سریال پیس میکر (Peacemaker 2022)

آنچه «Peacemaker» را به شخصیتی واقعاً جذاب و پیچیده تبدیل می‌کند، همین بی‌پروایی و اخلاق به‌هم‌ریخته‌اش است. اما وقتی سریال سعی می‌کند از این ویژگی‌های تند و تیز عقب‌نشینی کند، در نهایت به اثری تبدیل می‌شود که فقط «خوب» است، نه ماندگار یا خاص.

او روی یه نوع شوخی ثابت و قابل قبول مانور می‌ده، حتی اگر این شوخی‌های ساده مثل «انگشتمو بگیر» تو فیلم کنار جمعی از شخصیت‌های عجیب و جذاب بهتر جواب می‌دادن. وقتی در بهترین حالتش باشه، دیوار محافظ بزرگ‌سالی ما رو کنار می‌زنه و اون نوجوان بازیگوش و کمی شیطان درون همه‌مون رو فعال می‌کنه.

«Peacemaker» قطعاً سلیقه‌ خاصی می‌طلبد و ممکن است خیلی‌ها با فضای بی‌پرده و شوک‌آور آن ارتباط نگیرند، هرچند برخی هم از همان ابتدا شیفته‌اش می‌شوند. اما هرچه جلوتر می‌رویم، آشفتگی و جنون ظاهری سریال کم‌کم تبدیل به جذابیت آن می‌شود. بازی‌ها با تمام توان اجرا می‌شوند و جیمز گان هم از مرز شوخی‌های سطحی عبور کرده تا پشت انگیزه‌ها و تمایلات این شخصیت‌ها را واکاوی کند.