سریال از آن دست درامهای غیرمنطقی و پرکشش است که اگر به جای ایراد گرفتن و گفتنِ «اینکه محاله اتفاق بیفته!» فقط خودت را به جریانش بسپاری، از تماشایش حسابی لذت میبری.
Grace Ofori-Attah در اقتباس هوشمندانهاش از رمان JP Delaney حسابی به بازیگرانش اعتماد دارد؛ اونها با نگاهها و حرکات ظریفشون، احساسات عمیق داستان رو راحت و طبیعی به مخاطب منتقل میکنن.
سریال Playing Nice هیچ چیز بهخصوص نوآورانه یا بهیادماندنی ندارد و حرف عمیقی هم دربارهی والد بودن برای گفتن ندارد. چیزی که احتمالاً مدتها یادت میماند، همان حس عصبانیت و دلخوری از داستان است، نه جزئیاتش. با این حال، وقتی پای تماشایش مینشینی، نمیتوانی جلوی خودت را بگیری و دائماً کنجکاوی داری ببینی بعد چه اتفاقی میافتد.
