تا قسمت هفتم، از جایتان بلند میشوید، دستهایتان را مثل لولا تکان میدهید و سعی میکنید هر حرکت را حفظ کنید. پیس میکر کامل نیست، اما ریتم خاص خودش را دارد و همین کافی است.
این سریال آگاه به خودش است اما هرگز مغرور نیست، جامعهستیز است اما در عین حال مهربان. حرف برای گفتن دارد ولی هیچوقت موعظه نمیکند. در کل، همان سبک بیپروا و طنزآمیزی است که به امضای Gunn تبدیل شده است.
Gunn با این سریال کاملاً موفق است، و به ترکیبی برنده از رکگویی، احساسات و دیوانگی محض دست پیدا میکند. بهاضافه یک تیتراژ عالی دارد که هیچوقت از دیدنش خسته نخواهید شد.
