. فیلم به تنهایی و انزوای اجتماعی مردان و دشواری دوست‌شدن می‌پردازد؛ بعضی منتقدان نگاهش به این موضوع را صمیمانه و به‌روز دانسته‌اند.
به نظر می‌رسد «Friendship» را دقیقاً طوری ساخته‌اند که بهترین شروع ممکن را برای رابینسون در نقش اول یک فیلم سینمایی رقم بزند. البته فیلم فقط بستری برای درخشش یک کمدین نیست؛ حرفی به‌موقع هم می‌زند و به‌نوعی، کمی از اعتبار این ایده‌ی جامعه‌شناختیِ عامه‌پسند را کم می‌کند که مردان دچار «اپیدمی تنهایی» شده‌اند؛ ایده‌ای که در عمل، رفتار ضد اجتماعی مردانی را توجیه می‌کند که نمی‌خواهند یا نمی‌توانند برای دوستی با همدیگر تلاش کنند.
رفاقت تا پایان به شکلی حیرت‌انگیز کج‌ومعوج می‌شود؛ حتی می‌شود گفت با داستانی تراژیک طرفیم که خنده‌اش آدم را از جا می‌پراند. بااین‌حال، فیلم استادانه از کار درآمده. کم پیش می‌آید فیلمی که انگار از دل یک مجموعه اسکچ کمدی بیرون آمده، واقعاً این‌قدر خنده‌دار و حسابی به‌هم‌ریخته باشد و درعین‌حال آن‌قدر هوشمند باشد که به گوشه‌های تاریک و کاملاً کج‌ومعوجِ وضعیت بشر هم بپردازد.
اگر همین حالا هم سبک طنز رابینسون دل‌زده‌تان می‌کند، خیالتان راحت: Friendship از قالب کمدی همیشگی او بیرون نمی‌زند. اما برای آن‌هایی که از قبل از طرفداران پروپاقرص تیم رابینسون‌اند ــ برادرهای پیراهن‌همسان، خریداران Dan Flashes و زیپ‌لاین‌سوارهای جمع ما ــ Friendship موقعیت‌های خجالت‌آور و معذب‌کننده را به سطح تازه‌ای می‌برد و آن‌ها را در قالبی بسیار کافمن‌وارتر از کارهای معمول او عرضه می‌کند.
بله، Friendship از خیلی جهات شبیه نسخه‌ی بلندترِ یک آیتم کمدی از I Think You Should Leave است؛ آیتمی بر پایه‌ی پوچیِ عجیب‌وغریب و سیلی از اتفاقات پی‌درپی که اوضاع را بدتر می‌کنند. بااین‌حال، انصافاً باید گفت DeYoung ــ کارگردان تلویزیونی‌ای که با این فیلم نخستین فیلم بلندش را ساخته ــ به چند شکل رضایت‌بخش از این فرصت استفاده می‌کند.
به‌راحتی می‌شود تصور کرد که نسخه‌ای از این فیلم ممکن بود به مجموعه‌ای از اسکچ‌های کم‌وبیش بی‌ربط تبدیل شود (و بااین‌حال، با وجود بی‌ساختار بودنش، یکی از خنده‌دارترین کمدی‌های نابِ سال‌های سال از آب دربیاید). اما DeYoung داستان را با هدفمندیِ روشن و رضایت‌بخشی پیش می‌برد و نتیجه‌اش پایانی است که، بهتر از تقریباً هر صحنه‌ی قبلی، میان همه‌ی حال‌وهواهای متفاوت فیلم تعادل دقیقی برقرار می‌کند.
کلیتِ Friendship به‌اندازه مجموعِ بخش‌های ناهمگونش جذاب نیست. آدم با خودش فکر می‌کند شاید اگر این نگاه به معذب‌بودن مردهایی که با تمام وجود سعی می‌کنند با هم صمیمی شوند، جمع‌وجورتر و متمرکزتر بود، بهتر از آب درمی‌آمد.
رابینسون واقعاً در این کار نابغه است؛ چه در کش‌دادن «ف***»هایش، طوری که انگار دارد فروریختن تار و پود جهان را تماشا می‌کند، چه در اینکه لبخندش می‌تواند هم با شدتی هراس‌آور شعله بکشد و هم شکنندگیِ کودکی گم‌شده را داشته باشد.
این فیلم نه‌فقط قواعد ژانر «Ruddy-comedy» را زیرورو می‌کند، بلکه آن را از درون می‌پوساند؛ تصویری چنان فراگیر و به‌شکلی ترسناک واقعی از تنهایی مردانه که خنده و جیغ تقریباً در هم می‌آمیزند.
فیلم با جسارت و به‌شکلی عجیب‌وغریب به این می‌پردازد که آدم‌ها در تلاش برای جلب تأیید یکدیگر چقدر می‌توانند گیج‌کننده باشند؛ چه در محل کار و خانه، چه در خانه‌ی دوست تازه‌شان، آن‌هم با شیک‌ترین لباس‌های Ocean View Dining تنشان.
هم‌بازی شدن رابینسون و راد گاهی فیلم Friendship را به حرکت می‌اندازد. اما نیروی اصلی کمدی فیلم بیشتر شبیه صدای ساییده‌شدن دنده‌هاست؛ انگار فیلم دارد تلاش می‌کند از دنده‌دو به دنده‌سه برود.
