فیلم "تاریخ مجهول آمریکا" داستان دو برادر به نامهای دریک و دنیل را روایت می‌کند که در محیطی پر از نژادپرستی بزرگ میشوند. دریک، نوجوانی نژادپرست، به سرپرستی یک گروه تبهکاری درمیآید و در ادامه به افکار نژادپرستی و تبعیض نژادی تبدیل می‌شود. اما برادر کوچکترش، دنیل، به تدریج در مسیری متفاوت به سوی فهم و تغییر میرود.
چند منتقد بازی ادوارد نورتون را از نقاط قوت فیلم می‌دانند و از توانایی چشمگیرش در دگرگون‌شدن برای نقش‌های مختلف و اجرای پرقدرتش تعریف می‌کنند. او به شخصیت جوان و آزارگرِ جامعه‌ستیز، هوش و پشیمانی می‌بخشد و تا حدی میان این شخصیت و پسری شیرین و باهوش پیوند برقرار می‌کند. بااین‌حال، یک منتقد از تندی و گوش‌خراش‌بودن بازی بعضی بازیگران ایراد گرفته است. درباره واقع‌نمایی فیلم هم اختلاف نظر هست: برخی آن را زنده و صادقانه، حتی شبیه مستند، می‌دانند؛ منتقدی دیگر می‌گوید فیلم فقط گاهی واقعی به نظر می‌رسد.
این‌که نورتون چقدر خودش را در نقش غرق کرده، از همین پیداست: او حتی می‌تواند تا حدی میان این پسرکِ اساساً مهربان و باهوش و آن هیولای جذابِ سفیدپوستِ فرودست پیوند برقرار کند؛ هیولایی که مدت‌ها پس از آن‌که موعظه‌های لیبرال‌مآبانه‌ی فیلم در میان خش‌خش محو شوند، باز هم ذهنمان را رها نخواهد کرد.
این از آن نقش‌های انفجاری است که خیلی از بازیگرها حاضرند برای به‌دست‌آوردنش دست به هر کاری بزنند. اما آنچه در بازی نورتون غافلگیرکننده است، خودنماییِ پرزرق‌وبرقش نیست؛ او این جامعه‌ستیز جوان و سادیستی را پشیمان و باهوش از کار درمی‌آورد.
American History X تصویری زنده و صادقانه از دنیایی و شیوه‌ی زندگی‌ای ارائه می‌دهد که بیشتر ما هرگز تجربه نخواهیم کرد. دست‌کم، فیلمی معمولی نیست.
قدرت این فیلم از پرسش‌های بی‌پاسخی می‌آید که مخاطب را وادار می‌کنند نفرت و پیامدهایش را بررسی کند؛ همین «تاریخ مجهول آمریکا» را به درسی تبدیل می‌کند که نباید از دست داد.
بازی نورتون، که به‌اندازه‌ی نقش‌آفرینی نامزد اسکارش در فیلم Primal Fear متنوع است، بار دیگر نشان می‌دهد که او یکی از بازیگرانی است که در سینما به‌طرزی خیره‌کننده از نقشی به نقش دیگر تغییر می‌کند.
با وجود واقع‌نماییِ ظاهری‌اش و تمرکز بر مسئله‌ای کاملاً روز، فیلم فقط گهگاه واقعی به نظر می‌رسد.
فیلم حمله‌ای به‌طرز حیرت‌آوری کوبنده به نژادپرستی است؛ بازی‌ها و کارگردانی‌اش هم آن‌قدر خوب از کار درآمده‌اند که فیلم سرگرم‌کننده هم هست. [۳۰ اکتبر ۱۹۹۸، جمعه، ص. A]
در فیلمش چیزهای زیادی هست که می‌شود دوست داشت، اما همه این‌ها قبلاً هم در فیلم‌هایی با ابهام اخلاقیِ چالش‌برانگیزتری به کار رفته‌اند. این ایراد واقعاً مهلک است.
فیلم نمی‌تواند به‌اندازه‌ای که می‌خواهد توضیح بدهد چه چیزی کسی را اسکین‌هد می‌کند و چه چیزی این هویت را از او می‌گیرد، اما بااین‌حال ما را تا حد خوبی پیش می‌برد.
سخت است بفهمیم چه کسی را باید بابت گسستگی فیلم، آمیزه‌ی خشم و احساسات‌گرایی‌اش و بازی اغراق‌آمیز و گوش‌خراش بعضی بازیگران سرزنش کرد.
