فیلم ترون: آرس (Tron: Ares 2025)

• + فیلم‌برداری
• + موسیقی
• + فیلمنامه

بعید است Tron: Ares بتواند Tron را به آن مجموعه‌ی بزرگ سینمایی‌ای تبدیل کند که دیزنی آشکارا دهه‌هاست می‌خواهد داشته باشد، اما نشان می‌دهد این شرکت حالا بهتر فهمیده این فیلم‌ها باید چه ویژگی‌هایی داشته باشند: تماشایی و هیجان‌انگیز باشند، موسیقی متن فوق‌العاده‌ای داشته باشند و داستانی احمقانه اما سرگرم‌کننده تعریف کنند. Tron: Ares نه‌فقط از پس این کار برمی‌آید، بلکه قسمت‌های دیگر مجموعه را هم به شکل‌های بامزه‌ای در دل فیلم جا می‌دهد؛ طوری که واقعاً دلتان می‌خواهد فیلم‌های بیشتری در این دنیا ببینید، نه اینکه قسمت‌های بعدی را به زور به شما تحمیل کنند. Tron: Ares پدیده‌ای نیست که همه‌چیز را عوض کند، اما پیشرفت درست‌وحسابی‌ای است.

• − کارگردانی
• − جلوه‌های بصری

رونینگ، که بعدها یکی از فیلم‌های «دزدان دریایی کارائیب» و «زن جوان و دریا» را کارگردانی کرد، این اثر را قابل‌قبول کارگردانی می‌کند، اما نوآوری چندانی به خرج نمی‌دهد. اواخر فیلم، وضوح تصویر افت می‌کند و اثر به فیلمی هیولایی با تصویرهای پر از اختلال و پیکسل‌های درشت تبدیل می‌شود؛ چون دنیای واقعی نمی‌تواند آن جذابیت شیک و بی‌روحِ گرید را در خود جا دهد.

• + موسیقی

اگر بگوییم برندگان اسکار، ترنت رزنر و اتیکوس راس، موسیقی را حسابی پرقدرت ساخته‌اند، کم گفته‌ایم. گاهی ضرب‌آهنگ‌هایشان صندلی سینما را زیر تنم می‌لرزاند و وسوسه‌ام می‌کرد فکر کنم «ترون: آرس» از چیزی که واقعاً هست بهتر است. موسیقی‌شان صحنه‌های اکشن را پیش می‌برد و باعث می‌شود آشوب بصریِ پیش چشم‌مان را باور کنیم.

• + جلوه‌های بصری

این تعریف آن‌قدر کم‌جان است که بیشتر به نکوهش می‌ماند: «Tron: Ares» کمی کمتر از قسمت قبلی‌اش نامنسجم است (البته معیار چندان بالایی نیست) و از گذشت زمان هم بهره می‌برد تا جلوه‌های بصری‌اش را بهتر کند؛ چون فرایند جوان‌سازی دیجیتالی جف بریجز، بازیگر فیلم اول، در «Legacy» حواس‌پرت‌کن و بی‌روح بود.

• ± شخصیت‌پردازی

با اینکه دیدن اینکه «ترون» در قرن بیست‌ویکم چه شکلی پیدا می‌کند هیجان‌انگیز بود، برند ترون سد راه تحول درونی آرس می‌شود. هرقدر هم تماشای «ارتقای سطح» او جذاب باشد، تماشاگران انتظار مسابقه‌های لایت‌سایکل و نبردهای پویای گلادیاتوری را دارند؛ و رونینگ هم همین‌ها را ارائه می‌کند.

• − فیلمنامه
• − بازیگری

واقعیت تلخ ماجرا این است که دیزنی برای ساخت دنباله ۱۵ سال وقت گذاشت، اما هیچ‌وقت داستان جذابی پیدا نکرد که روایت کند. آن‌همه پول هم خرج کرد، بی‌آنکه بازیگری انتخاب کند که تماشای دو ساعت دویدنش در این برهوتِ سرخِ نئونی برایمان جذاب باشد.

• − فیلمنامه
• + موسیقی

Ares عمدتاً فیلمی یک‌بارمصرف و به‌شدت احمقانه است؛ محصول شیفتگی تنبلانه‌ی فیلم‌سازانش به فرنچایزها، فیلم‌سازانی که انگار کمترین اهمیتی نمی‌دهند چه داستانی دارند تعریف می‌کنند. اما Ares در قالب یک اسکرین‌سیورِ تصویریِ دوساعته، با موسیقی متنِ پرطنین و مسحورکننده‌ی Nine Inch Nails، حرف ندارد.

• + موسیقی
• + بازیگری

ترانه‌های تکنوی پرضرب و موسیقی متنِ Nine Inch Nails کمک می‌کنند فیلم راحت‌تر هضم شود؛ جف بریجز، بازیگر ترونِ اصلی، هم در چند صحنه با حال‌وهوای «Dude» معروفش به این کمک می‌کند. اما سفر به آن دنیای جذاب و پیشرفته در سومین فیلم «ترون» بیشتر زحمت است تا لذت.

• − فیلمنامه

ترون: اریس نمونه‌ی تمام‌عیار فن‌سرویس است: نمایشی جسورانه و پرهیاهو که از ارجاع‌های پنهان و اشاره‌های دوباره به بخش‌های قبلی مجموعه سیر نمی‌شود. اما این رویکرد دو مشکل دارد: ممکن است کسانی را که بیرون از حلقه‌ی هواداران‌اند پس بزند و به‌جای داستان‌گویی، بمباران حسی را در اولویت بگذارد.

• + جلوه‌های بصری
• + موسیقی

اگر تنها چیزی که از فیلم ترون می‌خواهید جلوه‌های بصری خیره‌کننده، موسیقی متن عالی و چند صحنه اکشن سرگرم‌کننده با لایت‌سایکل‌ها، سلاح‌های باحال و حتی یک ریکاگنایزر است، «آرس» همان فرمان را اجرا می‌کند. اما اگر چیز بیشتری بخواهید، کم‌کم همه‌چیز کمی به‌هم می‌ریزد.