فیلم کلاغ 2024 داستان اریک دراون، نوازنده راک را دنبال می‌کند که به همراه نامزدش شلی به طور وحشیانه ای به قتل می‌رسد. اریک با مداخله یک کلاغ جادویی که نماد روح انتقام است، به طور معجزه آسایی از میان مردگان زنده می‌شود. او که اکنون قدرتی فراطبیعی دارد، مصمم است که از قاتلان خود انتقام بگیرد و عدالت را برای خود و شلی اجرا کند. اریک در حالی که در دنیای مردگان و زندگان سرگردان است، با چالش‌های مختلفی روبرو می‌شود و مجبور می‌شود با تاریکی درون خود و ماهیت انتقام دست و پنجه نرم کند.
بیشتر نقدها ارزیابی منفی دارند. چند منتقد به روایت ایراد می‌گیرند: داستان شتاب‌زده و سرهم‌بندی‌شده یا گنگ است و بعضی خط‌های داستانی اضافه هم آن را از مسیر اصلی دور می‌کنند. یک منتقد می‌پرسد اصلاً چرا باید این داستان را دوباره ساخت. چند نقد نیز ریتم فیلم را کند و کشدار می‌دانند.
متأسفانه مشکل اصلی به فیلمنامه و نحوه‌ی اجرای آن برمی‌گردد. فیلم همچنین در پرداختن به آن سؤال مهمی که هر فیلمی که یک مجموعه را از نو شروع می‌کند باید جوابش را بدهد، ناکام می‌ماند: چرا این داستان، و چرا حالا؟ بعد از این‌همه سال، اصلاً چرا به روایت تازه‌ای از «کلاغ» نیاز داشتیم؟ صرف داشتن حق امتیاز این مجموعه دلیل کافی‌ای نیست. بااین‌حال، گاهی حس می‌شود تنها دلیل ساخته‌شدن فیلمی مثل این همین است.
اما ساندرز عمیقاً در دنیای فیلم‌های ترسناکِ پرمدعا فرو رفته؛ دنیایی که در آن هر قتل باید به همان اندازه که خونین است، سبک‌پردازی‌شده هم باشد. شخصیت‌هایش ذره‌ای حس انسانی ندارند، رابطه‌ی عاشقانه‌ی فیلم هم هیچ گرما و کششی ندارد و در نهایت، همه‌چیز به تجربه‌ای ملال‌آور و کشدار تبدیل می‌شود؛ چون سبک چنان بر محتوا غلبه می‌کند که از محتوا آن‌قدر کم می‌ماند که دیگر اهمیتی ندارد.
شخصیت‌های فیلم سال ۹۴ بیشتر وسیله‌ای بودند تا مخاطب احساساتِ از پیش‌موجودش درباره سوگ را به آن‌ها نسبت بدهد، نه آدم‌هایی که واقعاً بشود برایشان سوگواری کرد؛ پس این بخش هنوز جای بهترشدن دارد. افسوس که تقریباً هر تصمیم دیگری در این بازسازی، درست برخلاف اصول درام خوب، سرگرمی خوب و پیام‌رسانی مؤثر عمل می‌کند.
«کلاغ»ِ روپرت سندرز پس از ۱۵ سال کش‌وقوس در مسیر ساخت، نه نسخه‌ای از این بازسازی است که بالاخره از آب درآمده باشد؛ بیشتر شبیه فیلمی است که انگار زمانی ۹ فیلم بوده و همه را با عجله به چیزی شبیه داستان سرهم کرده‌اند، بعد هم تمام گوشه‌های تیزش را گرفته‌اند تا فیلمی تخت، سست و کسل‌کننده از آب دربیاید.
«کلاغ» می‌خواهد مرزشکن و جدی باشد، اما پرداخت سطحی و ملودراماتیکش مدام آدم را یاد پسر نوجوان کم‌اعتمادبه‌نفسی می‌اندازد که یک‌سره سیاه می‌پوشد و با لحنی پرطمطراق درباره مرگ حرف می‌زند تا ثابت کند چقدر آدم تاریک و عمیقی است.
وقتی سادگی عاطفی داستانی مثل «کلاغ» را خفه می‌کنی تا روی پیرنگ تأکید کنی، دست‌کم پیرنگ باید منطقی باشد. اما نیست. قواعدش گیج‌کننده‌اند، خط زمانی‌اش مبهم است و دیگر انگار هیچ‌چیز اهمیتی ندارد.
اسکارشگورد و تویگز اصلاً با هم هماهنگی ندارند. تویگز در نقشی که هنوز هم اساساً همان نقشِ همسرِ مرده است، قابل‌قبول ظاهر می‌شود؛ اما اسکارشگورد برای کسی که تقریباً تمام کارنامه‌اش را با بازی در نقش مردهایی ساخته که هم ترسناک‌اند و هم جذاب، به‌شکلی غافلگیرکننده بی‌رمق است.
فیلم با داستان عاشقانه‌ی کندش کش می‌آید، حال‌وهوای تاریک و خشن فیلم اصلی را ندارد و آن شدت و حدتی را هم از دست داده که فیلم ۱۹۹۴ را به اثری کالت تبدیل کرد. حتی افسانه‌ی کلاغ هم انگار تازه بعداً یادشان افتاده؛ در نتیجه، این بازسازی بی‌روح و فراموش‌شدنی از آب درآمده است.
در نهایت، ریشه‌ی فکری این نسخه به کارگردانی روپرت سندرز نه در خود فیلم است و نه در کمیک؛ بلکه به تصویر سطحی و عامه‌پسندی برمی‌گردد که آن فیلم ساخته بود: برداشتی به سبک فروشگاه هات تاپیک از ذهنیت آلترناتیو.
از آن فیلم‌هاست که اگر در ۱۴سالگی ببینیش، ده‌بیست بار دیگر هم تماشایش می‌کنی و انگیزه می‌گیری از کتابخانه کتاب امانت بگیری، شاید حتی چند شعر را حفظ کنی.
