اگر «Lorne» واقعاً «کسلکنندهترین» مستندِ کارنامه نویلِ برنده اسکار باشد، فقط به این دلیل است که استانداردهای کارنامه او بسیار بالاست. در عمل، «Lorne» برای طرفداران دوآتشه «Saturday Night Live» یک اثر پسزمینهای و بسیار ارزشمند است. اما طرفداران گهگاهی و غیرمتعصب ممکن است آن را شبیه یک اسکچ بیش از حد طولانی ببینند.
این اثری است که با نیت خیر، تصویری از یک مستندِ خودکاوانه و عمیق ارائه میدهد (هرچند در نهایت فقط یک تصویر و برداشت است)، اما همین برداشتها هم میتوانند بهاندازه کافی سرگرمکننده باشند.
هر طرفدار «SNL» ــ و من هم یکی از آنها هستم ــ همچنان از دسترسی نزدیک و حضور زنجیرهای از ستارههایی مانند تینا فی، کریس راک، جان مولینی، پائولا پل و پل سایمون که شهادت و دیدگاههای خود را ارائه میکنند، لذت خواهد برد. بهواسطه همین دسترسی گسترده، «Lorne» ذاتاً اثری افشاگر و روشنگر است؛ اما آیا واقعاً چیزی را آشکار میکند که پیشتر نمیدانستیم؟ چندان نه.
گرچه «Lorne» گاهی گرفتار ریتمی بیش از حد آرام و سهلگیرانه میشود، اما فیلم به اندازه کافی منسجم باقی میماند؛ چرا که قدرت و نفوذی که مایکلز بیش از نیم قرن بر قلمرو کوچک و شخصیِ خود حفظ کرده است، همچنان آن را سرپا نگه میدارد.
