-
بهرام عظیمی، کارگردان نامآشنای انیمیشن ایران، در گفتوگویی تفصیلی به مرور ناگفتهها و حواشی پشت صحنه ساخت و اکران فیلم سینمایی «تهران ۱۵۰۰» پرداخت؛ اثری که تولید آن پنج سال به طول انجامید و برای نخستین بار پای چهرههای مطرح سینما نظیر هدیه تهرانی، بهرام رادان و مهران مدیری را به سینمای انیمیشن بلند ایران باز کرد.
عظیمی در بخشی از مصاحبه خود با ایسنا، با صراحت از دلایل عدم رضایت خود از خروجی نهایی فیلم، بودجه تولید و رفتار ستارههای پروژه پرده برداشت.
عظیمی با اشاره به حضور بازیگرانی چون مهران مدیری، بهرام رادان، محمدرضا شریفینیا، حسام نواب صفوی، گوهر خیراندیش، مهتاب نصیرپور، حبیب رضایی و ماشاالله شاهمرادی، انتخاب بازیگران را مدیون حبیب رضایی دانست و درباره حضور هدیه تهرانی گفت:
«آن موقع که ما رفتیم با ایشان صحبت کردیم، چند سال بود که اصلاً فیلم کار نمیکرد. اما وقتی داستان را دید و فهمید که نقش کاراکتر انیمیشن را دارد نقش را پذیرفت و فیلم ساخته شد.»
او درباره انرژی بازیگران و وسواس کاری هدیه تهرانی افزود:
«من چون با این بازیگرها کار نکرده بودم، از کارگردانهای دیگر آمارشان را میگرفتم که آقا مثلاً فلان بازیگر، در کار چطور رفتار میکند، اذیت میکند یا نه؟ ولی در پروژه ما اصلاً اینطوری نبود… مثلاً یک بار خانم تهرانی قرار بود ساعت ۱۱ صبح برای دوبله بیایند که ساعت ۹ صبح آمدند. بعد ما ساعت چهار بعدازظهر کارمان تمام شده بود. همهمان هم راضی بودیم، ولی خانم تهرانی گفت: “نه، من یک بار دیگر میخواهم همه اینها را بگویم.” گفت یک جاهایی حسم خوب نبوده و از اول بگیریم. ایشان تا ساعت یک، یکونیم صبح ماندند و دوباره دیالوگها را گفتند و کلی اتفاق باحال و خلاقانه برای کاراکتر رخ داد که کار را جذابتر کرد.»
در شرایطی که فروش فیلم فراتر از ۳ میلیارد تومان عنوان شده بود، بهرام عظیمی شفافسازی کرد که این اثر بازده مالی چندانی برای گروه نداشته است:
«همه میگفتند که خیلی سود کردهایم، ولی آن زمان ما دو میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان هزینه کرده بودیم و در اصل هیچ سودی نکردیم؛ نزدیک به آن میزان پولی که هزینه کرده بودیم، درآمد داشت. آن سال هزینه تولید فیلمهای سینمایی با بازیگران مطرح و معروف، ۲۵۰ تا ۳۰۰ میلیون تومان بود، پس کاری که دو میلیارد و ۲۰۰ میلیون هزینهاش شده، خیلی گران بوده است.»
سازنده انیمیشنهای محبوب راهنمایی و رانندگی در پاسخ به اینکه چقدر از نتیجه اثر رضایت دارد، به انتقاد از عملکرد خود پرداخت و عنوان کرد:
«ایکاش بهتر درمیآمد. من از خروجی “تهران ۱۵۰۰” راضی نیستم و معتقدم کار به خاطر ضعف کارگردانی من لطمه خورد. من کارگردان فیلمهای کوتاه بودم… آن زمان فکر میکردم کار سینمایی ۹۰ دقیقهای یعنی کنار هم قرار گرفتن آثار کوتاه پنج دقیقه و ۱۰ دقیقهای، ولی اینطور نیست. فیلم سینمایی، اصول دارد. البته که فیلم ما داستان خیلی خوبی داشت ولی به خاطر عدم تجربه، توانایی جذابتر کردنش را نداشتم. ولی خدا را شکر، بالاخره یک فیلمی شکل گرفت که بعد از آن، جریان ساخت انیمیشن سینمایی در مملکت ما جدی شد.»
او همچنین درباره بازخورد منتقدان یادآور شد:
«راستش من اصلاً از هیچ نقدی درباره فیلم ناراحت نشدم و هر کسی که فیلم “تهران ۱۵۰۰” را نقد کرد و هر ایرادی گرفت، درست بود؛ صددرصد درست بود. من خودم انتقاد داشتم نسبت به فیلمی که ساخته بودم، پس هیچکسی نتوانست با انتقاد یا با گیر دادن، اشک من را دربیاورد!»
عظیمی نخستین نمایش فیلم در برج میلاد را شبی پر از احساس توصیف کرد که حتی جا برای نشستن عوامل نبود:
«وقتی بهعنوان کارگردان به سالن رسیدم، دیدم اصلاً صندلی خالی در سالن وجود نداشت. یک گوشه به دیوار تکیه دادم و فیلم را دیدم، حتی بهرام رادان و دوستانش هم آمده بودند و صندلی نداشتند… شاید تنها کسی که آنجا گریه میکرد، من بودم. با دیدن تکتک پلانها و سکانسها، یاد پنج سال گذشته میافتادم؛ اینکه چگونه پروژه را تولید میکردیم… به یاد همه سختیهایی که کشیدم، گریه میکردم.»
او خاطره تماشای فیلم در کنار خانواده را یکی از تأثیرگذارترین لحظات زندگیاش دانست و گفت:
«یک جا ایستاده بودم و به پدر و مادرم نگاه میکردم… میدانستم آنها هم در آن لحظه خیلی درگیر قصه فیلم نیستند، بلکه درگیر سازنده فیلم هستند؛ درگیر اینکه این فیلم را پسرشان، همان بهرام کوچولو که همیشه عشق نقاشی بود، ساخته است… مخصوصاً آخر فیلم که پدرم گریه کرد و مرا در آغوش گرفت، خیلی صحنه جذابی بود.»
بهرام عظیمی
تهران ۱۵۰۰