«۲۸ سال بعد» دوباره ثابت میکنه دنی بویل کارگردانی جسور و خلاقه که ضرباهنگ سینمایی خودش رو از دست نداده. او با همین مهارت چشمگیرش، بهخوبی احساسات تند و پرتنش شخصیت اسپایک رو به تصویر میکشه.
فیلم با دقت ساخته و بازی شده و تمرکز آن روی روابط شخصیتهاست، نه تغییر یا شکست سیستم. پیام The Long Walk کمی گنگ است و همزمان حس امید و ناامیدی را القا میکند.
ترفند فلاناگان اینه که این درس همیشگی رو چطور به ما منتقل میکنه: میدونیم زندگی تموم میشه، پس نحوه گذروندن زمان همون چیزیست که اهمیت داره. سادهست و شاید کمی زیادی هوشمندانه ارائه شده باشه، اما هنوز هم یه ضربهی روحی قوی و پیامیست که حالا و همیشه ارزش پذیرفتن داره.
